Recoil - subHuman

In eerste instantie was Recoil alleen maar een zijproject van Depeche Mode-bandlid Alan Wilder. Hierin kon hij zijn meer experimentele elektronische ei kwijt. Nadat dat Wilde in 1995 op zijn zesendertigste verjaardag uit Depeche Mode stapte, omdat 'ie zich daar zwaar ondergewaardeerd voelde voor het vele werk dat hij verzette binnen de band en het op persoonlijk vlak ook niet echt meer boterde met de andere drie, werd Recoil zijn hoofdding. De betekende echter niet dat de Recoil-cd's elkaar in hoog tempo opvolgden. Sterker nog, subHuman is pas zijn derde cd sindsdien. Tussen deze nieuwe en Gift, de voorlaatste cd gaapt zelfs een gat van zes jaar. Het is me een onduidelijk wat Wilder, behalve een jaar schaven aan deze cd, in de tussentijd uitgespookt heeft, maar ik ben wel blij dat 'ie met wat nieuws komt. Op vorige cd's maakte Wilder gebruikt van veel verschillende gastzangers, dit keer beperkt hij zich tot twee. Uit Louisiana heeft hij blues artiest Joe Richardson opgescharreld en uit eigen land haalde hij Carla Trevaskis naar de studio. Beiden zijn mij compleet onbekend, maar ze passen feilloos in het geluid dat Wilder creëert met Recoil. subHuman klinkt donker als Mezzanine van Massive Attack, maar ontbeert wel de broeierigheid die die cd zo kenmerkt. Dat deert niet, want diepgang in geluid zonder dat je het gevoel krijgt dat je overvoerd wordt door details kun je met een gerust hard aan Wilder overlaten. Het is zelfs zo dat je bij beluistering met een half oor subHuman vlak zou kunnen noemen. Ik had dat in eerste instantie ook, maar weinig is minder waar. Als je een keer gevallen bent voor de rijkheid aan structuur van de zeven lange nummers is dit een overrompelend album met een verbazingwekkende geraffineerde productie.

Je bedoelt waarschijnlijk als voorlaatste album Liquid. Er is van Recoil namelijk geen album welke Gift heet (althans niet bij mijn weten). En Liquid was het voorlaatste album.

Zeg er het uwe van...