Ruthie Foster - The Phenomenal

Ik heb zo'n vermoeden dat menig recensie allereerst in zal gaan op de titel. Het staat er dan ook alsof het gaat om "The Phenomenal" Ruthie Foster. Niets is echter minder waar, ze is de bescheidenheid zelve: de titel is namelijk ontleend aan een gedicht van Dr. Maya Angelou, en de muziek is afkomstig van een de Canadezen Sky en Pickell. Een nummer dat Foster volgens het begeleidende schrijven op moest nemen. Op dit album staan meer covers, o.a. een prachtige versie van "Fruits Of My Labor" geschreven door Lucinda Williams. Toch schrijft Foster ook zelf haar liedjes, en die doen niet voor het geleende materiaal onder. Dit jaar heb ik toch al de nodige geslaagde rootsalbums gehoord, maar er was er tot nu nog niet één die er bovenuit springt. Hetgeen nu dus wel het geval is. Dit komt door de prachtige muziek die aan de ene kant in de alt.country-hoek van eerder genoemde Williams of Bonnie Raitt te vinden is, aan de andere kant de (motown)soul die het uitademt van wijlen Sam Cooke, Marvin Gaye en de nog onder ons zijnde Aretha Franklin, maar ook doet denken aan de blues van iemand als Etta James of het gospelkoor waar in Amerika elke bijeenkomst in een zwarte kerkgemeenschap mij een feest lijkt. Haar stemgeluid ligt dan ook in het verlengde van de laatste twee. Nergens is er een overkill aan instrumenten, maar elk geluid is op zijn plaats en de productie (van Papa Mali Welbourne) erg goed gedaan. Ik heb nog wel een kritiekpunt, want had niemand mij eerder van haar bestaan kunnen vertellen? Dit is namelijk al haar derde album en dat is, inderdaad, fenomenaal.

Zeg er het uwe van...