Editors - An End Has A Start
The Back Room, de debuut-cd van Editors was een album opgebouwd rond (drie) ijzersterke singles. De rest van de tracks bleek - helaas - toch wel minder sterk. Ik ben blij dat ik dat toen zag. Stel dat ik lyrisch geweest was over The Back Room, hoe had ik me dan in godsnaam uit moeten laten over hun tweede worp, An End Has A Start? Deze cd overtreft namelijk in alles zijn voorganger. Neem alleen al de single "Smokers Outside The Hospital Doors". Die maakt pats-boem korte metten met alle, toch niet bepaald misselijke, voorgaande singles en is vooral ook een track die in een keer al die Joy Division/Interpol-vergelijkingen van tafel veegt. Het intro, het invallen van zanger Tom Smith en daarna het kille jankende staccato gitaargeluid van Chris Urbanowicz dat er overheen gaat, het zijn voltreffers. Het is niet voor niets ook de openingstrack van An End Has A Start. Gelijk is duidelijk: Editors is in de twee jaar sinds The Back Room uitkwam inderdaad extreem gegroeid. Krachtiger, epischer, weidser, meeslepender zijn hier de passende steekwoorden. An End Has A Start vráágt erom om voor grote mensenmassa's gespeeld te worden. De bombast, het grootse geluid paste begin vorige maand al niet meer in een zaal als de verbouwde Melkweg en wie An End Has A Start hoort snapt dat. De band hoeft geen concessies te doen. An End Has A Start laat de logische groei horen van wat op The Back Room niet geheel uit de verf kwam, maar onderhuids al wel broeide. Met dank ook aan de productie van Garret "Jacknife" Lee. Die laat in combinatie met de gloedvolle songs duidelijker de invloeden van vergeten bands als Comsat Angels en Echo & The Bunnymen horen dan Joy Division. En dat komt goed uit, want die vergelijking was de band zelf ook meer dan zat. Hulde!
10 september 2010 tot en met 11 september 2010 op Berlin Festival, Berlijn
File: Editors - An End Has A Start
File Under: Groots!
File Video: [Smokers Outside The Hospital Doors]
Ik krijg deze opmerking maar niet uit mijn hoofd bij het luisteren naar het nieuwe album: http://twitter.com/Hicksdesign/statuses/125103392
Mwah, ik hoor die link Editors - Coldplay niet, maar dat zal wel weer aan mij liggen :).
Ik hoor in de eerste 30s van het eerste nummer een duidelijke link tussen de Editors en GY!BE.
Coldplay, Interpol, Echo, Joy, GY!BE (mij onbekend, sorry) of niet, ik vind dat ze boven alles een eigen sound hebben! En ik kijk reikhalzend uit naar het optreden op Lowlands!
Hopelijk kunnen ze nu wel op hun eigen instrumenten spelen ;)
Je kunt een band niet erger beledigen dan ze met Coldplay vergelijken.
En als ze al ergens op lijken, dan komen ze wat mij betreft het dichtst in de buurt van een andere vergeten grote band: The Chameleons.
@Strom: Gehe, da's waar inderdaad, die waren in het vliegtuig achter gebeleven ;) Desondanks speelde ze ook toen al goed..
De enige Coldplay-overeenkomst is dat ik (nog?) helemaal niks heb met dit album, misschien wel juist dankzij die grootse productie. Zie X&Y.
De titelsong steekt er wat mij betreft bovenuit. 'You came on your own/That's how you'll leave/With hope in your hands/And air to breathe.'
Hoor je het Chris Martin al zingen? Ik niet :)
Ik vind het geen slecht album, maar soms wat langdradig. Alle stampende knallers achter elkaar op een festival lijkt me dan wel weer geweldig!
TOP CD geniaal: eerste 4 nummers zijn het best maar de rest is ook gewoon goed
Na hun zeer leuke eerste CD heb ik een An End Has A Start nu een aantal maal geluisterd. Op een enkel aardig nummer kan ik er maar niet enthousiast van worden.