Sondre Lerche - Phantom Punch

Met pijn in het hart val ik met de deur in huis. Ik word helemaal niet blij van Phantom Punch, het nieuwe album van Sondre Lerche. En dat doet pijn, omdat ik wel ooit blij werd van deze muzikant van wie ik wéét dat hij met vreselijk veel liedjestalent behept is. Niet dat ik niet hoor dat hij nog steeds talent heeft. Niet dat ik niet hoor dat hij best een ongecompliceerd popalbum kan maken als hij dat wil. Niet dat ik niet hoor dat de band keurig ongecompliceerd meedoet, omdat Sondre dat blijkbaar heeft gevraagd, maar dat The Faces Down heus wel uit goede muzikanten bestaat. Niet dat ik niet hoor dat hij best een beetje beïnvloed is door Elvis Costello, met wie hij even mee mocht toeren. Niet dat ik niet hoor dat er een energiek, primitief enthousiasme verborgen ligt in deze liedjes. Niet dat ik niet denk dat Tony Hoffer een prima producer voor dit plaatje is gebleken. Niet dat ik eigenlijk ook wel blij ben dat hij zijn jazzuitstapje bij een uitstapje heeft gelaten. Het album is domweg niet slecht, maar ik word er niet blij van. En ik hou nog wel zo van ongecompliceerde popliedjes. Sondres ongecompliceerde popliedjes, met invloeden van de jonge Joe Jackson, en XTC klinken allemaal wat gemakkelijk. Te inwisselbaar. Maar het is ook niet zo dat ik zal typen dat ik hem hier en daar zelfs iets weg vond hebben van Jamie Cullum, want dat is wel erg onaardig. En bij nader inzien een beetje overdreven. Maar, ik dacht het vast niet voor niets.

Zeg er het uwe van...