Lightning Dust / Aroah

Het is kwakkelweer, en ik kwakkel mee. Ik zal geen betoog gaan houden over het weer, maar van het virus dat mij probeert plat te krijgen heb ik schoon genoeg. Bovendien heb ik nog een week te gaan voor ik vakantie heb, maar het vakantiegevoel ontbreekt totaal.

Muzikaal draagt het Canadese Lightning Dust hier ook niet erg aan bij. Duistere, dramatische klanken komen samen in de door Amber Webber en Joshua Well gedragen band. Normaliter doen ze het in de space- en stonerrockband Black Mountain, maar hier zoeken ze het meer in de alt.countrypop met een duister randje. De dramatiek straalt er in ieder geval vanaf. Webber's stem draagt hier ook erg aan bij, een Sinéad O'Connor met vibrato. Zoiets, en dan in een Portishead zonder triphop-jasje. Vervelend? Nee, maar het ligt er allemaal wat te dik bovenop en de derde uptempo track "Wind Me Up" past totaal niet bij de rest van dit album. Kleine irritaties die het prikkelbare in me los maken.

De Spaanse Irene Rodriguez Tremblay oftewel Aroah lijkt me ook geen lolbroek. Dat begint uiteraard met de foto op de hoes, maar ook muzikaal is het geen feestnummer. De folkliedjes met de nodige jazzinvloeden zijn daarvoor te breekbaar en sober qua instrumentarium. Ik heb geen idee door de Spaanstalige teksten waar het over gaat, maar het moet vast over het meest bezongen thema de liefde gaan. Waar kun je anders zo over grienen? Het album zit goed in elkaar, maar persoonlijk vind ik het wel wat aan de matte kant. Tot er in het zesde nummer "Cifras" plots een blazersorkest voorbij komt. Het spat er vanaf. Zo goed als dit nummer wordt het nergens meer, een zonnestraaltje in tijden waar ik dit hard nodig heb. Stom virus.

Zeg er het uwe van...