Sonic Youth - Daydream Nation

Ik heb een haat-liefde-verhouding met jaarlijstjes. Elk jaar is het weer worstelen om tien platen in de enig juiste volgorde af te leveren, het is gewoon nooit goed. Vroeger was dat wel iets eenvoudiger, maar tegenwoordig hoor ik zo enorm veel, dat ik er in december hoorndol van word. Nog lastiger wordt het wanneer je me vraagt naar mijn top-10-allertijden. Ik krijg al buikpijn bij de gedachte dat ik uit de vier Billy's hier achter me maar 10 platen mag kiezen. Toch is er een aantal cd's die een vaste plek hebben. Een daarvan is zojuist, bijna twintig jaar na dato, opnieuw verschenen: Daydream Nation van Sonic Youth. Het was een jaar of zo na de release in 1988 mijn eerste kennismaking met Sonic Youth en zoals wel vaker was de eerste snee ook hier de diepste. Ik weet nog goed dat de eerste luisterbeurt - met de koptelefoon op in de lokale platenzaak - een zit van zeventig minuten met de mond wagenwijd open was. Dit viel zo buiten mijn hardrock/metal-referentiekader van dat moment, maar o-o-oh wat vond ik het stante pede steengoed. Pas later las en hoorde ik dat Daydream Nation samen met Sister het omslagpunt was in het oeuvre van Sonic Youth. Het moment dat de band omsloeg van uit grof puin opgetrokken noiserock naar iets dat meer richting liedjes ging, maar nog steeds dat weerbarstige in zich had. Nu twintig jaar later klinkt Daydream Nation nog steeds alsof de plaat gisteren uitkwam en maakt zonder moeite korte metten met alles wat er dezer dagen in de indierock verschijnt. Wat ik minder vind is dat aan de eerste cd (deze deluxe-editie is een dubbel-cd) een kale homedemo van "Eric's Trip" toegevoegd is. Zet die als toetje op de tweede cd, maar laat het origineel verder intact, denk ik dan. Alhoewel, daar zou deze opname ook in schril contrast staan met de energieke, overrompelende en qua geluidkwaliteit verbluffend goede live-versies van alle nummers die ook op de eigenlijke cd staan. Okay, ze staan niet in de juiste volgorde, maar dat zijn slechts kleine smetjes op deze verder niet te versmaden live-cd, waarop zelfs de voicemail berichten van Mike Watt in "Providence" terug te horen zijn. Ik snap dan weer niet waarom er zonodig toch nog weer vier covers aan cd2 toegevoegd moeten worden. Ze zijn dan wel opgenomen in de periode rond Daydream Nation, met de cd zelf hebben ze niets te maken. Wellicht ben ik gewoon een oude zeur, maar als het over mijn favoriete albums aller tijden gaat mag dat, vind ik.

Zeg er het uwe van...