Behemoth - The Apostasy

Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld toen ik The Apostasy voor het eerst luisterde. Ruim drie jaar hebben de heren van Behemoth er aan kunnen sleutelen en het enige dat ik hoorde was een middelmatig deathmetal-werkje. De metamorfose van zwart naar dood metaal leek een beetje te ver zijn doorgeslagen, naar mijn idee. Toch moet ik vele, met de nadruk op vele, luisterbeurten verder tot een andere conclusie komen. Bij voorbaat dus al een kleine waarschuwing. Je moet, net als de makers zelf hebben gedaan, wat van je tijd investeren in deze cd. Het venijn zit hem namelijk ook deze keer in de complexiteit die zich niet gelijk openbaart, maar slechts langzaam tot je doordringt. Probeer als oefening eerst eens naar het geniale 'Kriegsphilosophie' te luisteren en dan te onthouden wat je allemaal gehoord hebt. Daarna nog eens en nog eens en nog eens. Die uiterst herkenbare, ratelende snaredrum valt natuurlijk meteen op, maar dan heb je ook nog die subtiele oosterse klanken, die tempowisselingen, die huilende solo's, die gesproken tekst, die heerlijke gitaarriffs en niet te vergeten het ingenieuze arrangement wat tezamen een magische song oplevert. Zo zijn er in alle nummers allerlei details uitgewerkt. Van koortjes tot trompetgeschal en van akoestische gitaar tot piano. Uiteindelijk lijken alle stukjes in elkaar te passen en wordt het totaal plaatje duidelijk. Dit album staat vol met mystieke en weldoordachte tracks die maar blijven groeien en een verslavende uitwerking hebben. Alleen door je hier aan over te geven, zal de afvalligheid van je huidige politieke en religieuze ideeën intreden en zul je aansluiting vinden bij de enige ware goden. Wie zouden dat nou kunnen zijn?

Zeg er het uwe van...