Matthew Dear - Asa Breed

Wat je van Matthew Dear vindt, hangt waarschijnlijk ervan af hoe je precies met hem kennismaakt. Laat ik het daarom meteen even goed doen: hier staan acht video's - in totaal duren ze 4 minuten - waarin Dear zelf te zien is, waarin fragmenten van zijn elektronische muziek te horen zijn en waar je een glimp ziet van de oorspronkelijke setting waarin ze gemaakt zijn. Het Talking Heads-achtige waarover Dear spreekt hoor ik terug in bijvoorbeeld "Elementary Lover". Terugkerend uniek motief op deze eerste persoonlijke plaat is Dears stem, die in veel nummers ("Shy", "Will Gravity Win Tonight") heel gelaagd klinkt, alsof vijf opnames vanuit verschillende hoeken van de kamer over elkaar gedubd zijn. Technisch is Asa Breed zonder meer een knappe plaat. Ik zou op deze plek een heel verhaal kunnen houden over de compacte composities, de ongebruikelijk eerlijke teksten (en die enkele platitudes in "Pom Pom") en 's mans eerdere microhouse-werk als o.a. Audion, maar dat kun je ook bij Pitchfork lezen. Wat me stoorde aan Asa Breed is dat de cd zich muzikaal verrekte gauw naar de achtergrond laat dringen. Het is allemaal leuk en aardig, en als je goed luistert zit er nog diepgang in ook, maar ik hou het niet vol. De muziek daagt me te weinig uit en grijsdraaien helpt er al helemaal geen zier aan. Datzelfde nare gevoel krijg ik echter ook altijd bij Remain In Light en dat schijnt echt een meesterwerk van hier tot Tokio te zijn. Soit... Laat je dus niet teveel door mij leiden als ik zeg dat ik deze cd niet dig.

Zeg er het uwe van...