The Music In My Head - Vrijdag

Het knettert, het spettert, het is vuig, het is veel en veel te hard en wie geeft daar een ruk om? Met een dosis bravoure, zelfvertrouwen en volksmennerij waar Hugo Chavez jaloers op zou zijn, speelt dit vijftal uit Zweden, ondersteund door twee blazers, met groot gemak het publiek van de sokken. Enige nadeel: veel te weinig oude nummers. "Sheepdog" en "The Band" komen wel voorbij, maar kom op gasten, al dat nieuwe spul ken ik toch helemaal niet?

Tussen de bedrijven van Mando Diao door kijk ik nog even in het cafe bij Eva. Een lief meisje achter een piano met erg breekbare liedjes, maar zoals S. al op het tiolet opvangt. misschien wat misplaatst in deze setting. "Ja ja, klets klets," zegt Eva met een grote lach. Maar stiekem vindt geen enkele artiest het leuk als het merendeel van de aanwezigen door je breekbare liedjes heen wauwelt.

Sparklehorse heeft een meisje bij zich dat op een cellofaan speelt, aldus S. Ah, je bedoelt een xylofoon. Inderdaad, die ja. Wat ik nu ga schrijven zal me vast niet in dank worden afgenomen, maar Sparklehorse is op dit moment, vlak na de slotakkoorden van Mando Diao, gewoon niet juist. Het is wel mooi, maar S. heeft nu even geen zin in deze "scheermesjesmuziek". En mijn welgemeende excuses aan alle fans, maar ik kan het er alleen maar mee eens zijn.

Ik wil liever gewoon fijne, vrolijke muziek. Gelukkig biedt Jack Allsop, alias Just Jack, uitkomst. Vorige maand in de Melkweg al uitstekend, en ook nu vanavond is Just Jack het hoogtepunt van de eerste dag. Wat Mike Skinner niet lukt op het podium, lukt Jack en band wel: een retestrakke show neerzetten. Na drie kwartier feesten is het eigenlijk jammer dat het alweer voorbij is.

"Waarom heeft hij een muts op met dit weer," vraagt A. als Badly Drawn Boy het podium opstapt. Ik heb geen idee, het zal wel een statement zijn. Hoe dan ook, ook Badly Drawn Boy kan ondergetekende weinig bekoren. Meneer speelt plichtmatig zijn nummertjes, geholpen door nog vier brave borsten die geen greintje emotie uitstralen. Hier volstaat maar een reactie: Bleh! Gauw verder naar een andere zaal.

The Tellers in het café bijvoorbeeld. Het rammelt als de beste, maar het is een stuk leuker en frisser dan de pre-midlife crisis van mutsmans. Ook erg leuk aan The Tellers: het publiek van gemiddeld 13 dat de band weet te lokken. Neem bijvoorbeeld Anna en Lenja. "Waarom heb jij een Scissor Sisters-shirt aan," vraagt Anna mij nog voordat we goed en wel in gesprek zijn geraakt. "Dat is toch homomuziek!" Heerlijk, hokjesgeest!

Anna vertelt trots dat ze met de zanger van The Tellers hebben gepraat, en Lenja onthult even later dat ze zelf met hem heeft gezoend. Het is toch wat. Was ik nog maar dertien. Nog leuker: ook de biologieleraar van de dames is aanwezig, en zo bezopen als een aap. Dat doet me denken aan de periode dat ik ooit een docent tijdens een schoolreis in Oostenrijk straalbezopen op de foto wist te zetten. Maar ik dwaal af. Dag Anna en Lenja, ik ga weer verder.

In de kleine zaal verzorgt Johnossi de slotakkoorden van de avond. Wat S., A. en ondergetekende meteen opvalt, is dat Johnossi snoei- en snoeihard speelt. En deze Zweed heeft zeer veel overtollig speeksel waar hij schijnbaar vanaf moet. Muzikanten die ene podium onder rochelen is niks nieuws, maar dit slaat alles. Hoe dan ook is het aardige van Johnossi dat hij met een enkele gitaar en een drummer doet waar veel bands vier man voor nodig hebben. Toffe afsluiter.

Daarna wordt er nog een mopje gediscodanscht in de Grote Zaal, waar de heren van We Are Hasselhoff een dj-set weggeven. Draaien kunnen ze voor geen meter, maar goede platen opleggen wel degelijk. Nadeel is wel dat het overgrote deel van het Music In My Head-publiek niet zo van het discodanschen is: als er 60 man in de grote zaal staan, is het veel. Rond een uur of twee houden we het dan ook voor gezien. Morgen weer een dag, met een nog betere line-up.