Wâldrock 2007 - Achteraf

Toen we de auto eenmaal op het weiland hadden geparkeerd, dat tot parkeerlocatie was aangewezen maar meer op een moeras leek, liepen we in vrij snel tempo het terrein op. Op het open-air podium (Deade Pier) speelde inmiddels Dead Horse Running. Dat was wat mij betreft een goede opener. Zat muzikaal goed in elkaar, vocaal niet onprettig om naar te luisteren en, mijn intuïtieve graadmeter, ik bewoog er op. Toen door naar de rode tent (Grutte Pier) waar Aborted speelde. In beginsel hoorde ik hen terwijl ik de rest van het festivalterrein aan het verkennen was. Noem het gerust een moddergevecht leveren. En zo van een afstand gaf ik het al snel de classificatie takkeherrie. Nu kan dit door sommigen gezien worden als een compliment natuurlijk. Eenmaal in de tent gearriveerd moest ik mijn mening een heel klein beetje bijstellen. Maar niet te veel. Blacksmith was echter meteen in zijn nopjes. Hij vond het geluid hard en helder waardoor de brute deathmetal lekker uit de speakers knalde en er werd een energieke show afgeleverd.

Inmiddels was op het derde podium (Lytse Pier) het bandje One Bullet Left begonnen. Ik denk het enige metalbandje met alleen minderjarige bandleden. De jongste is twaalf (de bassist) en de oudste zestien (gitarist/zanger). Allemaal wellicht erg schattig maar het geluid deed mij toch besluiten om vooral buiten het gebouwtje te blijven staan. Blacksmith ging natuurlijk wel dichterbij en vond het wel een professioneel optreden van deze jonge metal-adepts. Hun simpele metal werkt zeer effectief. Niet alleen een gimmick dus, maar een gerechtvaardigd plekje op de bill. Later heb ik de bandleden wel backstage gezien met hun familie en het was mooi te zien dat zij weliswaar gesupport worden door de familie maar absoluut niet op handen worden gedragen. Dat komt vast helemaal goed.

Moonsorrow deed mij ook niet dichterbij komen. De Finnen hadden ook veel last van de wind, waardoor het geluid nogal verwaaide. Misschien volgende keer in een kleine zaal beluisteren.

Gorerotted was voor mij het moment waarop ik twijfelde of ik er wel goed aan had gedaan om mijn herstellende lichaam naar dit verre Friese dorp te slepen. Hierin kon ik noch enig zangtalent noch enige instrumentale lessen herkennen. Blacksmith was het daar natuurlijk niet mee eens. Hij vond de zang juist het sterke punt van deze band omdat zowel de bassist als de zanger over een heel ziek stemgeluid beschikken. Bovendien was het spel retestrak en was het geluid opnieuw prima volgens Blacksmith.

The Monolith Deathcult had wat te lijden van het programma. Bijna gelijktijdig stond Vader op de planken, waardoor de Lytse Pier slechts mondjesmaat gevuld was. Deze Nederlanders trokken zich er echter weinig van aan en speelden of hun leven ervan af hing. Deze mannen hadden een groter publiek verdiend volgens Blacksmith.

Vader overtuigden mij weer van het feit dat deathmetal gewoon niet niet-mijn-ding is. Dit zat muzikaal wel lekker in elkaar. Ik bewoog.

Autumn was gewoon weer genieten. Muzikanten die de basis hebben begrepen en een zangeres die niet alleen leuk is om naar te kijken maar ook nog zeer prettig om te horen. Een band waar we zeker meer van gaan horen. Jammer dat de instellingen niet geheel op orde waren waardoor het tweede nummer ("Blue wine") erg rondzong.

Op dat moment noodzaakte mijn medische staat mij om een pauze backstage in te lassen. Onderuit in een tuinstoel dommelde ik in het zonnetje een beetje weg en genoot van alle roddels (of jaloerse praat, zo je wilt) die ik de ene artiest over de andere hoorde spuien. Soms is het ook wel handig wanneer je een woordje Spaans spreekt ....

Blizzard & Blacksmith Inc. ploegde ondertussen onverdroten verder door de modder. De oudgedienden van Obituary waren op dreef vertelden ze mij en hadden duidelijk een hoop plezier. Hun rauwe metal zorgt nog steeds voor de nodige beroering. Blacksmith wist weer waarom hij deathmetal zoveel jaar geleden in zijn hart heeft gesloten.

Door wat programmawijzigingen speelde Celtic Frost bijna gelijktijdig met Marduk. Blizzard deerde dat niet, want die stond ademloos en geboeid naar de duistere verrichtingen van Celtic Frost te luisteren. Blacksmith sloop ondertussen even bij hem weg om Marduk aan te moedigen. Dat hadden ze nodig, want door de wijzigingen stonden deze woestelingen nu onterecht op het kleinste podium geprogrammeerd. Gelukkig trokken ze zich daar niets van aan en trakteerden de aanwezigen op een potje onvervalste blackmetal.

Tijdens Destruction werden de magen van de heren gevuld en de blazen geleegd. Daarna zochten zij een strategisch plekje op om buiten de gevarenzone naar Terror te kijken. Als een stelletje losgeslagen honden stuiterden de bandleden over het podium, wat zijn uitwerking op het publiek niet miste. Er ontstond een een flink slagveld voor het podium en de ene naar de andere circlepit volgde. KwaliteiT met een grote T volgens Blacksmith.

Het einde van Meshuggah dat nog werd meegepikt, maakte geen hele diepe indruk bij B & B Inc. Om ook de eigen collectie op peil te houden werd er daarna flink geshopt door de heren op de metalmarket. Het optreden van Testament heeft daardoor geen aandacht gekregen. Je kan nu eenmaal niet alles zien.

Het was een verademing om terug te komen op het terrein en onvervalst Amsterdams te horen. Osdorp Posse deed een hele meute metalgasten springen en deinen. Zelfs Blacksmith gaf toe dat zoveel metal achter elkaar, hoe goed dan ook volgens hem, een beetje te veel van het goede was. Helaas vertrokken zij na twee nummers van het podium om plaats te maken voor Laberinto. Dit normaal wel lekkere bandje miste vandaag de Latijns-Amerikaanse vibes die mij normaliter ondanks alles wel doen heupwiegen. Hierdoor werd het irriterende zanggeluid van de zanger nog duidelijker. Erg jammer. We misten in het begin ook het verwachte samenspel van Osdorp Posse en Laberinto. Het ontbrak ons helaas aan tijd om te zien of dit later nog werd goedgemaakt, want we moesten door naar Moonspell. Deze band vind ik live wat minder dan op cd. Jammer, maar het zou eenmalig kunnen zijn. Moet dus absoluut nog een keer gezien/gehoord worden.

Het werd alweer tijd voor de afsluiters van de avond. Beginnende met Dropkick Murphys op Deade Pier (het open-podium). Absoluut een feest-band welke ieder (feest)publiek deinend kan krijgen. Het festivalbier deed absoluut ook zijn werk bij de festivalgangers. Als afsluiter kwam Within Temptation. De band die vaak verweten wordt te commercieel te zijn geworden zette nu toch een goede show neer met om te beginnen de wat stevigere nummers van hun nieuwste album. Zowel show, muzikaal als vocaal was het gewoon goed. Misschien wel te goed voor een festival met voornamelijk (death)metal.

Al met al een toch een geslaagd festival. Waarbij opviel dat de rest van de wereld druk bezig was met het milieu terwijl er op het festival met heel veel moeite één vuilnisbak te vinden was (backstage!). Toch was de hele dag struinen door de modderpoel en de koeienvlaaien voor mij toch back-to-basic. En het opwarmende klimaat zorgde toch maar mooi voor een droog en geregeld zonnig Wâldrock 2007. Volgend jaar weer.