Wheat - Everyday I Said A Prayer For Kathy And Made A One Inch Square

Natuurlijk horen pop- en rockmuziek ook bij 'de kunsten' en verdient een goede popmuzikant evenveel respect als een goede kunstschilder. Toch heb ik het niet zo op té gekunstelde muziek. Ik vind de melodie het belangrijkste bij een popsong en alhoewel die melodie niet echt eenvoudig hoeft te zijn, moet hij wel duidelijk aanwezig zijn. Na enkele seconden weet ik vaak al of de muziek me bevalt. Met andere woorden: muziek moet me direct aanspreken. Natuurlijk zijn er ook wel uitzonderingen, albums die ik pas na een paar maal luisteren begon te waarderen. Het is misschien niet toevallig dat de leden van dit soort bands elkaar vaak ontmoetten op de kunstacademie. Een voorbeeld van zo'n band was Talking Heads. In eerste instantie wist ik niet wat ik van hun muziek moest denken, maar ondertussen horen ze tot mijn 'all-time favorites'. Ik heb ook zo'n gevoel bij de muziek van Wheat. De band is dan wel niet begonnen op een kunstacademie, maar wel als kunstproject op de universiteit van Massachusetts. De groep debuteerde al in 1997 en deze cd met de lekkere lange titel Everyday I Said A Prayer For Kathy And Made A One Inch Square is de vierde volledige cd. Het album bevat een paar aardige liedjes, het is echter jammer dat de stem van zanger Scott Levesque zijn beperkingen heeft. Dat is normaal niet zo'n probleem, maar bijvoorbeeld het openingsnummer "Closeness" moet door het minimale gebruik van instrumenten in het begin vrijwel helemaal gedragen worden door die stem. Dat lukt dus niet. In andere songs zoals "I Had Angels Watching Over Me" en "Saint In Law" zitten ook stukjes waarbij ik me afvraag waarom ze de zangpartij zo hebben opgenomen. In steviger nummers met een duidelijker rol voor de gitaar en de drums zoals "What You Got" en "An Exhausted Fixer" is dit veel minder een probleem. In de laatste track "Courting Ed Templeton" is die beperkte stem helemaal geen probleem: dit is een instrumentaal nummer.

Zeg er het uwe van...