Robin Beck / TRW / MTB

Handig hoor, zo'n familiebedrijf. Robin Beck en hubbie James Christian. Beiden schrijven songs, ze zingen mee op elkaar platen - op dit album ook in een duet - en er spelen op dit album ook nog eens twee leden van House of Lords mee, gitarist Jimi Bell en drummer BJ Zampa. O ja, James Christian produceert ook nog eens, samen met workaholic Tommy Denander, die ook aan een aantal songs meeschreef. Door de aanwezigheid van Bell en Zampa is het geheel wat steviger geworden dan het vorige album Do You Miss Me, maar feitelijk is het recept weinig veranderd. Ook Livin' On A Dream bevat bloedcommerciële poprock met de goede en krachtige stem van Beck in de spotlights. Pure jaren-tachtig-poprock, zij het met een wat modernere productie en hier en daar een heftiger rockende song ("Magic"). Heb je niets met commerciële damespoprock dan hoef je hier niet eens aan te beginnen. Is dat wel je ding en is originaliteit geen vereiste, dan is dit een heerlijk album.

TRW is een stuk origineler. TRW staat voor Thompson-Robinson-Williamson, drie heren die hun sporen hebben verdiend in de poprock, bij onder andere Michael Jackson, Steve Winwood en Eric Clapton. Rivers Of Paradise bevat een aantal juweeltjes van songs, zoals "Indiscretion" en "Alimony Blues". Goede riffs die soms doen denken aan Dan Huff (Giant), prima zang van Mark Williamson - met een lichte aardappel in de keel, een soort Michael McDonald-light -, mooie koortjes en uitstekende hooks in de songs. De songs, ergens tussen de Little River Band, Toto tot Bad Company zijn zoals te verwachten was commercieel zeer verantwoord, maar doordat de gitaren behoorlijk prominent naar voren gemixt zijn wordt het niet te soft. Niet alle songs halen hetzelfde niveau, maar over het geheel genomen is dit Rivers Of Paradise gewoon een prima album voor de liefhebber van degelijke poprock met mooie koortjes.

Hold On is een rerelease van het MTB-album uit 1988 van voornoemde Thompson. Inderdaad, MTB betekent Michael Thompson Band. Het beweegt zich ergens tussen Foreigner en - weer - Toto. Niettemin is dit een album dat weinig nieuwe kopers zal trekken, simpelweg omdat de productie van voor tot achter jaren tachtig wasemt. Het is allemaal net iets te braaf, naar achteren gemixte gitaren, veel toetsen met foute electronicapingeltjes, kortom Richard Marx op z'n ergst. Het album bevat twee tracks van de originele opnamen en een nieuwe track, "Wheelchair". Dat is een opwarmertje voor het nieuw te verschijnen album in 2008. Een matige track, zij het met een iets minder kleffe productie, maar ik vraag me af of dit iets zal doen in Europa. Doe mij dan maar een volgend TRW-album...

Zeg er het uwe van...