Half Cousin - Iodine

Het lukte me maar niet een goed beeld van deze band te vormen. Het artwork is nogal nietszeggend, geen foto van de muzikanten, enkel wat gebroken stenen. Of zou dat dan Iodine, oftewel jodium zijn, het scheikundig element wat je ondermeer kan gebruiken om clandestiene Methamfetamine te maken. Een drug waar je nogal euforisch van schijnt te worden. Bovendien wordt me door de drugskenner op de redactie ingefluisterd dat je ook last kan krijgen van dwangmatige handelingen. Het gaat te ver om de muzikanten daarvan te beschuldigen, maar doorgedraaid psychedelisch is het album in elk geval wel. Hotseknotsende drums, accordeonpartijen, hippie-samenzang en wat folk in de gitaarpartijen. Het schiet meer kanten op dan ik bij kan houden, zonder dat de band overigens echt uit de bocht vliegt. Uiteindelijk steekt Google me een helpende hand toe. De band blijkt afkomstig van de Orkney-eilanden, een stuk of twintig eilandjes ten noorden van Schotland. Dat verklaart het curieuze doch charmante accent van de zanger, de bandnaam (kleine gemeenschap, hè) en de geheel eigen wereld die de muzikanten hier scheppen. Kan ik ook even de vergelijking met veel zuidelijkere eilandbewoners de Bees inkoppen, die wat luiere drugs prefereren. Een andere man waarvan je vermoedt dat hij permanent gedrogeerd, eh, rondrijdt, is die gekke Robert Wyattt. Ook al zo'n fenomeen wiens muziek ik toch altijd wat moeilijk doordringbaar vindt. Zijn geest waait hier rond, maar liever zoek ik het in de minimalistische gitaarstukken als de ballade "Abide" en het meesterlijke "Home Help", waarin een archaïsche gitaar wordt begeleid door zachte toetsen. Al met al een fascinerende plaat, voor wie graag de uithoeken van het Britse popspectrum opzoekt.

Zeg er het uwe van...