Steven Mark / Jennifer Gentle / Handsome Furs

Muziek is voor mij emotie. Dit kan de positieve kant zijn dat ik er vrolijk van word, maar ook de negatieve waarbij ik behoefte heb aan een schouder om uit te huilen. Het moet in ieder geval iets met me doen. Steven Mark richt zich met zijn muziek op de eerste en met zijn teksten op het tweede. Mark is een denker en maakt mooie popliedjes waar zwaar over nagedacht lijkt te zijn. De New Yorker brengt met Racing Grey alweer zijn derde album uit met dit keer twaalf eigen songs en één cover van Burt Bacharach. Liefhebbers van bands als Crowded House en Michael Penn kunnen zich waarschijnlijk hiermee goed vermaken. Alsmede liefhebbers van Paul McCartney die net als Mark een piano en gitaar in zijn instrumentenpakket heeft. Hij omschrijft zijn muziek als "Elliott Smith meets early REM with a touch of Crosby, Stills & Nash." Hoor je het eens van een ander.

Als je weet dat de bandnaam Jennifer Gentle ontleend is aan het nummer Lucifer Sam van Pink Floyd, en dat Syd Barrett op het eerste album van de Floyds de hoofdrol speelt dan kun je een beeld hebben van de muziek die de band maakt. Een band is overigens wel een groot woord, want in de studio doet de Italiaan Marco Fasolo het alleen. Op het podium heeft hij overigens wel een band bij zich. The Midnight Room is zijn tweede album en die bevat psychedelische liedjes die voornamelijk de experimentele kant belichten. Waar Barrett strooide met briljante melodieën blijft JG hierin toch wel wat achter. Wie echter houdt van experiment en psychedelica heeft hier zijn muzikale recept voor de komende tijd.

Een album dat nooit in de zestiger jaren gemaakt had kunnen worden is Plague Park van Handsome Furs oftewel de Canadees Dan Broeckner (van Wolf Parade) en zijn vriendin Alexei Perry. Dit komt met name door het gebruik van een drumcomputer die toen simpelweg nog niet gebruikt werd. Het gitaargeluid had wel in de jaren zestig opgenomen kunnen zijn. Dit neigt namelijk naar dat van Lou Reed ten tijde van The Velvet Underground. Er is echter ook elektronica dat langzaam op de cd ten voorschijn komt en een knipoog naar de New Wave van bands als Echo and the Bunnymen, ook al door het stemgeluid van Broeckner dat aan Ian McCulloch doet denken. Het album is lofi opgenomen en geeft heel langzaam zijn duistere geheimen prijs. De slachtoffers van de pestplaag in 1710 die begraven liggen in het Plague Parin te Helsinki kunnen tevreden zijn. Was het toch nog ergens goed voor.

Zeg er het uwe van...