Crowded House

Maar goed, we zitten hier natuurlijk voor Crowded House. Alhoewel, het klimaat staat daar ook weer niet al te ver vanaf. Op 7 juli aanstaande headlinen jullie namelijk Live Earth Sydney.
Finn: Ja, dat was een fantastisch aanbod: a) omdat het voor ons ongelofelijk goed getimed kwam omdat we 'net terug waren' en de mogelijkheid kregen om ons voor zoveel mensen over de hele wereld in de kijker te spelen en omdat Sydney in 1996 ook de plek van ons afscheidsconcert [A farewell to the world] was, een symmetrie waar we wel van gecharmeerd waren; c) de titel van het nieuwe album, Time on Earth, hadden we al verzonnen, maar leek ook heel goed te passen bij het evenement. Bij Nick en mij groeide bij het maken van deze plaat steeds sterker het gevoel voor de dingen in hun schoonheid, belang en waarde en het daarmee gepaard gaande besef dat niet toegestaan kan worden dat ze worden verspild. De mogelijkheden moeten worden aangegrepen om het meest te halen uit de tijd die je hebt. Dit persoonlijke verhaal leek sterk te corresponderen met het bredere perspectief. Veel mensen zullen zeggen "Wat gaat het de aarde helpen, zo'n popconcert?", maar ik denk dat het belangrijk is het momentum vast te houden en dat die concerten - buiten het feit dat mensen ook gewoon een goeie tijd hebben - helpen te focussen.

FU: Toen ik het tourschema bekeek, dat voor de zomer bestaat uit allemaal grote festivals en voor het najaar uit een tour door de VS, dacht ik: voor een afwezigheid van ruim een decennium is Crowded House zeer zelfverzekerd. Klopt dat?
Finn: Ja, we zijn ervan overtuigd dat we het kunnen dragen: de tour, de nieuwe nummers. Die overtuiging groeide tijdens de opnames van mijn solo-album waarbij ook Nick Seymour was betrokken. Tijdens het muziekmaken voelde het langzamerhand weer als een band. Ik realiseerde dat eigenlijk zo'n beetje aan het einde van het eerste opnameproces. We spraken erover en het voelde gewoon goed om het materiaal weer onder de naam Crowded House uit te gaan brengen. We hadden ook sterk het gevoel dat we het Crowded House-verhaal niet met een tragische noot konden laten eindigen.
FU: In zekere zin heeft de dood van Paul Hester dus een positieve duw in de richting van een heroprichting gegeven?
Finn: Ja, gek genoeg wel. Toen Paul zelfmoord pleegde deden mijn broer en ik shows in de Albert Hall. Nick kwam meteen naar Londen en trad met ons op. We merkten dat we veel met elkaar wilden optrekken en ook muziek maken. Paul, Nick en ik hadden daarvoor al wel besproken weer bij elkaar te komen, en nu werd voor en Nick en mij echt duidelijk hoe belangrijk onze relatie, onze band was geweest en nog altijd is.
We belden [toetsenist, gitarist] Mark [Hart] en die was gelukkig helemaal voor. Maar toen kwam ook het besef dat als we er serieus werk van gingen maken en Crowded House niet alleen maar als een brand name van stal zouden halen, dat we dan ook serieus op zoek moesten gaan naar een goeie drummer. Want we hadden het geluk gehad een fantastische drummer te hebben in Paul Hester, en die misten we nu enorm.
Gelukkig kwam uit de audities Matt Sherrod tevoorschijn. Hij heeft zijn eigen stijl, karakter en hij is van alle drummers waarmee we hebben gespeeld waarschijnlijk degene met de minste kennis van Crowded House - wat in die zin misschien wel in zijn voordeel heeft gewerkt dat hij onbevooroordeeld was en geen Hester-imitatie probeerde neer te zetten; veel nummers hoorde hij pas voor de eerste keer.
FU: Ik begrijp dus dat Sherrod nu 100% bandlid is van Crowded House?
Finn: Jazeker, geen sessiemuzikant, maar bandlid. En ik weet - al geloof ik niet in dit soort dingen - dat als Paul vanuit de hemel zou neerkijken, dat hij het zou toejuichen. En hij zou Matt gemogen hebben.
FU: Eerder werkte je al samen met Joey Waronker, ook al een drummer van Beck. Is Beck zo'n goede scout voor drummers?
Finn: Ja, Beck weet zich altijd te omringen met uitstekende muzikanten. Zelf vind ik hem trouwens niet slecht spelen hoor, maar hij is meer een begeleidend muzikant, net als ik eigenlijk. En Joey Waronker speelt natuurlijk overal, dus dat is meer toeval. Er staat trouwens nog een nummer uit de eerste sessie op de plaat, "People are like suns", waarop hij nog drumt.

FU: Met de twee sessies waren ook twee verschillende producers gemoeid, Ethan Johns en Steve Lillywhite.
Finn: De eerste sessie werkten we met Ethan, die naast producer ook een fantastisch muzikant is. Deze sessies waren aanvankelijk bedoeld voor mijn solo-album. Lillywhite is veel meer een man van de popmuziek. Hij speelt geen noot, maar springt de hele tijd rond en leverde daarmee de energie die het album - als we dat als Crowded House gingen uitbrengen - nog ontbeerde. Die vier laatste nummers ["Don't stop now", "She called up", Transit Lounge" en "Even a child"] die we met hem maakten, maken het als geheel meer Crowded House.

FU: Kun je iets vertellen over de andere gastartiesten die op het album meespelen? Ex-Smiths gitarist Johnny Marr, een nummers voor de Dixie Chicks, soulzangers Beth Rowley... Eclectisch!
Finn: We hebben geen grenzen. Dat is de wereld waarvan ik houd. In de muziekbusiness zie je een enorme hokjesgeest, een enorme segmentering. Radiostations die alleen voor bepaalde doelgroepen draaien, een bepaald aantal bpm. Vermoeiend. Ik denk dat heel veel mensen heel veel verschillende muziek in de kast hebben staan, zeg van Arctic Monkeys tot Miles Davis.
Maar wat betreft de gastartiesten: hier is veel toeval in het spel. Mijn nummers spreken op hun reis door de wereld mensen aan en die dagen dan op een of andere manier wel op. Zo kwam ik Johnny tegen en we traden samen veel op. Nu hebben we een ongeschreven regel dat als we binnen een straal van 30 mile van elkaar zijn we samen op het podium belanden. Pas recentelijk hadden we eindelijk is de tijd om samen een nummer te schrijven, "Even a child".
Beth Rawley was toevallig in de studio naast ons aan het werk en we hadden nog een etherische vocaal nodig op "Transit Lounge", en die heeft zij prachtig afgeleverd.
Ik werd opgebeld door Emily Robison van de Dixie Chicks of ik een nummer met haar wilde schrijven. Dat is "Silent House" geworden. Haar aanbod was erg aantrekkelijk, gedeeltelijk natuurlijk door de onverwachtheid ervan. Daarbij was ik erg onder de indruk van hun optreden op het 9/11-benefietconcert, great presence. En ik vond het prachtig wat ze gezegd had over de president.
Dit soort dingen komen langs en we pakken de gelegenheid wanneer we kunnen. Zo zijn we onlangs gevraagd of we een akoestische set willen komen spelen op het 10th anniversary Diana-concert. We hebben er nog niet over beslist, klinkt erg koninklijk.

FU: Het best-of album Recurring Dream ging gepaard met de slogan: "You know more Crowded House hits than you think you know". De muziek schijnt altijd veel groter te zijn geweest dan de band zelf.
Finn: We zijn altijd verbaasd geweest over het feit dat de identiteit van de band voor het publiek vaag bleek te zijn. Ik heb wel gedacht dat dat kwam omdat we niet perse uit Engeland kwamen, of Amerika, of Australië; we hadden niet echt een basis. Live hadden we wel karakter, maar op een of andere manier is dat nooit echt goed in de marketing tot uiting gekomen. Ik denk ook dat ons carrièretraject ermee te maken heeft. Ons eerste album was groot in Amerika, maar deed weinig in Engeland - er was daar een soort conceptie van Crowded House als een mainstreamband van de overkant van de plas. Dat kwam allemaal door "Don't dream it's over", een hit in Amerika van een debuutalbum komt niet vaak voor. Pas bij kregen we in Engeland goede kritieken, überhaupt kritieken. Maar tegelijkertijd verkochten we toen in Amerika geen platen meer.
FU: Dat zou te maken kunnen hebben met de eerste single die jullie toen uitbrachten, "Chocolate Cake". Je zingt daar namelijk dingen als: "The excess of fat on your American bones will cushion the impact when you sink like a stone."
Finn: Ehh, tja...
FU: Dit in Amerika uitbrengen als eerste single van je nieuwe plaat...
Finn: ...is misschien een beetje contraproductief...
FU: Europeanen kunnen hier om lachen, maar buiten New York en Hollywood trekken ze dit daar niet hoor!
Finn: Toch was het ook bedoeld om de Amerikanen aan het lachen te krijgen. En trouwens, overgewicht is niet alleen in Amerika een probleem.
FU: 'American bones' zing je, Américan.
Finn: Ja, maar 'European bones' kwam niet uit met het ritme en het klinkt minder.

Finn: Maar nog even over de identiteit van Crowded House. We hebben teveel kostuums gedragen, denk ik. Als je beroemd wil worden, dan moet je altijd dezelfde kleren dragen - David Byrne zei dat ooit.
FU: Tja, dat geldt voor Robert Smith, maar niet voor David Bowie, alhoewel, Bowie doet aan constante verandering.
Finn: Ja, en je hebt natuurlijk U2 gehad die met Achtung Baby het roer omgooiden en wat meer humor vonden in de muziek. Extraordinaire band, vooral omdat ze al drie decennia lang in contact weten te blijven met de contemporaine muziek. Ik ken niet echt andere bands die dat hebben gedaan. Ik weet dat ze er echt hard voor hebben gewerkt.
FU: Hoopt Crowded House met de nieuwe plaat ook de nieuwe generaties aan te spreken?
Finn: Natuurlijk zijn ze welkom. Maar we willen zeker ook actueel zijn en zo klinkt het album ook. Maar we zijn zeker geen U2 en willen en zitten helemaal niet in hun vaarwater.
FU: Denk je niet stiekem dat ook Crowded House net als U2 weer in de hitparades terecht zal komen?
Finn: Misschien. Maar het is een groot mysterie hoe een nummer een hit wordt.
FU: Had je toen je "Don't dream it's over" componeerde niet meteen het idee: 'dit wordt een hit'?
Finn: Nee, voor geen meter. Maar toch, je hoopt dat ieder nummer dat je schrijft een vonkje van verbazing bij je doet oplichten, een eigen leven gaat leiden en ook andere mensen zal aanspreken. Ikzelf heb nooit echt van tevoren de hits eruit kunnen pikken. Er was een nummer van ons tweede album [Temple of low men, 1988], "Better be home soon", en ons management riep de hele tijd: "How many weeks, how many weeks on number 1?!". Het was geen slechte hit, maar kwam niet eens in de buurt van "Don't dream it's over". Dus de enige keer dat we dachten een 'slam dunk' te hebben, kwam het niet uit en vanaf toen hebben we ons er nooit meer echt mee bezig gehouden. Dus ook voor dit album heb ik geen idee. Er staan genoeg sterke nummers op die volgens mij in ieder geval live goed uit de verf gaan komen tussen de oude hits.