Tiny Vipers - Hands Across The Void

Achter dit pseudoniem gaat Jesy Fortino schuil. Een dame uit Seattle, die klinkt als een combinatie van Joanna Newsom en Laura Veirs. Echt mooi zou het zijn als ze het harpspel van de eerste verenigde met de mooiere vocalen van Veirs, maar helaas, ik heb het hier enkel over haar stem. Fortino speelt gitaar en ze doet dat zeer minimalistisch. Veel repetitieve akkoorden en langzame melodielijnen. Vroeger schijnt ze veel in de Amerikaanse coffeeshop-scene gespeeld te hebben en je vraagt je dan af hoe ze in godsnaam het publiek stil kreeg. Misschien zijn Amerikanen gewoon heel netjes. Hands Across The Void is namelijk een behoorlijk saaie plaat. Vraag me een uur na een luisterbeurt wat er is blijven hangen en ik moet het antwoord schuldig blijven. Popliedjes zijn het zeker niet, Fortino speelt slechts zeven stukken in ruim veertig minuten. Het is niet dat de dame geen kwaliteiten heeft, ze zingt bijvoorbeeld geregeld alleraardigst meerdere melodieën tegelijk en soms is er ook wat subtiele elektronica die door de nummers waait. Het nummer "On This Side" heeft het meest van de eerdergenoemde Newsom weg en is vergeleken met de andere nummers ook bijna vrolijk. Daartegenover staat iets vreselijks als "Forest On Fire", dat de titel indachtig tegen het eind verandert in een inferno van feedback. Tsja, dat kennen we nu wel. Het nummer "Swastika" klinkt nogal raga-achtig, wie weet dat we de titel dus hindoeïstisch moeten interpreteren. Ik noem het echter vooral om mijn cirkel rond te krijgen. Inderdaad, daar hoor ik Laura Veirs en een charmante lente-gitaar.

Onzin, 't is een prachtige "Duyster" plaat.

ik vind Duyster een geweldig programma en hoor ook wel dat Tiny Vipers daarin past en als daar 1 van haar nummers zou langskomen zou het geen straf zijn, maar mijn mening over dit album, dat ik na juli nog een paar keer heb gedraaid, is nooit echt veranderd.

Zeg er het uwe van...