Hijos De Mayo - EP

Tien jaar speelden Joost, Chris en Ronald in Gifkip. In 2006 vonden ze dat mooi zat, besloten ze verder te gaan als Hijos De Mayo en het over de instrumentale boeg te gooien. Maar blijkbaar is er niets zo veranderlijk als een band, want ondertussen heeft de band een zangeres (Boukje) en een extra bandlid (Hermann, met dubbel n inderdaad) ingelijfd. Ben benieuwd wat voor een dimensie dat gaat geven aan de muziek van Hijos De Mayo, want eerlijk gezegd mis ik op deze EP de zang - het psychedelische gebrabbel her en der kun je moeilijk zang noemen - eigenlijk helemaal niet. Hijos De Mayo noemt zichzelf stonernoisepost-rock en daar heb ik verdomd weinig aan toe te voegen. Met de trage zompigheid van Black Sabbath als uitgangspunt verkent het drietal deze drie genres en doet dat op een aangename manier. Alleen hadden ze van mij nog wel iets langer na mogen denken over de titels van de tracks. "Hittegolf", goed, daar kan ik nog wel inkomen als ik naar het nummer luister, maar als je als band met een titel als "Omelet" of "Processor Barabas" aankomt - misschien ligt het aan mij - dan heb ik toch de neiging om je wat minder serieus te gaan nemen. En da's jammer, want overtuigen doet Hijos de Mayo muzikaal gezien namelijk wel in de vijf tracks op deze EP. Het zal me benieuwen wat hieraan door het toevoegen van samples en zang gaat veranderen. Hopelijk blijft het geluid net zo vet als nu het geval is.

Zeg er het uwe van...