Wah Wah #6

Het uitbrengen van een volstrekt overbodige verzamelaar was, wat ons betreft, niet de juiste manier om te herdenken dat Jeff Buckley een decennium geleden al Led Zeppelin-zingend verdronk in de Missisippi. Dat het beter kan bewijzen journalist René Sommer en fotograaf Bob Bronshoff. Zij reisden voor Wah Wah af naar Memphis en gingen op zoek naar sporen van de mysterieuze zanger. Al lezend snap je wel waarom Buckley hier belandde. Hier kon hij, perfectionist als hij was, in alle rust werken aan een opvolger van het legendarische Grace. Het verhaal dat het tweetal opgetekend heeft is deels ontluisterend. Zo blijken bijvoorbeeld de enige gedenktekens aan Buckley in Memphis te vinden in de plaatselijke dierentuin. Veel indruk op het grote publiek heeft hij hier in het zuiden van Amerika niet gemaakt. Hij ging de mensen niet uit de weg, maar zocht ze ook niet op. De kleine groep mensen die hem wel beter - en vaak dus toevallig - leerde kennen, spreekt echter liefdevol over hem. Je leest uit alles, dat hij de rust van Memphis aangenaam vond, en dat dat waarschijnlijk uiteindelijk in een heel andere cd geresulteerd zou hebben dan Sketches for My Sweetheart the Drunk. Een mooi verhaal dus, maar wat ik dan wel een beetje jammer vind is dat voorafgaand een andere schrijfster (Anna van Dam) nog een 'leven in het kort' moest opstellen van Buckley. Dat droge stuk, dat eigenlijk alleen maar feitjes opsomt heeft verder weinig toegevoegde waarde. Veel aardiger is het interview met Hans de Booij, die een aardig zware tijd achter de rug heeft gehad en hoopt op werk. En ook mooi is het stuk 'reclame' dat Jaap Boots schreef over zijn geweldige nieuwe echtscheidingsverwerkings-cd Afkuil die alleen maar gaat over de liefde (en wat er mis kan gaan natuurlijk), terwijl hij zich voorgenomen had nooit meer een lied over de fokking liefde te schrijven.

dankjewel storm
jaap

Zeg er het uwe van...