Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga

Spoon is een beetje een vreemde band. Dat moet ook wel als je je cd Ga Ga Ga Ga Ga noemt, maar daar doel ik niet op. Spoon, vernoemd naar een nummer van de Duitse krautrockers van Can, is typisch zo'n band die zich eigenlijk al sinds hun oprichting in 1994 geen barst aantrekt van alle hippe stromingen en gewoon rustig zijn ding blijft doen en aan zijn geluid blijft schaven. Stiekem hebben ze daarmee ondertussen toch een aardige aanhang verworven binnen de indiescene. En terecht ook, want op hun eerste slechte cd moet ik ze nog betrappen. Het komt wellicht ook wel doordat de band nooit overhaast te werk lijkt te gaan en op zijn dooie gemakje ongeveer om de twee jaar een cd uitbrengt. Ga Ga Ga Ga Ga is ondertussen dan ook al de zesde cd van deze Texanen. Het is net als voorganger Gimme Fiction weer een fijn plaatje geworden. Maar wel lastig plaatsbaar. Soms denk ik: 'World Party! Nee! Toch Elvis Costello!' Dan weer 'Paul McCartney!' En daarna 'XTC!' Op een bepaald moment zelfs 'Eels!' Knap vermoeiend en eigenlijk zijn die uitroeptekens klinkklare onzin, want echt met deze bands vergelijken laat Spoon zich niet. Maar de namen geven toch wel in welke richting je moet denken: catchy liedjes met vrijwel altijd een slimme kronkel d'r in. Spoon speelt net zo gemakkelijk perfecte pop als experimentele rock. En als het moet in één nummer. Neem alleen al de slinkse openingstrack "Don't make me a target" met zijn staccato gitaarpartijen die naarmate het nummer vordert steeds psychotischer worden. Knap liedje (I Am Kloot! zucht, nee ook niet), maar daar haal je geen top 40 mee. Maar dat wil Spoon volgens mij ook niet; al zou het met een beetje pech met "You Got Yr. Cherry Bomb" nog kunnen lukken ook. Maar Spoon wil gewoon weer een tour en dan weer sleutelen aan een volgende plaat. Zodat ik weer mijn hals kan breken over vergelijkingen tot ik enige juiste gevonden heb. Ik vrees dat ik bij Spoon zelf uit kom.

Zeg er het uwe van...