Iron Fire - Blade of Triumph
Soms is het schrijven van een recensie een makkie. Vorig jaar schreef ik over Iron Fire's Revenge: "Tot en met de quasi-mythologische hoes is de originaliteit ver te zoeken. Het is klassieke NWOBHM: hakkende riffs, up-tempo en een sirene als zanger. Dat gezegd zijnde, moet je wel concluderen dat Iron Fire het kunstje in elk geval goed beheerst. De stem van Steene kan nog wel eens een beletsel zijn, want hij heeft een nogal eh... interessant vibrato. Met zijn bereik is echter niets mis. Ook muzikaal is er volop afwisseling in tempo en vliegen de dubbele gitaarsolo's je om de oren." Inmiddels zijn we een jaar verder, heet het album Blade of Triumph en is er eigenlijk niets veranderd. Nog steeds is Iron Fire de Vikingvariant van Saxon, barstensvol clichés - titels: "Dragonheart", "Bloodbath Of Knights", "Steel Invaders", "Legend of The Magic Sword" - maar tegelijkertijd zo enthousiast gebracht dat het heus waar weer een plezier wordt om naar te luisteren. Okee, sommige nummers zijn zo onbenullig simpel dat er niets meer aan te redden is en die dubbele bassdrums mogen wel wat minder. Tegelijkertijd is powerballad "Legend of The Magic Sword" een fijn intermezzo en is Steene beslist een zanger met power. De productie is wel wat minder - lees: minder samenhangend - dan op het vorige album, maar Vikingmetalheads moeten dit album gewoon aanschaffen.
File Iron Fire - Blade of Triumph
File Under: De Vikingmetalvariant van Saxon
File Audio:[VikingSpace]
ff zeiken, neem het me maar niet kwalijk. de sirene als zanger is juist geen typisch kenmerk van NWoBHM en kwam pas begin jaren tachtig langzaam opzetten. natuurlijk, voorbeelden Judas Priest, Saxon en Samson hadden zangers met stevige strotten, maar die gebruikten ze in de beginfase maar af en toe. echt typerend voor NWoBHM was juist een terugkeer van het 'gewone'. niet voor niets mengde het genre klassieke hardrock met de intensiteit van punk. die hakkende riffs en relatief hoog tempo kloppen dan weer wel.
Theo: dan associëren wij verschillende stemmen met sirenes... Met name Biff Byford en Bruce Dickinson vind ik er bij uitstek voorbeelden van.
de latere wel. maar op de eerste Saxon-platen en Bruce bij Samson klonken ze nog redelijk bedeesd hoor...
ik bedoel alleen te zeggen dat zijn niet exemplarisch waren voor het genre dat toch z'n kern vormde rond Withfynde, Angel Witch, Raven, Tygers of Pan Tang, Diamond Head, etc.
de echte sirenes kwamen pas later, tegen '82. toen kwam ook het fantasygenre als inspiratiebron sterk op in de metal. kreeg je bands als Omen, Heir Apparent, Fate's Warning, etc. hehe, wat een tijd was dat ;-)