Parenthetical Girls - Safe As Houses

Verwarrend vooral, dat is het spel dat Zac Pennington speelt met de seksen. "Let's just say he is a boy," zegt de bij de promo geleverde biografie. De bandnaam echter wijst in de andere richting: 'parenthetical girls' betekent niets meer dan '(girls)'. De eerste ep van deze jongen heette dan ook (((GRRRLS))) en op de voorkant van dit album liggen twee vrijwel identieke, androgyne personen op een bed: de een angstig en verstijfd, de ander liefkozend, troostend wellicht. Verwarrend, nog voordat het album daadwerkelijk in de cd-speler is beland, maar het wordt alleen nog maar verwarrender. Tot overmaat van ramp blijkt Penningtons stem ook nog eens androgyn en zingt hij vanuit wisselend mannelijk dan wel vrouwelijk perspectief veel over vrouwen, conceptie, zwangerschap en seks. Hoe praktisch dat ook moge klinken, Pennington weet zich deze onderwerpkeuze eigen te maken, en deze naar bredere invulling te trekken: angst, verdriet, een klein beetje liefde, wanhoop. Dat lijken dan weer clichés, maar dat zijn ze allerminst. Zonder gevoel voor melodie en instrumentarium uit het oog te verliezen, is dit indringende, intrigerende album er een met vreselijk veel spanningsbogen waarvan er geen enkele aan aandacht ontsnapt. Deze soms vriendelijke popmuziek doet bij beter luisteren verstijven, schrikken en vóelen. De muziek roept vragen op en veilig is het nergens. Belletjes zijn niet altijd wat ze lijken te zijn! Het idee van Parenthetical Girls lijkt misschien nog wel het meest op het idee van Xiu Xiu, zonder dat ze in uitvoering echt op elkaar lijken. Met hulp van Jherek Bischoff en Sam Mickens (beiden ook in The Dead Science) bouwt Pennington kastelen die nergens zo veilig lijken als de titel van de plaat doet vermoeden. Safe as Houses is een gewelddadig intrigerende en knappe plaat, zowel muzikaal, conceptueel, tekstueel als emotioneel. Laat deze band opgemerkt worden.

Zeg er het uwe van...