Brian Glaze - Rainsplitter

Engeland moet wel in zijn, na David Karsten Daniels is Brian Glaze alweer de tweede Amerikaan dit jaar die een zeer Britse plaat uitbrengt. Hij zingt met een stem die eerder in de buurt van Jarvis Cocker verkeert, dan bij iemand als Johnny Cash, waarmee ik hem elders vergeleken zag worden. Glaze wordt door het label Birdman gepresenteerd als een belangrijke figuur in de New Weird America stroming, maar zijn muziek is toch vooral heel erg saai. De gekte zit 'm hooguit in wat onnodige lawaaistukjes die enkel het gebrek aan een goede melodie moeten maskeren. Elk jaar schijnt de man met wat vrienden op Thanksgiving een plaatje op te nemen en dat is te horen. De sfeer is fijn ongedwongen, maar evengoed kan men zeggen dat dit een b-kantjes plaat van een meer getalenteerde muzikant als de eerder genoemde Cocker had kunnen zijn. De beste groove wordt neergezet in "Aurora", dat melodisch vergelijkbaar is met de ook wel aardige opener "Rainsplitter". Sterker nog eigenlijk lijken alle nummers op iets wat al geweest is voort te borduren. "Aurora" heeft als pluspunten een swingend orgeltje en een leuke bluesy gitaarsolo die daar doorheen jengelt. Zoals dat gaat op feestjes wordt het naarmate het later wordt gezelliger en vooral meliger, zo ook hier. Brian zingt steeds valser tot hij in de cartooneske afsluiter "Avenue Waves" als de zanger van OMC klinkt, die u misschien nog kent van de hit "How Bizarre". Best grappig allemaal, voor één keer.

Zeg er het uwe van...