O'Death - Head Home

Voor wie de Seeger Sessions van Bruce Springsteen ook net wat te jolig en oubollig vond, is Head Home een aanrader. Het New Yorkse vijftal O'Death speelt vrij traditionele folkmuziek maar dan op dubbele snelheid. 16 Horsepower on acid, lijkt me ook een gepaste omschrijving. "Lay me down to rest" zijn de eerste woorden van de plaat, maar dat is natuurlijk een grap. De zanger van dienst piept, kweelt en krijst, al laat hij af en toe ook nog wel horen dat hij als het moet echt wel toon kan houden. Maar liever niet natuurlijk. Wat dronken ze eigenlijk in die oude Westernsaloons, terwijl ze op tafels dansten en naar de barvrouw floten? Bier? Nee, whisky natuurlijk, daar krijg je als bijkomend voordeel een Tom Waits-stem van. Ondertussen jodelt de violist en zet de drummer een galopritme in. "Annie Mae Reynolds" is verreweg het leukste snelle nummer, wat in totale chaos eindigt. Toch is het juist de afwisseling die deze plaat zo goed maakt, de percussionist ramt niet enkel op zijn snaredrum, hij bewerkt ook potten, ketels, schelpen en natuurlijk de tamboerijn. Een paar goedgeplaatste sentimentele ballades kunnen ook geen kwaad. "Travelin Man" bijvoorbeeld, waarin de zanger, onder invloed van teveel oude wijn Daniel Johnston achterna gaat. Vrienden heeft ie niet meer, behalve zijn banjo. Het best opgebouwde nummer is "Only Daughter", wat begint met een aftandse elektrische gitaar, daarna wat fijne meerstemmige vocalen en de drums die er als een stoomtrein in hengsten. Ik neem mijn Stetson diep af voor hoe ze die wilde live-sfeer in de studio hebben vastgelegd.

Zeg er het uwe van...