Edward Ka-Spel - Dream Logik Part One

Volgens mij is er voor de doorgewinterde muziekliefhebber niks stoerders dan van de meest onmogelijke muziek te kunnen zeggen dat je het kunt waarderen. Denk maar aan de mensen die avant-garde klassieke muziek beluisteren, waarin spelers hun cello demonteren en de loshangende snaren vervolgens met een zaag bewerken. Edward Ka-Spel is een even vreemde snuiter. De al jaren in Nederland wonende "zanger", is vooral bekend van zijn werk met de Legendary Pink Dots. Een band die ik, helaas, nooit begreep. Misschien moet ze eens een Ka-Spel voor dummies boek uitbrengen. Zoals dat gaat met dit soort culthelden, werkt hij stug door en brengt de een na de andere release uit. Op Dream Logik Part One is Ka-Spel als vanouds in de weer met oordovende synthesizers, industriële beats en gelukkig ook nog wat poëzie. De effecten van het draaien van deze plaat zijn even bizar. Familieleden rennen in paniek naar de geluidsbron omdat ze denken dat de tamme ratten elkaar te lijf gaan, terwijl de twee huisparkieten intussen ondersteboven in hun kooi hangend mitrailleursalvo's aan gekwetter afvuren. Tsja, ook een reden om een plaat te kopen. Ik hoorde in deze haast willekeurige bijeengeraapte brij uiteindelijk twee interessante nummers. "And The Stars" heeft de charme van een Boards of Canada-interlude, maar duurt vijf keer zo lang. Iemand probeert verbinding met een afgelegen ruimtestation tot stand te brengen, terwijl Ka-Spel een van zijn kosmische gedichten mompelt. In het daaropvolgende nummer, met een verslavend repetitieve synth-groove, komt de Solyaris werkelijk langs, of nee het is "The 9 Oçlock Train To Oblivion".

Zeg er het uwe van...