Symphony X - Paradise Lost

Mede door de medische problemen van bassist Mike LePond (bij hem werd de ziekte van Crohn geconstateerd) heeft het vijf jaar geduurd voordat Symphony X met een opvolger voor het succesvolle album The Odyssey is gekomen. In de tussentijd zijn er diverse solo- en andere projecten van diverse bandleden verschenen, ze hebben dus zeker niet stil gezeten, nee, eerder frisse inspiratie elders opgedaan. Maar nu ligt dan toch echt het nieuwe album, Paradise Lost, in m'n cdlade. Het kenmerkende geluid is nog altijd aanwezig: zwaar, log, progressief, technisch en toch symphonisch. En uiteraard met de zeer herkenbare en krachtige zang van Russel Allen. Paradise Lost opent met een prachtig instrumentaal intro. Het vervolg van het album album is met name een stuk agressiever dan zijn voorgangers geworden, met snel gitaarspel, mooie toetsenpartijen en dit op een strakke en frisse productie. Daarnaast zingt Allen op sommige nummers als nooit tevoren, neem "The Serpent's Kiss", deze begint en eindigt, qua prachtig ingetogen zang, als een nummer van het ter ziele zijnde Beseech. De individuele klasse van de bandleden krijgt genoeg ruimte om her en der naar voren te komen, maar geen van allen krijgt ergens teveel de overhand. En als de tien nummers na iets meer dan een uur voorbij zijn, is het maar goed dat er een repeatknop op de meeste apparaten en software te vinden is. Ook live zal dat zeker knallen worden. In 2003 toen ik ze zag wisten ze me al een te gekke avond te bezorgen. In het najaar krijg ik weer een kans als ze samen met Dream Theater Ahoy komen bestormen.

Volgende week Zoetermeer, ben écht heel erg benieuwd..

Zeg er het uwe van...