T-99 - Vagabonds

Het is maar goed dat Mischa den Haring en zijn maten Martin de Ruiter en Donné la Fontaine niet daadwerkelijk landlopers zonder vaste woon- of verblijfplaats zijn. Ze hadden dan toch wel een serieus probleem gehad als ze elke dag al hun instrumenten mee moesten zeulen naar een nieuwe plek. Alleen Donné la Fontaine heeft al flink wat bergruimte nodig om zijn contrabas, gitaar, trompet, fluit en banjo op te bergen. Zeker zo'n contrabas bewaar je liever niet in de open lucht. Zijn instrumentarium doet al wel vermoeden dat T-99 zich niet voor een gat laat vangen. En de andere twee heren slepen net zoveel zooi mee als ze op moeten treden. Maar alleen met twee gitaren en vuilnisbak zou T-99 volgens mij net zo divers geklonken hebben als ze nu doen op hun nieuwe, vierde cd Vagabonds. Hun diversiteit zit 'em, volgens mij, niet zozeer in hun instrumentarium als wel in hoe hun pet er bij staat. Het maakt Vagabonds tot een draaikolk. Het album opent met vuige bluesrocker "Drunk", die zelfs naar stoner neigt, maar slaat in het tweede nummer als een blad aan een boom om met het akoestische en met mondharmonica gelardeerde "Betty". Daarna verandert de band gewoon elk nummer weer van stijl, met (gelukkig) wel altijd de blues als uitgangspunt. Nou heb ik eigenlijk altijd een broertje dood aan voorspelbaarheid, maar T-99 overdrijft het tot bijna tot vermoeienis toe op Vagabonds. Het voelt raar, dat ik zoiets moet zeggen over een cd met stuk voor stuk sterke liedjes. Toch is het zo.

Zeg er het uwe van...