Last Winter - Under the Silver of Machines

'Weer een emo-bandje', zucht mijn vriendin als ze de kamer binnen komt lopen. 'Dit klinkt als al die andere bandjes die je luistert.' En ze heeft gelijk. Under the Silver of Machines moet één van de meest overweldigende albums van het jaar zijn, belooft de achterkant van het hoesje de luisteraar. Gitarist Brian Effron legt ook nog even uit waar Last Winter zijn inspiratie vandaan haalt: 'Ook al klinken we niet als een metal/hardcore-band, onze roots komen daar wel vandaan.' Wat is dat toch met zulke bandjes? Er is niets mis met emopunk, maar ga niet lopen dwepen met een stijl of scene waar je niks mee te maken hebt. In de biografie staat verder heel trots dat de band op heeft getreden tijdens een feestje van een rijkeluiskindje in het MTV-programma My Super Sweet Sixteen. Erg hardcore hoor! Last Winter mist het catchy gevoel van Fall Out Boy, het gevoel voor dramatiek van My Chemical Romance en de dansbaarheid van Panic at the Disco. Last Winter speelt andere bands na, maar dan minder goed. "Made for TV" klinkt als een afgekeurd Fall Out Boy-nummer, "The Violent Thing" is een slap aftreksel van een nummer van Taking Back Sunday en zo kan ik het hele album wel aflopen. Gezichtsloos, dat is het. Dieptepunt is het akoestische "Don't Forget to Write" dat aan Good Charlotte doet denken. Het vijftal uit Orlando laat eigenlijk alleen in het titelnummer een eigen smoel zien en dan wordt het ineens best aangenaam. Laten we deze Amerikanen nog even de tijd, maar met dit debuut overstijgen ze het niveau van gemiddeld MySpace-bandje niet.

Zeg er het uwe van...