The Icarus Line - Black Lives At The Golden Coast

Iggy Pop is nog lang niet dood, maar zijn gedoodverfde reïncarnatie staart me al indringend aan: Joe Cardamone, roerganger van The Icarus Line. Op de achterzijde van de hoes grijnst hij zijn gele tanden bloot ter uitnodiging voor het cruiseprogramma van 2007: Black Lives At The Golden Coast. We vertrekken met "Black presents" uit Port Primus. Na deze onstuimige afvaart brengt de monotone basriff in "Fshn fvr" ons diep in de machinekamers waar de mantra's 'anyone who's anyone, someone is anyone, no one is anyone, no one is no one' The Icarus voortstuwen door de experimentele geluidsgolven die gitaristen Jason Descourse en James Striff opwerpen. Op Black Lives zal terra incognita meerdere malen worden aangedaan. Maar met het titelnummer en het uitstekende "Get Paid" koerst The Icarus Line ongegeneerd in het zog van The Stooges. Sinds 1969 heeft de tijd echter niet stilgestaan en onderweg wordt dankbaar proviand ingenomen op historische pleisterplaatsen als Sonic Youth en The Jesus And Mary Chain. De stampende zeeën van garagerock komen tot relatieve rust in een nummers als "Victory Gardens" en "Amber Alert", doldrum van psychedelische schoonheid; hier begint de trip pas echt. The Icarus Line zijn stilistische hoogvliegers, maar nergens branden ze zich aan de lichtende voorbeelden. Zelfs niet als ze in het afsluitende "Kingdom" met trompetten en violen in een Led Zeppelin stappen en met de bijbehorende bombast het sonische luchtruim verlaten. Fantastical voyage.

Bij mij (en bij ongetwijfeld anderen) vooral bekend geworden doordat het de ex-band is van Aaron North (Nine Inch Nails). Geweldige band ook, ben benieuwd of ze ook het "succes"/de naamsbekendheid te danken hebben aan het vertrek van Aaron..

Zeg er het uwe van...