Crowded House - Time On Earth

Eigenlijk was het de bedoeling dat ook Paul Hester gewoon weer present zou zijn op een nieuwe Crowded House-cd. Het viertal had met elkaar gesproken en was tot de conclusie gekomen dat ze het samen muziek maken misten. Er waren dan ook plannen om weer wat samen te gaan doen. Hoe anders liep het. Achter het drumstel zitten op Time On Earth nu Matt Sherrod (de nieuwe vaste drummer), Ethan Johns en Joey Waronker en niet Hester. Het is nu vooral zijn geest die, meer nog dan op de cd van grote broer Tim Finn, ronddoolt. In veel teksten verwijst Neil Finn naar Hester, die ruim twee jaar geleden in Melbourne zelfmoord pleegde. Of deze ingrijpende gebeurtenis ook het geluid van Crowded House veranderd heeft? Nee, het heeft zijn invloed op de teksten gehad, dat zeker, maar het gevoel voor prachtige Beatle-esque melodieën van Finn is er - gelukkig - niet door verdwenen. Geen heftige, harde of intense treurige liedjes om het te uiten en te verwerken, Neil Finn blijft altijd Neil Finn als het om liedjes schrijven gaat. Alhoewel, de liedjes die hij samen met Emily Robinson van de Dixie Chicks ("Silent House") en Johnny Marr ("Even A Child") schreef hebben op een bepaalde manier toch een andere 'touch'. Het is misschien ook wel gelijk het enige waar je als je het over Time On Earth hebt over kunt zeuren als je van kwade wil bent: de cd klinkt gewoon alsof de band nooit weggeweest is. Maar wie een prachtige song als het melancholische "People Are Like Suns" hoort, zal daar allerminst rouwig om zijn. Sterker nog, Time On Earth is ondanks het gapende gat van veertien jaar tussen de beide platen een logisch en sterk vervolg op Together Alone.

Blrg, die concerten in A'dam zijn natuurlijk al lang en breed uitverkocht :-(

Ik vind de plaat zeer matig.
Die Beatle-esque melodieen herken ik nergens en het mist de rauwheid en 90's-dynamiek die het vroeger had.

Je doelt nu op tracks als Chocolate Cake / Weather With You neem ik aan? Ik vond zelf Together Alone de minste Crowded House-cd van voor deze reünie. Bij deze heb ik een beter gevoel.

Nou, mij klinkt deze plaat in de oren als redelijk standaard pop... Ik mis de wat "vreemdere" nummers; Four Seasons in One Day of Private Universe ofzo.
Maar ook iets als Chocolate Cake inderdaad...
Het is te soft op een of andere manier.

Hmm, dat vind ik geen vreemde nummers eigenlijk :)

Nee? Wat te denken van de harp-interlude in Four Seasons in one Day of de vage geluiden aan het begin van Private Universe... bijvoorbeeld.

Nouja, het zal er wel aan liggen dat ik Recurring Dream en Woodface al zoooooo vaak gehoord heb sinds mijn kinderjaren.

Ik heb zelfs het singletje van Sister Madly met als B-kantje Mansion in the Slumbs nog. Ga al een tijdje mee hoor ;) Al blijf ik natuurlijk wel eeuwig 21 natuurlijk. Maar waar je het nu over hebt vind ik ook wel zitten in "Silent House" en "People Are Like Suns".

Ik ben blij dat Crowded House terug is. En deze CD hoort in het rijtje thuis.

Zeg er het uwe van...