Toen ik het cd'tje van deze Anthony David ripte voor op m'n iPod, riep de CDDB-vermelding dat dit R&B was. Ieks! Arrenbie? Zo'n eng toonladdertjes op en neer zingend tiepje, met veel te gladde songs? Hmm, dit soort foute meuk gaat meestal naar Gr.R., dus waarom krijg ik dit? Nou ja, de man staat met een gitaar voorop in een ontspannen pose, niet in een glamoureuze pose met veel te veel glim en glitter. Toch maar even luisteren. Okee, het is redelijk braafjes, maar wel goed en sfeervol gedaan. Anthony David zingt echt, in plaats van steeds te laten horen dat hij zo'n goede zangleraar had. Het doet eerder denken aan de semi-soulcrooners van vroeger, George Benson, Bill Withers, dat soort mensen. Iets minder rootsy dan pakweg Ben Harper en G. Love, geen reggae- en hiphopinvloeden, maar soul met blues- en vooral jazzinvloeden in echte muziek en niet van die hitparadeconfectiepop. Die gitaar heeft 'ie bijvoorbeeld niet voor de show vast, hij kan daar echt wel wat op. De veertien songs - en een remix - zijn als afzonderlijke songs prima te pruimen, maar na vijftien songs blijf ik toch met een kater achter. Het blijft namelijk muzikaal wel erg braaf, met beschaafde conga's, beschaafde akkoorden en al even beschaafde zang. Pas als er wat meer funk in komt in "GA Peach" is er enige variatie. Het is wat ik maar het Robert Cray-gevoel noem. Het is technisch goed, de composities zijn okee, de productie is puik, maar met vijftien songs braafheid slaat onvermijdelijk de verveling toe...

De wereld der muziek is oneindig groot en dit negenkoppige ensemble laat mij weer een hoekje verkennen. Meerdere hoeken eigenlijk, want zowel de muzikanten als hun talrijke (vocale) gasten komen uit allerlei broeiplaatsen der experimentele muziek. Die wie weet ook wel allemaal met draadjes verbonden zijn. Zo doet de Engelsman Barry Adamson mee, die met Nick Cave speelde, en elders Eugene Robinson, de zanger van noiserockers Obxow uit San Francisco. En nu noem ik nog maar een fractie van de dwarsverbanden. Belangrijker is of al die gasten samen iets interessants uit de grond stampen. Mwah, de saxofoon die de plaat opent voorspelt ware avant-garde, maar al snel nemen glitchy beats en irritante vocalen van J.G. Thirlwell (Foetus) het over. Klinkt als Tunng zonder een spoortje toegankelijkheid. Snel door naar het langste en beste nummer "Cleanliness Is Next To Godliness", een epos in fasen. Eugene Robinson vertelt op typisch Afro-Amerikaanse wijze een verhaal over de gefocuste voorbereiding en de uiteindelijk mislukking van een poging tot moord. Hij doet dat zeer ritmisch en hypnotiserend, de jongens uit Kerouac's On The Road zouden het zeker diggen. En ik ook. De begeleiding is eerst jazzy als in een zwoele film, maar de noise borrelt en giert tot die oplost in een Idiotheque-beat. Boeiend, net als het harpgetokkel in "Sonic Glimpses". Ook daar wordt, zoals eigenlijk overal, weer poëtisch gekwekt, wat voor een consistente sfeer zorgt, ook omdat de muzikale lijn wordt doorgetrokken. Ondertussen pluk ik echter aan mijn kin en meen dat het allemaal wat teveel van het goede is. De plaat mist een hart. Of mijn hart.

Het houdt niet op met de teringherrie, zo zingt, nee schreeuwt Pete Cafarella van Shy Child op het titelnummer van deze plaat. Inderdaad zeg. Het is wel even wennen, luisteren naar deze Simon LeBon soundalike achter een voice distortion over beats die nog het meest lijken op een mengelmoes van The Knife, Klaxons en !!!. Het is vreemd als het Zweedse Mes, de sirenes die Klaxons al bij KLF vandaan haalde steken ook bij Shy Child veelvuldig de kop op en de percussie ligt in het aangename verlengde van de stadsgenoten van !!!. Maar tof is het wel. Opener "Drop The Phone" is er een die je meteen op repeat wilt zetten, terwijl de bubbling beats van "Good and Evil" zeker niet zouden misstaan op een willekeurige Rotterdamse Now&wow-party. "Pressure To Come" is één brok intensiviteit en energie, terwijl de vrouwelijke vocalen die op "Generation Y" worden uitgesmeerd zeer fijn zijn in combinatie met Cafarella. Enige nadeel is dat je na drie keer luisteren een redelijke koppijn begint te ontwikkelen. Al het gepiel met sirenes, bliepjes en rare geluidseffecten is niet erg bevordelijk voor de rust onder de hersenpan. Wat dat betreft is de gladde popplaat die Klaxons heeft uitgepoept toch iets meer mijn ding. Toch mag ik niet te veel mierenneuken. Noise Won't Stop is een prima plaat, en Shy Child zou zomaar eens de volgende new-rave sensatie kunnen worden. Al is het wel heel makkelijk om ze maar weer in dat vakje te proppen. Maar goed, nu is het al gebeurd.

De vaste lezers weten wel dat mijn huisgenoten vaak niet bepaald staan te springen tijdens het ongevraagd beluisteren van mijn recensie-cd's. Hoe anders was dat deze keer. Ik kreeg zelfs een smeekbede deze cd weg te geven! Gelukkig ging het hier om een gebrande schijf zonder hoesje, dus heb ik 'm zelf maar gehouden. Niet alleen daarom overigens, Planet Of Ice is een toffe plaat, zelfs al is het genre meer iets voor mijn emo-huisgenote. Minus The Bear speelt van die stijl een intellectuele versie. Alsof Panic! At The Disco covers van Battles speelt, de Mars Volta ineens toegankelijke muziek met de zanger van Mew maakt of toch Karate die hun bandnaam eer aandoen. We piekerden samen wat af, maar het kwartje wilde niet vallen. Wat ik als een goed teken beschouw. Minus The Bear geeft toch echt een aardige draai aan hun, ook voor tienermeisjes acceptabele, indierock. De eerste helft van de plaat is verbluffend: melodieuze maar toch pittige zanglijnen gecombineerd met synthesizers, priegelige gitaren en uitstekend drumwerk. Ook de bijna constante dubbele vocalen zijn niet te versmaden. Het rustig beginnende "Ice Monster" combineert Death Cab For Cutie-melancholie met een ijzersterk agressief einde. Deze band weet wanneer er gas moet worden gegeven, check daarvoor ook de fijne gitaarsolo's in "Knights". De tweede helft van het album is wat minder, eerst is daar het toepasselijk getitelde "Part 2", wat begint als een akoestische ballade die helaas niet wordt uitgebouwd tot het epos wat ik verwachtte. Aan het slot van de plaat rent de band zich wat voorbij in een paar al te snelle nummers. Niettemin een prima plaat en ik denk dat ik een goed idee heb voor een verjaardagscadeau.

Het onvolprezen reissuelabel Gear Fab heeft er vier jaar over gedaan: het samenstellen van deze plaat met freakbeat, psychedelica en andere goudklompjes uit de jaren zestig. Colorado is de tiende staat die wordt aangedaan in de prachtige reeks Psychedelic States. Voor het eerst is er een dubbelaar samengesteld, terwijl de meeste staten moesten het met meerdere separate delen. Of dat betekent dat er in Colorado minder goud is te rapen weet ik niet. Wel dat de achtenveertig tracks vaak zeer de moeite waard zijn. Dat begint al bij het geschifte The Monocles ("Psychedelic, That's Where It's At"), waarna The Soothsayers hun versie van Byrds-folkrock laten horen (het geweldige "I Don't Know"). De informatie in het boekje is als altijd redelijk adequaat, maar voor veel bands geldt dat er stomweg niet of nauwelijks iets is terug te vinden over hun samenstelling. Wel is duidelijk dat Californië niet ver weg is en iets van de relaxte, maar ook ver doorgevoerde psychedelica uit San Francisco lijkt wel door te klinken (Doppler Effect's "God is alive in Argentina"). Overigens is Gear Fab van Florida verhuist naar Colorado, dus wellicht dat Roger Maglio en consorten toch meer van hun gading denken te vinden aan de voet van de Rocky Mountains dan in Florida, waar ze eerder gevestigd waren.

Voor wie het weten wil: dit keer bestond mijn ontbijt uit een koffie en een smos ham/kaas. Zo, hebben we dat ook weer gehad. We waren ook nu weer vroeg op het festivalterrein, zo vroeg zelfs dat we de allereerste band zagen. Hellogoodbye zag er uit als een soort Weezer en zo klonken ze eigenlijk ook wel een beetje. De uitspraak 'I don't speak Belgium' was in ieder geval de moeite waard en kon ook op een sympathiek gelach vanuit het publiek rekenen. Vervolgens troffen we in de ronde Chateau-tent de eerste verrassing van de dag, namelijk het Gentse The Bony King Of Nowhere. De band rond de 21-jarige Bram Vanparys speelde een sfeervolle, melancholische set. Hadden we hier te maken met de Vlaamse Bonnie 'Prince' Billy? Dit was heel mooi. Aangezien het gezelschap waarin ik verkeerde niet stond te popelen om naar de bliepjes van Home Video te gaan werd het andermaal The Rakes. Ook deze Britse band doet het wel goed bij mij, al moet ik wel toegeven dat het vooral de liedjes van hun eerste album zijn die mij doen swingen. Al met al toch een goed optreden.

Vanaf 1 juni biedt Vodafone naast mobiele diensten ook digitale telefonie en internet voor thuis. Voor klanten die al een mobiel abonnement bij Vodafone hebben, is Vodafone Vast Bellen en Internet extra aantrekkelijk. Zij kunnen als ze een abonnement nemen op Vast Bellen en Internet van Vodafone niet alleen gratis met hun mobiele telefoon naar de klantenservice bellen, maar ze krijgen op hun vaste lijn ook een gratis belbundel van 1000 minuten per maand, waarmee ze in het weekend kunnen bellen naar vaste nummers en Vodafone mobiele nummers in Nederland.

Klanten die geen mobiel abonnement bij Vodafone hebben, krijgen bij een abonnement voor Vast Bellen en Internet gratis een SIM-kaart waarmee ze met hun huidige GSM-toestel gratis kunnen bellen naar de Vodafone helpdesk. Andere nummers kunnen met deze SIM-kaart tegen standaard mobiele abonnementstarieven worden gebeld. Gebeld worden op deze SIM-kaart kan ook. Vanaf de eigen vaste lijn is dat extra voordelig omdat klanten met Vodafone Vast Bellen en Internet met hun vaste telefoon voor € 0,10 (40% goedkoper dan het standaard tarief) naar alle Vodafone mobiele nummers in Nederland kunnen bellen.

Als ik eenmaal een cd in de kast heb staan van een artiest let ik er nooit meer op of zo'n cd nog verkrijgbaar is of niet. Dat lijkt me ook niet meer dan logisch, want wat moet ik met nóg een versie van zo'n cd. Lisa Germano's Lullaby For Liquid Pig heb ik dus al sinds vlak na de release in mijn cd-kast staan en veelvuldig gedraaid. Niet raar ook, want het is een alhoewel donkere, toch wel heel erg fijne singer/songwriterplaat. Met graagte verleenden beroemde gasten (Johnny Marr, Neil Finn, Wendy (van Lisa), Butch) hun diensten aan Germano's songs die verslavingen en kwalijke gevolgen ervan als thema hebben. Maar goed, mijn cd blijkt nu dus een soort van collectors item te zijn. Het origineel op Ineffable verschenen album was namelijk al een tijdje niet meer te koop te zijn. Gelukkig vertoeft Germano sinds haar vorige cd In The Maybe World onder de vleugels Young God Records, het label van ex-Swans-frontman Michael Gira. En daar vonden ze het wel een goed idee om de cd na het bescheiden succes van In The Maybe World opnieuw uit te brengen. Zeker een goed plan! Helemaal omdat ze er onder de titel Extra CD for Pig een bonus-cd bijgevoegd hebben met daarop thuisopnamen, opnamen uit Lissabon en Los Angeles. Beetje raar daarbij is wel dat de liedjes op de cd deels van nieuwe cd zijn, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Bovendien: de cd Lullaby For Liquid Pig wordt er geen cent duurder van. Dus tel uit je winst zou ik zeggen en probeer deze intrigerende dame eens uit.

Redelijk uitgeslapen en met een goed ontbijt in de vorm van een gebakken ei met spek en een straffe bak koffie in the pocket genoten we van het zonnetje bij de tent waar Nosfell deze dag opende. Wat een rare snuiter is die zanger c.q. stemkunstenaar zeg! Van zijn presentatie kreeg ik een beetje uitslag op diverse niet te noemen lichaamsplekken en kon daarom niet genieten van de toch wel bijzondere muzikale stukjes die gefabriceerd werden. De echte opener van de dag bleek Art Brut. Dat is een stuk eenvoudiger, dus heel wat makkelijker om mee op gang te komen. Dit kleurrijke gezelschap uit Engeland was op dit vroege tijdstip aangenaam goed op dreef met hun Britse punkpop en bijzonder geinige teksten van frontman Eddie Argos. Van een zanger kun je hier niet spreken, deze gast staat zijn teksten gewoon te declameren. Het zijn ook erg leuke teksten, bijvoorbeeld over dat we het niet meer moeten pikken dat platenzaken tegenwoordig meer computerspellen en film-dvd's in de schappen hebben liggen dan muziekdragers. En nog steeds draagt hij de boodschap uit dat iedereen een band moet beginnen. Ik had ze al eens eerder gezien in de Effenaar, maar ik had niet gedacht dat ik ze bij een tweede keer nog steeds zo leuk zou vinden.

Vaak klinkt muziek in een andere omgeving veel beter dan gewoon in je eigen huiskamer. Zo was ik een paar jaar geleden in Utrecht voor een optreden van Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band en de dj draaide enkele nummers van de cd "Spiderland" van Slint. Ik kende die nummers redelijk goed want ik heb jarenlang een cassette van dit album gehad. Toch klonken de nummers op dat moment, vlak voordat de band moest opkomen, een heel stuk beter. Ik heb de cd toen ook zelf gekocht en sindsdien draai ik die weer regelmatig en toen ik las dat Molton beïnvloed is door Slint en Tortoise, was ik ook erg benieuwd naar de titelloze cd vandit Hamburgse gezelschap. Nou, dat viel behoorlijk tegen. De invloed is wel terug te horen, voornamelijk in de samenspel van gitaren en basgitaar, maar Molton kan zich absoluut niet spiegelen aan Slint. De cd bevat acht songs die mij in ieder geval niet genoeg kunnen boeien. Ze bevatten veel tempowisselingen maar daar worden deze songs niet spannender door, eerder saaier. Ik kan me wel voorstellen dat het live een stuk interessanter klinkt, maar op een cd komt het jammer genoeg niet over. Een van de weinige lichtpuntjes is "Not the Best Thing To Do", in dit nummer kun je horen dat er wel enig songschrijverstalent aanwezig is bij deze Duitsers. Molton heeft twee zangers, een voor de Duitse teksten en een voor de Engelse teksten en ze hebben beiden niet zo'n vaste stem. Ze kunnen allebei maar met veel moeite de melodie volgen of vasthouden. Misschien zou Molton het eens met instrumentale nummers kunnen proberen of zoals Slint dat ook doet, met een meer vertellende zanger.

Als ik mijn ouderwetse analoge cassettetaperecorder installeer kijkt Conor Oberst geïnteresseerd toe. "Analog tape is the best", merkt hij droogjes op. Hij kan het weten. Al op zijn dertiende maakte hij in de kelder van zijn ouders opnames van zijn eigen nummers op een viersporenrecorder. Op het nieuwste album, Cassadaga, lijkt het analoge stramien van voorheen vaarwel te zijn gezegd. In vergelijking met de doorgaans sobere opnames van eerdere albums vallen nu de immense sound en de weelderige orkestratie op.

Oberst: Bij Wide Awake en Digital Ash [de twee albums die in 2005 gelijktijdig uitkwamen] hadden we heel sterk de insteek twee homogene, los van elkaar staande platen te maken waarin de verschillende aspecten van onze muziek scherp tot uiting konden komen. Met Cassadaga deden we eigenlijk het tegenovergestelde. We gingen de studio in en namen zo’n dertig nummers op, om op een gegeven moment eens terug te kijken welke daarvan bij elkaar op een album zouden kunnen horen. En wat betreft de orkestratie: we hadden altijd al wel wat strijkers in onze nummers, maar we probeerden meer een orkest te imiteren door middel van multitracking. Voor Cassadaga heeft [pianist, trompettist] Nate Walcott alle arrangementen thuis geschreven en mij daar telkens demootjes van gestuurd. Aan die opnames zijn we flink gaan sleutelen en huurden we uiteindelijk een ensemble in om alles echt op te nemen. De benadering van dit album was al met al minder doordacht en we hebben in vergelijking met vorige opnames meer tijd voor het hele proces genomen.

Ergens in het zuiden van Nederland ligt een goed bewaard geheim verborgen. In tegenstelling tot talloze rockbandjes in Nederland die nogal hoog van de toren blazen, of meer bezig zijn met pr dan met muziek maken, is The Border vooral bezig met muziek maken - de release van de plaat heeft door perfectionisme dan ook lang op zich laten wachten - en lijkt de release van Summer to Summer eigenlijk aan ieders oog en oor voorbij te gaan. (Ja, het is zomer en de plaat is nog niet heel lang uit, maar toch.) Dat is jammer, want Summer to Summer is een erg fijn plaatje van Nederlandse bodem en The Border verdient meer aandacht. De bezwerende stem van Emil Krischer, de man achter The Border, leidt de luisteraar door een plaatje vol opzwepende rock - "Dance Like Elvis" is niet alleen een sterk liedje, maar ook nog eens erg dansbaar - dat genoeg verrassingen in petto heeft om tot het einde interessant te blijven. Zo is "Brakes and spacers" een erg gezellig a capella liedje dat op het juiste moment van de plaat opgenomen is om even tot rust te komen na, door welluidend gitaarloopje als intro gemakkelijk tot stadionrocker te bombarderen, "Legs enhanced". Zelfs "Low vibrations", een ruim zestien minuten durend liedje, dat afgesloten wordt met tien minuten noise, gaat niet vervelen. De teksten zijn helaas niet overal even sterk - "My tool is on fire, you spit on your command" - maar de muziek maakt dat ruimschoots goed. Ook prima voor in de auto, overigens. Zelfs op een zonovergoten kustweg in het noorden van Spanje. Ik heb het zelf geprobeerd.

Aanvankelijk was Phideaux een los-vast gezelschap met drummer Rich Hutchins, multi-instrumentalist en zanger Xavier Phideaux en allerlei muzikanten uit Phideaux' omgeving. Zo langzamerhand kun je wel zeggen dat het een band is, want je ziet steeds dezelfde mensen terugkeren op de platen die hij met ijzeren regelmaat uitbrengt. Ook Doomsday Afternoon is weer met hetzelfde clubje gemaakt, met onder anderen muzikant en producer Gabriel Moffat en zangeres Ariel Farber. Opvallend verschil met de vorige platen is dat Phideaux niet langer vasthoudt aan songs van drie tot vijf minuten. Integendeel, drie songs zijn acht of negen minuten lang, "Micro Softdeathstar" bedraagt elf minuten en "Microdeath Softstar" duurt zelfs bijna een kwartier. Hoewel de songs nog steeds sombermansverhalen zijn - de ondertitel van dit album is An Eco Terror Tale - en spaarzame instrumentaties bevat, maken de lange songs vol sfeerwisselingen en de deze keer buitengewoon fraaie en volle productie van Moffat dit album meer dan voorheen ook geschikt voor progrockers. Wie nu al liefhebber is van dit opmerkelijke gezelschap hoeft niet te schrikken. Het blijft zeer herkenbaar Phideaux, met vooral heel veel sfeer en zonder kijk-mamma-zonder-handen-instrumentalisten. Maar met dit album maakt Phideaux zijn muziek toegankelijk voor een veel grotere groep zonder concessies te doen aan zijn stijl. Stronteigenwijs en iedere keer weer een stukje beter. Ik mag die Phideaux wel.

Zonder het internet had mijn vrienden en -kennissenkring er heel anders uitgezien. Sterker nog, ik ken zelfs mijn lief via dit medium. Verder ken ik vele anderen, zoals het opperhoofd van dit weblog. En zonder het internet was er simpelweg geen File Under, en had ik andere wegen moeten bewandelen om stukjes gepubliceerd te krijgen. Ik ontmoet nog steeds mensen virtueel. Zo raakte ik aan de chat (praat) met ene Paul Spencer. Hij bleek in 2005 een album onder zijn eigen naam uitgebracht te hebben. Dit jaar was er dan de opvolger samen met "The Maxines", getiteld "Cut The Jive". Aangezien ik ook wat over mezelf los liet kwam de vraag, die de reden is voor dit stukje, namelijk of ik er iets over wilde schrijven. Hij zou het leuk vinden dat ook mensen in Nederland kennis namen van zijn muziek. Ik ging dus over stag en het eerste dat ik tegen Paul zei, "Herman Brood". Ik moet namelijk erg denken aan onze grootste rock 'n' roll -held aller tijden. De onderwerpen in de liedjes van Spencer zijn ook te vinden in de seks, drugs en rock 'n' roll (en koffie). Paul was erg verguld met deze referentie. Nu is de muziek niet regelrecht een kopie, want de muziek is ook gebaseerd op de fifties rock 'n' roll en dan weer in een mix met de new wave van bands als Mink DeVille en Elvis Costello & The Attractions. Absolute uitschieter is de titelsong (met piano!) "Cut The Jive". Gezien de vergelijkingen die ik bespeur vraag ik me af hoe oud Paul eigenlijk is. Lijkt me een goed begin van onze volgende chat.

1,2,3,4...links bijhalen, rechts uitstappen....1,2,3,4..en andersom. Dansen is het stramien. Schudden met die billen, zak maar lekker door! Next Waste Dimension mixt namelijk op hun debuut Rewire Reality deathmetal met moderne dance. Vooral die laatste term schept verwachtingen. Een beetje dansen op zijn tijd is altijd fijn. Het wordt weer eens tijd voor een goede kruisbestuiving. Ik mag graag luisteren naar Remanufacture van Fear Factory of The Odyssey Of The Mind van Die Krupps. Alleen al voor het proberen worden bonuspunten bijgeschreven. Toch ben ik een klein beetje teleurgesteld. Slechts sporadisch voelde ik een lichte aandrang om ritmisch te bewegen. En als het wel kriebelde werd dat gevoel snel weer om zeep geholpen door een of ander lullig keyboard-melodietje. Of door een beukende gitaar, maar dat is dan wel weer lekker. Daar zit hem ook een beetje de krux van dit album. Eigenlijk is het gewoon een deathmetal-plaat met wat meer ondersteunende elektronica dan gemiddeld. Niet dat dat heel erg is, maar er had gewoon meer ingezeten. Gewoon de stoute schoenen aantrekken en volgend jaar de danskraker van het jaar uitbrengen, waar menig metal-adept spontaan al zijn schroom van laat varen en in zijn zilveren glitterpak een gat in de nacht mee danst. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. Talent is er zeker.

Op www.dgmlive.com kunnen fans van Robert Fripp enorm veel concerten van vrijwel al zijn projecten downloaden. Helaas is dat niet altijd gratis, maar van alle concerten zijn er wel gratis previews van tracks of hot tickles te vinden om te luisteren of het concert de moeite waard is voor jou als fan. Als je eenmaal een concert gedownload hebt, kun je een recensie achterlaten over wat jij van het desbetreffende concert vond. Dat die stukjes vaak positief, en niet zelden zelfs lyrisch zijn zal je niet verbazen. Dat is niet altijd het geval, maar dan blijven ze, zoals het hoort, ook gewoon staan. Typisch Fripp is het dan wel weer dat 'ie in het boekje bij Churchscapes een negatieve bevinding van een fan opneemt die een concert van Fripp in een concert in Estland bezocht heeft. De man vraagt zich vertwijfeld af hoe een zo extreem getalenteerde man zo'n extreem saaie show op kan voeren. Tja, het is dan ook geen alledaagse kost die Fripp laat horen op deze cd die live-opnamen bevat van Soundscapes-concerten die Fripp gaf in kerken in Engeland en Estand. Maar dat geeft Fripp ook grif toe. Het is volgens hem zeker geen show, maar meer iets om alleen maar naar te luisteren. En inderdaad, er lijkt mij inderdaad ook weinig interessants aan het kijken naar een man met zijn Soundscapes- installatie om zich heen. Maar, o, o, wat zou ik graag eens de mogelijkheid hebben om zo'n performance bij te wonen. Want om te beluisteren zijn de improvisaties uitgaande van bestaande nummers van Fripp(en Eno) namelijk wel wonderschoon en rustgevend.

"Throwdown - Venom & Tears". De Academy Award voor meest vervelende promo van het jaar gaat alvast naar deze cd. Dat ligt hem nu eens niet aan de band, maar aan die continu terugkerende voice-over, die je gemiddeld een keer of drie per nummer komt melden dat je naar "Throwdown - Venom & Tears" zit te luisteren. Dat is dus zo'n veertig keer over de loop van deze cd, als je nagaat dat hij ook nog eens veertien nummers bevat. "Throwdown - Venom & Tears". Ik mag aannemen dat het eindproduct dit niet heeft, anders ben je mooi in de aap gelogeerd. Maar goed, de plaat zelf. Throwdown zou zich volgens de bio in de voorhoede bevinden van de moderne metal, en doet op dit "Throwdown - Venom & Tears" (ik blijf hem erin houden) een gooi naar de prijzen met hun zware moderne groovemetal. Dat betekent dus in het kort: zware downtuned riffs, rollende dubbele bassdrums en lompe schreeuwzang volgens mid jaren 90-recept. Alleen dan weer niet van een niveautje Pantera, Machine Head of Lamb Of God. Het is allemaal zeer vakkundig gespeeld hakwerk, maar geen moment echt opvallend, laat staan verrassend. Daarvoor zijn toch echt wel wat pakkender riffs en refreinen nodig, en had het gitaarwerk toch echt wel wat spectaculairder mogen zijn. Zo blijft het veertien nummers wel een beetje behelpen. Eigenlijk is dit gewoon oerdegelijke middenmoot. "Throwdown - Venom & Tears"; er zullen dit jaar mindere schijven op de al zo overvolle metalmarkt verschijnen, maar ook heel veel betere.

Ach ja, ze zien er heel stoer uit op die bandfoto, en ze brullen er lekker een eind op los, onze boze jongens van Daymares. Punk, hardcore, metal, sludge, lekker mixen, energiek spelen met veel gespring en circlepits; het is inmiddels wel bekend. Qua attitude doet de band het heel goed, en qua energie dus zeker ook, maar ze doen niets wat we al niet hebben gehoord van Cro-Mags, Crumbsuckers, Pantera, Neurosis, Sick Of It All of Entombed. Het toonloze gebrul van zanger Pat maakt het er niet beter, en het gebrek originaliteit en vooral aan compositorisch vernuft doet Daymares helemaal de das om. En zo gaan 35 minuten aan agressieve metalcore voorbij zonder één moment opwinding. Kan nooit de bedoeling zijn geweest.

Ook mijn nieuwe telefoon is leeg. Dat komt door het twitteren en mobloggen. Snap ik heus wel. Dus ik ook maar in de rij. Bijna vooraan lees ik dat de Sony Ericsson opladers op zijn en voeg ik me in een andere rij. De rij voor mensen met een Sony Ericsson die wachten op een dito oplader.

Ik haal thee voor een meisje (en een koffie voor mezelf) terwijl zij mijn plekje vrij houdt. Zo gaan die dingen. Als ik later mijn telefoon op ga halen is de ophaalrij nog langer dan de brengrij. Vergeef het me, ik gebruik mijn persbandje.

Places Like This is de derde langspeler van een van de leukste bands op aarde, Archit ecture in Helsinki. Hoewel sommigen zullen beweren dat een te veel aan positieve energie - ja, dat klinkt zweverig, maar ik zou niet weten hoe ik het bij AIH anders zou moeten noemen - ook niet goed is voor een mens, durf ik daar na het beluisteren van Places Like This aan te twijfelen. De totstandkoming van de plaat lijkt een beetje op de klassieker Give Up van Postal Service. Het ene deel van de band zette voor in thuisland Australië, het andere deel van de band kopte in in New York, en dat zal ook heus wel eens andersom zijn geweest. Krachtige kern van elk liedje op deze plaat is de opgewekte en originele, want neigend naar oosters, Zuid-Amerikaans én Afrikaans tegelijk, percussie, aangevuld met orgeltjes, keyboards, synths, gitaar, saxofoon, belletjes en hier en daar nog wat ondefinieerbaars. De liedjes zijn ware composities, zonder dat deze geforceerd of te bedacht aandoen, en de stemmen van Cameron Bird en Jamie Mildren, de laatste nu een grotere rol dan voorheen, passen daar prima in, soms als instrument, soms daadwerkelijk als stem die parlandoot, zingt of wahwahwaht. (Kinderlijk? Nou en!) Architecture in Helsinki is een briljant ensemble dat ook op Places Like This laat zien dat het aan creativiteit en originaliteit weigert in te boeten, dat een eigen geluid telkens opnieuw kan uitvinden en dat uitstraalt graag vrolijke muziek te maken. Dat is een groot goed. Architecture in Helsinki is een band om te koesteren.

Een kliekjesverzameling schijn je het niet te mogen noemen, eerder de afronding en afsluiting van een periode. Die periode begon in 2002 met de debuutplaat Spinvis (waar we achteraf de titel 'verpletterend debuut' aan kunnen geven) en eindigt met Dagen van Gras, Dagen van Stro. Tussen die twee volwaardige albums verschenen meer stukken, die niet eerder verzameld werden. Kleine en minder kleine projecten, niet groot genoeg voor een volledige cd, maar te belangrijk, mooi of interessant om te vergeten (de associatie met dat ene liedje op die debuutplaat mag je hier zelf invullen). Zo vonden we het titelnummer terug op een splitsingle met LPG en het hoogtepunt "Wespen op de appeltaart", gemaakt voor een club van psychiatrische inrichtingen, op de single "Flamingo". Een ander hoogtepunt is de bewerking van France Gall's 'Poupée de Son'. In het gebruik van dynamiek doet het bijna denken aan Mogwai. Een andere bijzondere track is "Alles in de wind", het kinderliedje. Hier gezongen door zoonlief Gideon (met een Kinderen-Voor-Kinderen-accent, dat dan weer wel), maar mede door de begeleiding wordt het bijna eng en roept het associaties op met de rijmpjes die je weleens vindt in klassieke horrorsprookjes. Geen kliekjes dus, maar een soort reprise van de periode 2002-2007 waarin allerlei losse stukken nog eens verzameld zijn. Het doet vooral uitzien naar de nieuwe plaat die voor 2008 beloofd is.

Niet eens in de zo heel verre toekomst gaat er een tijd komen dat we allemaal massaal zullen luisteren naar de loungemuzak van Sven van Hees. Dat zal zijn wanneer de gedachtenpachter eindelijk is uitgevonden. Het toetsenbord en de muis zijn namelijk knap waardeloze invoerinstrumenten.Steve Jobs had het juist voorzien: electronica hoort geen knoppen te hebben. Ze moeten onze gedachten lezen, zodat we er nog sneller mee kunnen communiceren dan met andere mensen. Het nadeel ervan is dat je je wel moet kunnen concentreren. Als je muziek draait tijdens je werk, is meetappen op het nog ritme niet zo'n probleem, maar tekst wel. Voor je het weet staat er anders immers "Is er leven op Pluto, kun je dansen op de maan" in je beleidsdocument. Onbestaanbaar. Van hogerhand krijgen we daarom alleen nog maar instrumentale achtergrondmuziek opgelegd. Muziek waarin geen knop, geen passie en geen afleidende boodschap opvalt. Muziek die rust uitstraalt. Muziek die biologisch klinkt, maar ook niet zo laxerend als die new age-cd's van de Intratuin. Muziek die een prettig, maar niet overzwoel tropisch sfeertje neerzet - wel zo handig in het nieuwe klimaat. Muziek waar je in eerste instantie eigenlijk weinig negatiefs op kunt aanmerken, omdat-ie door een vakman gemaakt is en nu eenmaal doet wat-ie moet doen. Enter Sven van Hees. De Belg maakte al drie uitstekend ontvangen loungeplaten, hield er door een rare rechtszaak echter geen cent aan over en begint nu moedig dan maar opnieuw, ditmaal op zijn eigen platenlabel. Hij heeft veel fans, alle sterren staan voorspoedig en het komt wel goed met deze plaat. Maar mocht u in het Van Hees-tijdperk iemand smekend om de Arctic Monkeys door een raam zien springen, een toetsenbord liefdevol scheef in zijn armen geklemd, dan ben ik het.

Zo. De Lowlandswas zit in mijn eigen machine. Had best zo'n kekke Wrangler-overall willen hebben. Had ik daar gewoon m'n was gedaan, maar ja, dan had ik in de rij moeten staan. En ik heb genoeg in de rij gestaan, dacht ik zo. Ik vond het druk. Heel druk. Soms wilde ik tenten in waar ik niet meer in kon. Ik kan me niet herinneren dat dat eerder ook zo was. Mijn regenlaarzen heb ik alleen vrijdag heel even aan gehad.

Mijn kleren werden het viest bij Arcade Fire en LCD Soundsystem wegens heel hard dansen en minstens zo hard zweten. Lowlands 2007 viel wat mij betreft tot en met zondagochtend een klein beetje tegen, maar oh, wat maakte die zondag alles goed.

Shannon Wright is niet wat ze een love or hate artist noemen, bij haar is het altijd allebei. Het ene moment neig ik naar het eerste dan weer naar het laatste. Toen ik dit intrigerende schijfje voor het eerst draaide vond ik er weinig aan. Ik herinnerde me echter dat het titelloze album dat ze samen met de Franse filmcomponist Yann Tiersen maakte ook wat tijd nodig had. En inderdaad na een tijdje leek dit wat fellere werkje de eerdergenoemde plaat zelfs te overtreffen. Maar, u raadt het al, nu ik hier wat zit te typen is de meter alweer terug aan het slaan. Het pianogeluid is wel erg machinaal lelijk, luister naar de suffe opener "Defy This Love" en, vervelender, de plaat kent ook nog een behoorlijke middendip. Gelukkig is er dan altijd nog die prachtige stem. Ze zeggen wel eens dat indie geen echt genre is, maar zowel de melodieën als de vocalen klinken hier aangenaam vertrouwd. Denk aan Cat Power of Julie Doiron, maar dan met meer kracht. "St. Pete" bijvoorbeeld heeft een harkende groove, die wel wat op die Solex-remix van At The Close Of Every Day lijkt. Het is vreemd met zo'n titel, maar Let In The Light is me uiteindelijk toch net te kil, de plaat heeft iets desolaats door het minimalistische holle geluid. 'What's it like when everybody's says you ain't trying?' vraagt Shannon zich in het slotstuk af. Geprobeerd heeft ze het wel, maar helemaal geslaagd is ze niet.

Ik heb een mooie mobiele telefoon, maar ik zou best zo'n iPhone willen hebben. Man, wat een prachtig apparaatje is dat. Bovendien hebben ze bij Apple smaak. Bij de selectie van liedjes die initieel op deze nieuwe gadget meegeleverd worden, hebben ze kun keuze laten vallen op "Philosophia", een liedje van The Guggenheim Grotto. En dat is, hoewel een goede keuze, vooral een verrassende keuze. Zo groot is The Guggenheim Grotto namelijk bepaald niet. Of had jij al wel van ze gehoord? Vast niet. Hun eerste langspeler ...Waltzing Alone was sinds het verschijnen in 2005 dan ook alleen te koop bij de band zelf en via CD Baby. En dat is best een klein schandaal. Want de prachtig verpakte cd van de drie Ieren staat vol met fijne, af en toe een tikkie weemoedige liedjes. Spil van het gezelschap is de voormalige muziek- en religiestudent Kevin May. Maar in liedjes als "Ozymandias" zijn de harmonieën van zijn twee kompanen minstens zo belangrijk. Die liedjes krijgen daardoor iets Simon & Garfunkeligs over zich. Op andere momenten, zoals in "Portmarnock Beach Boy Blue" lijkt de band wel een beetje een folky uitvoering van Radiohead. Dat maakt ...Waltzing Alone tot een prettige afwisselende plaat die uitermate geschikt is voor liefhebbers van Damien Rice, The Shins en Peter, Bjorn & John.

Het begrip nietsdoen heb ik tot het uiterste proberen op te rekken de afgelopen twee weken, tijdens een, als ik zo vrij mag zijn, welverdiende vakantie. Totaal ontspannen en ongelofelijk relaxed was ik toen ik terug kwam in Nederland. Mijn nieuw gevonden equilibrium bleek echter zeer fragiel en van veels te korte duur. Nietsvermoedend en vol goede moed stortte ik mij op Fire Up The Blades van 3 Inches Of Blood. Had ik dat maar niet gedaan. Mijn gemoedstoestand is er zo mogelijk nog slechter aan toe na het beluisteren van dit vehikel. En nee, met eerder werk was ik gelukkig niet bekend want dan had ik dit schijfje gelijk uit het raam gegooid. En nee, ik schaam mij niet dat ik nietsdoe terwijl deze mannen zich in het zweet hebben gewerkt want dat hadden ze toch beter niet kunnen doen. Eerlijk toegegeven, met de traditionele heavy metal die deze Canadezen spelen kan ik nog wel redelijk uit de voeten. Grootste manco, wat voor sommigen dan wel weer een pluspunt zal zijn, is zanger Cam Pipes. Stel je maar voor hoe Rob Halford zou klinken als die een heliumfles zou leeglurken en je komt aardig in de buurt. Denk voor mijn part aan hoe King Diamond het zou uitschreeuwen als bij hem zonder verdoving een ingegroeide teennagel wordt verwijderd. Hemeltergend is het kattengejank en het gaat het hele album door. Om bloednerveus van te worden. Alsof er op je graf gepiest wordt. Weg ontspanning, weg nachtrust, alles weg. Ik ben weer terug bij af. Hartelijk dank daarvoor.

Bij het bekijken van de cd Voice Of Rock MMVII valt me als eerste op dat er drie songs, van James Christian, van mijn oude favoriet Dan Reed en van Harry Hess (Harem Scarem) er in twee versies opstaan: een "full version for radio & clubs" en een "shortened version". Hmm, zou dat eerste een versie met allerlei foute drumcomputergeluidjes zijn, zoals bij EP's in de jaren tachtig? Het valt mee, het verschil tussen de versies is niet zo bar groot. Ook de zeven andere songs, van onder ander Steve Overland, Terry Brock en Gary Barden zijn normale versies. De songs zijn geschreven en geproduceerd door Chris Lausmann (Frontline) en Michael Voss (Mad Max, Biss), die er vervolgens een batterij prima zangers en één zangeres (Robin Beck) bijzochten. Daarmee heb je het voordeel van een verzamelaar zonder het nadeel: de variatie in stemmen is er wel, het verschil in productie niet. Die is lekker stevig en de zang klinkt als een klok. Bovendien zijn het allemaal nieuwe songs voor de Stemmen in kwestie. Mijn voorstel: sla de eerste drie songs over en geniet van de rest...

Frontiers heeft met Rock The Bones Volume 5 een sampler uitgebracht die wel het - in dit geval gering - nadeel van verschil in productie heeft en uiteraard bestaand materiaal bevat, maar prima laat horen wat ze aan AOR in huis hebben. Een groot deel is hier al besproken (Allen/Lande, Pride Of Lions, Fredriksen/Denander, Marco Mendoza), een deel is net uit of komt nog uit (Jorn Lande (live), Primal Fear, Great White, David Readman, Los Angeles). Voor een mooi prijsje krijg je hier maar liefst 16 songs. Lekker voor een autoritje: raampje open, zonnebril op en met dit Rock The Bones op ontspannen rijden...

In mijn jonge jaren ben ik fan geweest van verschillende bands. Rond mijn vijftiende waren dat Shocking Blue en The Sweet, daarna volgden bijvoorbeeld Golden Earring en The Eagles. Behalve The Kinks en ook wel The Beatles, zijn er weinig bands waar ik al sinds mijn jeugd naar luister. Sinds ik een jaar of achttien was, ben ik geen fan meer van een bepaalde band geweest. Vanaf dat moment luisterde ik naar bepaalde soorten muziek. Toch zijn er ook nu wel eens bands die ik ontdek en die ik zo goed vind dat ik er meer van wil horen. Een jaar of twee geleden hoorde ik voor het eerst een nummer van de Texaanse band Okkervil River. Dit nummer was "For Real" van de cd Black Sheep Boy en ik vond het direct een prachtige song. Van deze cd heb ik een aantal maanden geleden de zgn. Definitive Edition heruitgave gekocht en ongeveer tegelijk verscheen de prachtige single "The President's Dead". Sinds dien zou je mij een fan van deze band kunnen noemen. Nu heeft Okkervil River weer een nieuw album uit en The Stage Names is ook weer een uitstekende aanwinst voor mijn cd-verzameling. Frontman Will Sheff maakt met Okkervil River hele mooie songs. Ze zijn dan wel niet altijd even vrolijk, maar dit nieuwe album bevat ook enkele opgewektere songs. Dat hoor je al direct aan openingstrack "Our Life is Not a Movie or Maybe". De tekst is misschien wel niet zo vrolijk, maar het is in feite gewoon een heel leuk liedje. Ik heb ook voor het eerst sinds lange tijd weer eens teksten meegelezen tijdens het luisteren van de cd. De teksten zijn al net zo interessant als de melodieën. Er staan bijvoorbeeld nog meer van die up-tempo songs met donkere teksten op dit album. Zoals die twee andere met lange titels "A Hand to Take Hold of the Scene" en "You Can't Hold the Hand of a Rock and Roll Man", maar ook "Unless It's Kicks". Het leukste nummer heeft gelijk de leukste tekst. In "Plus Ones" hebben ze bekende songtitels met getallen verwerkt. Bij die getallen tellen ze dan één op en dan krijg je bijvoorbeeld '8 Chinese Brothers', '100 Luftballoons', '51 Ways to Leave Your Lover', '9 Miles High' en 'TVC16'.

"Metalcore", denk ik zuchtend als de eerste tonen van The Serpent uit mijn boxen komen. Weinig genres zijn zo voorspelbaar als metalcore. Vernieuwing is vaak ver te zoeken en een groot deel van de bands is inwisselbaar. Deze tweede plaat van Still Remains kon wel eens een lange zit worden, dacht ik na het eerste nummer. Maar dan ineens: keyboards, melodieuze refreinen, spannende structuren. Hee, dit klinkt best lekker. Voor metalcore. Want dat blijft uiteraard de basis. ‘Dancing with the Enemy’ klinkt zelfs een beetje emo. Moeten we de titel zo letterlijk nemen (emo is natuurlijk de vijand)? Het grappige is dat The Serpent juist spannend klinkt als er wat gas teruggenomen wordt, zoals op "Stay Captive". Zanger T.J Miller laat hier horen meer te kunnen dan schreeuwen. Hij kan echt zingen. Jammer dat Still Remains daarom denkt dat ze ook een ballad op cd moesten zetten. Ik neem tenminste aan dat het daarom was, een andere reden om het oerlelijke "Maria" op te nemen kan ik me niet bedenken. Op nummers als "The Way Walls Of An Empty Street" en "Dropped From Your Streets" grijpt de band uit Michigan dan weer terug op de metalcore-roots. Spannender is "Anemia In Your Streets" waarin de elektronische geluidjes, de brute metalriffs en de screamo-achtige vocalen elkaar afwisselen. Inclusief clean refreintje. Zonder geforceerd te klinken. Chapeau voor deze gevarieerde plaat, waarvan alleen de basis metalcore is.

In deze tijd van metal- en emocore is een ouderwets hardcore-album een welkome afwisseling. De nieuwe van Madball is zo'n album. Je weet van te voren wat je krijgt en het smaakt aardig. Zoals altijd. Over de nieuwe Madball later meer. Er is namelijk een ander bandje dat ook een nieuwe plaat uit heeft: Allegiance. Het vijftal uit San Francisco is met Desperation toe aan zijn tweede plaat. Het eerste nummer is het even wennen aan de hoge, hese stem van zanger John Stark, maar juist die stem maakt Allegiance een speciale band. Het geeft ze iets eigentijds. Tegelijkertijd grijpen de Amerikanen muzikaal terug op oudere bands als de Cro-Mags en het eerder genoemde Madball. Met een piepklein melodisch randje. Veel tempowisselingen en natuurlijk veel boosheid. Echte boosheid welteverstaan. Over de eigen scene bijvoorbeeld. "Hardcore isn't dead, but my favorite time is gone", schreeuwt Stark in "Summer Relief". Het lijkt het centrale thema op deze plaat. De tijd van Black Flag, Bad Brains en Minor Threat (de "grote drie") wordt herdacht en "hoe moet het nu allemaal verder" is de grote vraag die Allegiance bezighoudt.Desperation snijdt tekstueel gezien dus geen nieuwe thema's aan, maar de band legt wel meer intelligentie in die teksten dan het gemiddelde hardcore-bandje. De productie is ook erg goed, de "wanhoop" van de band komt zo je speakers uit. De zang blijft echter verstaanbaar en de instrumenten blijven in harmonie met elkaar. Mede daardoor is Desperation een uitstekende plaat geworden. Gecontroleerde wanhoop zeg maar. En al duurt het album slechts twintig minuten, Allegiance is de hoop van hardcore in bange dagen.

Recent heb ik in mijn browser de StumbleUpon-extensie geïnstalleerd. Dat is een toolbar die je gewoon 'ergens' op internet laat belanden waar een andere websurfer het kennelijk eerder wel interessant vond. Interpassief internetten, zeg maar. Dat klinkt misschien belachelijk, maar de groep StumbleUpon-gebruikers is inmiddels zo groot dat je daadwerkelijk echt leuke ontdekkingen kunt doen als je toch specifieke interesses hebt. Zo was mijn eerste ontdekking de site Musicovery, die muziek via een nogal aparte Flash-interface categoriseert. Het nadeel van de site is dat er vooral oudere mainstreammuziek opstaat. Kies je bijvoorbeeld alleen 'energetic electro', dan blijft de keuze enigszins beperkt tot de Prodigy, de Chemical Brothers en de Asian Dub Foundation. Die laatste was goed om weer eens te horen (ik had ook gewoon hier, hier of hier kunnen klikken, natuurlijk). Ik ben rond 2000 doodgegooid met die band door de VPRO en als concept wás het ook wel helemaal de shizzle (een echt multiculturele mix van jungle, dub, breakbeat en rock), maar de nummers zelf konden me nooit echt bekoren. Maar ik weet nu in elk geval wel wat er ontbreekt aan de recente soloplaat van de bassist van ADF, Dr Das. Emergency Basslines bevat baslijnen - heeeeel veel baslijnen - echt ongelofelijk veel baslijnen - sterker nog, eigenlijk alleen maar baslijnen - en wat percussie en dat is het dan. Technisch is het goed, maar tenzij je een enorme basgitaarfreak bent en altijd al wenste dat die andere muzikanten van Asian Dub Foundation of Visionary Underground zouden opdonderen, is een koffiezetapparaat muzikaal interessanter.

File Under heeft een zware delegatie naar Lowlands gestuurd om u straks volledig uit de doeken te doen wat u allemaal hebt gemist. Maar zelfs tijdens het verblijf aldaar houden zij u graag op de hoogte van alles wat u daar allemaal had kunnen zien. Daarom logt een heel peloton met foto's op Moblands, het Lowlandsmoblog van File Under en via Twitter, hier in de rechterkolom.

Ik weiger om heel veel geld uit te geven voor een concertkaartje voor de Rolling Stones om vervolgens vanaf een kleine honderd meter naar een stel oude mannen op het podium te gaan staan kijken. Daarnaast was hun laatste cd ook niet minder dan een plop-plop (dempt hè zo'n gordijntje)-album. Er was dus geen reden voor mij om begin juni naar Nijmegen te gaan. Dat neemt niet weg dat ik op een bepaalde manier toch wel bewondering heb voor het feit dat deze mannen niet van ophouden weten. Het kijken naar de vastlegging van hun laatste - vast niet, de Stones kennend - tournee met de titel The Biggest Bang was dan ook zeker geen straf. Het is echter wel een hele ruk, want deze box telt maar liefst vier dvd's, en is bovendien een stuk schappelijker geprijsd dan een concertkaartje voor hun concerten. Maar ik vond het wel verstandig om de box in delen te bekijken. Dat kan ook gemakkelijk, want zo zijn de twee volledige concerten (Austin, Texas (dvd1) en Rio de Janeiro (dvd2) ), kliekjes (dvd 3) en documentaire (dvd4) ook verdeeld. Het optreden van The Stones in Austin kan gewoon ronduit goed genoemd worden. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat het publiek enorm enthousiast is hetgeen je door de regie heel goed mee krijgt. Bij het concert in Rio waren maar liefst anderhalf miljoen mensen aanwezig. Een absurd aantal. Een beetje lullig is het dan wel voor de The Stones dat ze net die avond wat minder in vorm waren dan in Austin. De show an sich staat overigens nog wel als een huis en de documentaire over het gebeuren (volgens mij het grootste concert ooit) is ook zeker interessant om te bekijken. Datzelfde geldt voor de A Bigger Bang Tour Documentary die dvd vier vult. Al met al ben je als je alles wilt bekijken ruim zeven uur onder de pannen, en volgens mij is The Biggest Bang leuker om te kijken dan om de heren in levende lijve te aanschouwen.

Bedgeheimen. Ik ben niet zo'n type die deze nou zo nodig met anderen moet delen. Toch wil ik er wel één kwijt. Wij draaien namelijk muziek om bij in slaap te vallen. Meestal is dit materiaal dat ik hier mag bespreken. Dit keer was Killed 'em Deader 'n A Six Card Poker Hand van Epsilons aan de beurt. "Boeien," hoor ik je denken, maar nu komt het. Plots begint mijn vriendin te schreeuwen. Ik zit zowat tegen het plafond. "Ik ben aan het meezingen met je cd," is het aansluitende commentaar. Klaarwakker knik ik dat ik het begreep. Epsilons komt uit Amerika en maakt dus schreeuwmuziek. Nee, ik heb het niet over emo, maar over opgefokte garagerock waarbij een vet orgel ingezet wordt voor extra power en waarop dus qua zang behoorlijk tekeer gegaan wordt. Op Killed 'em Deader 'n A Six Card Poker Hand zijn teksten te vinden waarvan ik niet de indruk krijg dat de tekstschrijver en zanger Ty Segall lekker in zijn vel zit. Dit lijkt een therapeutische manier om weer lucht te krijgen. Toch is er hoop, dankzij dat leuke meisje "Cecilia" dat in een hoopgevend liedje bezongen wordt. Misschien dat het op het volgende album weer helemaal goed komt met het kwartet, al zou dit wel eens kunnen resulteren in een album waar de vonken een stuk minder
vanaf vliegen. Aan de andere kant, als ze het hoofd erbij zouden houden dan zouden de liedjes misschien wat afwisselender kunnen worden en er iets meer opgenomen kunnen worden dan de zevenentwintig minuten muziek die deze release haalde.

De Belgische tegenhanger van Lowlands is al jaren Pukkelpop in Kiewit/Hasselt. Hoewel.... Dit festival doet het al langer en is zeker zo interessant! Pukkelpop gaat namelijk alleen voor de muziek en laat al die randverschijnselen, overdreven versiersels, poeha en andere cultuuruitspattingen achterwege. We hebben het hier over al dat Lowlandsgedoe dus. Hier gaat het puur om de muziek en de gezelligheid! Geen wonder dus dat ik na 10 jaar trouw bezoek aan Lowlands de laatste jaren de gemoedelijke Belgische velden en tentjes weet op te zoeken. Ook dit jaar zal ik daar geen spijt van krijgen.

Het woordje 'disguise' in de titel is goed gekozen: 'Angels in Disguise' is een plaat in vermomming. Een oude plaat wel te verstaan, want oorspronkelijk komt de CD uit 2004, heette toen Epinonymous, maar wordt nu dus - met een andere volgorde van liedjes en de toevoeging van een paar nieuwe tracks - opnieuw uitgebracht. Zijn nieuwe label is Rykodisc en die zijn groot geworden met re-issues, dus wie weet dat daar ergens een verklaring ligt. Het blijft een vreemde werkwijze en of Jeff Finlin hiermee een groter publiek trekt, vraag ik me ernstig af. Afkomstig uit de punkscene van Boston, ontwikkelde Jeff Finlin zich als zovele oud-punkers tot een prima singer/songwriter. Zijn liedjes doen erg denken aan het werk van Bruce Springsteen uit begin jaren zeventig en dat geldt wat mij betreft als een compliment. Zijn stem klinkt doorleefd en heeft de juiste rauwheid om oprecht te klinken. De teksten gaan over verlangen en verloren liefdes, verschoppelingen en losers, precies zo als het hoort, en om het plaatje compleet te maken zijn de decors afbeeldingen uit het grote Amerikaanse fotoboek. Prima plaat, ongetwijfeld niet gemaakt om een groot publiek mee te behagen, maar wel een schare liefhebbers. Jammer dat die een beetje op het verkeerde been worden gezet met deze bijna-rerelease.

Vrijdag na wat gestress aangekomen in Utrecht voor Summer Darkness. Het festival in Utrecht, dat claimt dat wat ondergronds bruist en borrelt aan de oppervlakte te brengen. Het duurde even voordat bij de pers-caravan de fotopas geregeld was waardoor we helaas net te laat waren om A New Dawn te zien in de Ekko (toch nog ruim een half uur lopen vanaf Tivoli). Jammer, want hun optreden in De Kade in mei was mij erg goed bevallen. Ik had graag gezien en gehoord of ze dat nog een keer konden; maar in oktober hoop ik ze in Hoorn weer te zien en te spreken.

Molly Hatchet is een van de grote namen van de southern rock van weleer. Meer dan bands als The Outlaws, Lynyrd Skynyrd en aanverwanten was Molly Hatchet echter ook een hardrockband. Molly Hatchet stond voor een stevige gitaarmuur met veel dubbele gitaarsolo's in gestaag doordenderende southern rock. Met inmiddels nog maar één origineel lid, slaggitarist Dave Hlubek, klinkt Molly Hatchet nog vrijwel hetzelfde als in de gloriedagen. Nou ja, niet helemaal. De dubbele gitaarsolo's zijn grotendeels verdwenen ten faveure van solo's van alleen voorman Bobby Ingram. Toch heeft dat de sound amper aangetast. Ook de vervanger van de in 2004/2005 overleden zanger Danny Jo Brown, Phil McCormack, klinkt hetzelfde als zijn voorganger. De live-cd en -dvd Flirtin' With Disaster - Live duikt dan ook vanaf opener "Whiskey Man" in een energieke mix van klassiekers en recentere songs van Warriors Of The Rainbow Bridge, waaronder een fraaie versie van "Rainbow Bridge". En o, wat is het lekker. Twee gitaren voor de vette sound, een lekker tinkelende piano daar tussendoor, de rauwe zang van McCormack en de niet overdreven ingewikkelde maar uiterst effectieve solo's van Ingram. Een dampende show kun je het niet noemen, eerder een ontspannen samenzijn van band en publiek in een sfeervolle zaal. Toch is Molly Hatchet nog altijd dikke pret vanaf de eerste minuut. En daar gaat het maar om.

Vandaag in de categorie 'hè, leven die nog?', het Amerikaanse Boy Hits Car. Het titelloze tweede album van de band leek in 2001 nog de doorbraakplaat te worden voor de band uit Los Angeles. En waarom ook niet? Wat een plaat was dat zeg. En wat een optreden op Lowlands datzelfde jaar. In de kleine Charlie-tent als ik me niet vergis. Het mutsje op het hoofd van zanger Cregg Rondell hield het welgeteld dertig seconden vol. Wat een energie, wat een stem en wat een capriolen haalt die man uit. Ik had een nieuwe favoriete band. Nou had in die tijd elke maand een nieuwe favoriete band en, zoals die dingen gaan, ik volgde de carriere van Boy Hits Car verder niet. Toch was ik verrast dat The Passage in 2005 al het levenslicht zag. De band bracht de plaat in eigen beheer uit en twee jaar later wordt hij pas gedistribueerd in Europa. Mosterd na de maaltijd? Deze keer niet. Op de The Passage klinkt Boy Hits Car zoals Incubus zou willen klinken. Intens, agressief en toch dromerig. Zonder klef te worden. Ergens tussen Dredg (de sfeer) en Rage Against the Machine (de agressie en de riffs) in. Opener "As Day Fades..." is misschien wel het ultieme Boy Hits Car nummer. Eén keer luisteren en je weet waarom de band hun sound als 'lovecore' omschrijft. Veertien nummers, nauwelijks een zwak moment. Niet die moeilijkdoenerij zoals bij Tool, nee zorgvuldige opbouw, mooie climax. Dat maakt The Passage tot een van de beste albums van dit jaar. Of mag ik geen re-release nomineren voor mijn jaarlijst? En Cregg...die haalt nog steeds halsbrekende toeren uit op het podium. Of moet ik zeggen er boven?

Op de shrinkwrap die de cd van Fiction Plane omsloot zat een sticker. Daarop stond dat de band The Police support tijdens hun reünietournee deze zomer. Ik vroeg me al af hoe een mij volstrekt onbekende band het voor elkaar gekregen had om zo met de neus in de boter te vallen. Dat werd me snel duidelijk toen ik Left Side Of The Brain, overigens Fiction Plane's tweede cd, ging beluisteren. De stem van de zanger leek in het eerste nummer ("Anyone") zoveel op die van Sting en de muziek deed me zoveel aan The Police denken dat ik gelijk naar het boekje greep. Verdomd, de zanger (en bassist!) van de band heet Joe Sumner. En laat de echte achternaam van Sting nou ook Sumner zijn. Inderdaad: Joe is de zoon van Gordon. Da's een fijn blijken van vaderliefde dus dat Sting toont door zijn zoon mee te nemen op tournee. Maar is Fiction Plane al die support wel waard dan? Nou, waarom ook niet eigenlijk? Left Side Of The Brain is in ieder geval geen mediocre plaat. Joe heeft duidelijk in zijn genenmateriaal een flink deel van het muzikale talent van zijn vader genesteld zitten. Maar een grote rol is zeker ook weggelegd voor gitarist Seton Daunt die vele verschillende klankkleuren (van Jimi tot Edge en Andy Summers) uit zijn instrument tovert. En ook drummer Pete Wilhoit schuwt het avontuur bepaald niet. Doordat Joe en zijn bandmaten bovendien niet alleen geluisterd hebben naar de platen van Joe zijn vader resulteert dit met Left Side Of The Brain in een leuke diverse rockplaat. Maar of de band ooit twee avonden achtereen er mee in een uitverkochte Arena zal komen te staan waag ik te betwijfelen, maar een Melkweg of Paradiso tot de nok toe vullen zou best eens tot de mogelijkheden kunnen behoren.

Dat Downes zijn voormalige bandleden wel heel bot aan de kant zette voor deze Asia-reünie zal fans van het eerste uur niet uitmaken, want dit was eindelijk weer de oer-line-up met Downes, Steve Howe, Carl Palmer en John Wetton. Het eerste resultaat van deze line-up is de dubbellive-cd Fantasia: Live in Tokyo. De songs zijn alleen van de eerste albums afkomstig. De songs van het debuut staan hier zelfs allemaal op. Daarnaast is er nog werk van de heren uit andere bands te horen: "In The Court of The Crimson King" (King Crimson), "Video Killed The Radio Star" (Buggles), "Roundabout" (Yes) en "Fanfare For The Common Man" (Emerson, Lake & Palmer). De klassieke line-up, met klassieke songs op maar liefst twee cd's. En toch vind ik deze release ronduit tegenvallen. De opnamen zijn erg kaal en je kunt je afvragen of dat slim is bij een band met zo'n Groot Geluid als Asia. Maar afgezien daarvan is de mix ook nog eens beroerd. De zang is erg ver naar voren gemixt en dat is jammer, want het is wel heel duidelijk te horen dat Wetton zijn beste dagen als zanger achter zich heeft liggen. Wanneer er bij zulke zang een wat mager en soms ronduit oubollig toetsengeluidje meetettert en er ergens anders in het geluidsbeeld een te zacht en kaal gitaargeluid klinkt is er iets goed mis. De bombast die Asia groot maakte ontbreekt dan volledig. Als dat met grote regelmaat gebeurt doet het er eigenlijk niet meer toe of de uitvoeringen wel of niet goed zijn - wat ook nogal eens tegenvalt. De pure Asia-fan zal er niet om malen en zal blij zijn dat er eindelijk een live-album met deze line-up is, maar ik, groot liefhebber van live-albums, geef verre de voorkeur aan de studioalbums van Asia. En dat had ik niet verwacht.

(vervolg van hier)
"Eruit!!" brieste de koning, en Jonathan Davis haastte zich de zaal uit. "En jij ook!", stampvoette de koning tegen zijn zoon. "Kom maar terug als je een vrouw hebt!" Tragisch slenterden de twee het paleis uit, allebei mokkend om een andere reden, terwijl bij hun verschijnen een kwebbelend groepje gevluchte prinsessen bang uiteenstoof. De prins besloot zich bij Korn aan te sluiten, in de stille hoop tijdens de tour van zijn oude idolen meteen een blij meisje te ontmoeten. Maar nee. De maanden gleden voorbij zonder, terwijl Jonathan zich afzonderde, soms ziek, vaak zwelgend in zijn onvrede. Muzikaal begon hij te experimenteren, te zingen zelfs. Maar de brute kracht van de eerste Korn-platen was weg - zelfs een akoestische tussenplaat met oude nummers leverde de prins geen prinses op. Vlak na het zoveelste optreden voelde hij zich opeens ellendig en vol. Had hij iets verkeerds gegeten? Krom van de buikpijn hinkte hij naar een wc-hok naast het podium, trok de twee deuren dicht, zeeg op de bril neer en hijgde uit. Hij wilde net aanzetten om zijn last eruit te persen, toen hij het zaallawaai hoorde aanzwellen en verstillen. Er was iemand binnengekomen.
"Doe nou nieeet! Da's zonde!" giebelde iemand.
"Haha neeeee...", kraaide een ander iemand, "da's lachen! Kijk maar - "
Twee meiden! Vrolijk zelfs! Argh! Eindelijk, maar waarom net nú? De prins verbeet zijn lip, vloekte inwendig en hield zijn adem in. Terwijl zijn buik trillend bolde, proestten de meiden het uit bij de sigarettenautomaat.
"West?!"
"Bah! Neeheee..!"
"Wat doet die knop daar?"
"Uh..."
Het smakelijke, hoge gegniffel stierf even weg. Terwijl de prins gepijnigd afwachtte en zijn verkrampte darmen zich ophoopten, beeldde hij zich twee engelen in en kuste hij de deur, maar zijn gedachten werden wreed teruggetrokken naar zijn onderlichaam, tot de automaat vreemd rinkelde -
"AAAAHH! Nee!!"
"Je hebt het stukgemaakt!!"
De meiden gierden het uit, niet te stoppen, terwijl de prins stil kreunde - hij begon nu echt héél moeilijk te kijken - bad dat het grut ter plekke zou sterven - toen plots zijn kringspier het begaf onder de spanning en een formidabele explosie laagechoënd door de ruimte zinderde. Heel even stokte de slappe lach van de meiden - 'yuck!' riep er een terwijl ze nog naar adem hapte - maar onmiddellijk barstte een nog bulderender gegiebel los, rukten ze de zaaldeur open en waren ze verdwenen.
Bij de prins welde in een ooghoek een traan op.
(wordt vervolgd)

Waar de plotselinge buzz rond Devotchka nu precies vandaan komt is me onduidelijk. Misschien was het wel hun muzikale bijdrage aan de film Little Miss Sunshine die het een en ander in werking zette? Hoe het ook zij, deze week verscheen drie jaar (!) nadat de cd in Amerika uitkwam hun cd How it Ends in Nederland. En dat is alleszins reden voor een meer dan behoorlijke buzz en dito feestje. Deze band rond zanger Nick Urata bestaat overigens al aardig lang. Ze werden al in 1997 opgericht en How It Ends is al hun vierde cd. Wat extreem cool is aan How It Ends is bijvoorbeeld het ongegeneerde gebruik van de accordeon. Prachtig hoe dit instrument samen met de viool rond walst in "Charlotte Mittnacht (The Fabulous Destiny Of...)". Inderdaad, het klopt als je denkt dat de band door die combinatie in de zigeunerhoek zit. Deze Amerikanen halen hun invloeden voor een groot deel uit Oost-Europese muziek, maar twiedelen er wel een flinke hoeveelheid Amerikaanse indie doorheen. Dan kom je dus ergens uit tussen Arcade Fire en Gogol Bordello. Maar dat is niet alles, Devotchka is veel meer divers. Want ze hangen ook nog het Mariachi straatorkest uit in "We're Leaving". En daarbij blijft het niet "Dearly Departed" en het titelnummer zijn bijvoorbeeld een tranentrekker vanjewelste waarin Urata in extreme mate ontroert. Zijn lastig te omschrijven stem - soms doet hij me zelfs aan wijlen Roy Orbinson denken - is lenig en zonder meer de sterkste troef van deze band. Maar onderschat vooral de driekoppige band vol ijzersterke multi-instrumentalisten achter hem niet, die maken het feest namelijk helemaal compleet. Live moet dit fantastisch zijn, dat kan bijna niet anders.

Aan de rand van een prachtig duingebied zie ik de bruine kiekendief boven het moerassig veld ronddwalen op zoek naar waarschijnlijk een lekkere muis. Eerder bekende ik al in een stukje over The Angels of Light Sing "Other People" van Angels Of Light dat ik in een volgend leven graag een roofvogel wilde zijn en dit verlangen blijkt er nog steeds te zijn. Ik kan dan ook lang kijken naar de vogel, tot deze buiten mijn zicht is. Het leven terugbrengen tot de essentie, het zijn en moeten blijven leven zonder meer te vernielen dan noodzakelijk is. Eigenlijk krijg ik steeds meer een hekel aan de mens. Hierop aansluitend passen de liedjes van stadsman (New York) Michael Gira prima. Een vrolijke jongen was hij al niet ten tijde van Swans, de experimentele noiseband waar hij bekend mee werd. Na het verscheiden ging Gira zijn eigen weg, o.a. met Angels Of Light. Op de nieuwe release We Are Him van dit project, dat wederom op zijn eigen label Young God Records verschijnt, laat hij zich net als op voorganger The Angels of Lights Sing "Other People" bijstaan door Akron/Family. Dat is hem kennelijk goed bevallen. Het album lijkt hier dan ook een logisch vervolg op. Het zwaarmoedige is gebleven, alsmede de folkinvloeden. Gira heeft de blues, zoals Lou Reed ten tijde van Berlin. Tegen het eind van het album lijkt er dan toch wat plezier om de hoek te komen kijken en dat einde doet met zijn vrolijke orkest aan Kevin Ayers denken. Alsof de kiekendief zijn rondjes doet en het even uitschreeuwt. Intrigerende vogel die Gira.

En eindelijk gaat het dan zomeren! Tijd om twee reggaeplaatjes uit de kast te trekken. Want dat smaakt zoveel beter in de zomer. We beginnen met de veteraan van de twee. Jamaicaan Horace Andy gaat al een jaartje of veertig mee en had hoofdzakelijk vooral faam in reggaekringen totdat de heren van Massive Attack de carrière van Andy een boost gaven. Voor zijn nieuwste werkje toog hij de studio in met Sly en Robby. Dat levert een uiterst vermakelijk plaatje op waar vooral de prachtige stem van Andy alle ruimte krijgt. Echter, over het songmateriaal had wel wat nagedacht mogen worden want halverwege de plaat zakt het aardig in.

Nieuw Zeelanders The Black Seeds gaan nog niet zo lang mee, maar hebben wel aan de andere kant van de wereld een sterrenstatus. Of ze dat hier gaan redden, dat betwijfel ik. Niet dat hun nieuwe plaat Into the Dojo slecht is, integendeel zelfs, maar het songmateriaal is hier ook het probleem. Er zijn geen nummers die er echt boven uitsteken en dat maakt de plaat een lange zit, vooral voor de minder fanatieke reggaefan. Maar voor een festival als Lowlands is het een puike act. Lekker ergens buiten een tent hangen met een pilsje erbij en de zoete reggaeklanken over je heen laten komen. Gelukkig staan ze dit jaar in op Lowlands...

Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat nu-metal intussen wel bij zijn laatste stuiptrekkingen was aanbeland, maar er wordt blijkbaar in bepaalde delen van de wereld nog steeds gedacht dat deze eens zo vernieuwende stroming nog steeds wat te bieden heeft aan de luisteraar. Het Italiaanse Sown laat zich er in elk geval niet van weerhouden de platgetreden paden nogmaals vol overgave te betreden. Werkelijk aan alles is gedacht: stampende groovende dropped D-riffs, minimale 'spooky'-melodietjes, cleane zang volgens het Alice In Chains-principe (gestapelde kwarten) afgewisseld met over-the-top geschreeuw zoals beschreven in het grote Slipknot-boek, tempowisselingen die herinneren aan het bekende System Of A Down-werk en als toetje een strontvervelende semi-akoestische ballad die doet denken aan bands als Saliva en het abjecte Nickelback. Dit gaat bij mij dus het ene oor in en het andere net zo hard weer uit. Nu is nu-metal bedoeld om een zekere agressie op te wekken, alleen wekt deze plaat bij mij precies op de verkeerde manier agressie op, ik krijg namelijk heel erg zin om deze cd keihard uit het raam te gooien. Het is allemaal erg degelijk gespeeld en verder ook prima geproduceerd, echter heeft iedereen die de afgelopen tien jaar een beetje heeft opgelet dit allemaal al eens eerder en vooral beter gehoord.

Het is diep in de nacht. Ik kan niet slapen. Het is broeierig warm en ik ben onrustig. Dat gevoel ken ik eigenlijk niet. Ik ben heel goed in slapen namelijk. Ik schenk nog maar een glas wijn in en ga verder met lezen. Het boekje dat bij Family Tree, de nieuwe cd van Nick Drake. Ik lees de openhartige brief die zijn zus Gabrielle schreef aan haar veel te vroeg overleden broer. Een mooie brief, al vind ik zelf een brief schrijven naar iemand die dood is een beetje eng. Ze haalt herinneringen op uit hun gezamenlijke jeugd, uit de periode na Drake's overlijden en vraagt min of meer vergiffenis voor het uitbrengen van deze familiekiekjes. En met reden. Het contrast in geluidskwaliteit ten opzichte van de drie cd's die Drake bij leven maakte is namelijk erg groot. Waar aan Five Leaves Left, Bryter Layter en Pink Moon bijna alles tot in de puntjes klopte en naar perfectie neigden, geldt dat voor deze nieuwe met afgestofte opnamen uit de archieven van de familie Drake allerminst. Maar dat geeft in dit geval niet, want dat het talent er al vanaf droop voordat Drake een officieel album uitgebracht had, wordt zo ook wel duidelijk. De zevenentwintig tracks, waarvan sommigen meer schetsen zijn dan echte liedjes, dateren allemaal van voor Five Leaves Left verscheen en laten behalve Nick solo ook zijn zus, en nog meer familieleden horen. Het grootste deel werd opgenomen door Nick en zijn vader in Far Leys, het landgoed van de Drakes, een aantal tracks in Aix en Provence, waar Drake een tijd verbleef. Over die tijd schrijft Robin Frederick een mooi stuk. Ik schenk nog eens bij en lees verder, want er volgt ook nog een meer dan lezenswaardig epistel van Nick's jeugdvriend Andrew Hicks. Als ik, allesbehalve nuchter ondertussen, het hele boekje uit heb is me wel duidelijk dat je het boekje gelezen moet hebben om deze release nog beter te kunnen begrijpen. Ik besluit om de fles maar leeg te schenken en luister nog een keer naar de hele cd, naar het betoverende getokkel van Drake en zijn zalvende stem. Met mijn ogen dicht.

Nee, dat is geen spelfout. Eerder een verkouden bandlid. Of een kind dat nog niet zo goed kan praten. In beide gevallen niet eens een heel gekke gedachte. Het opvallendste van dit album is dat er maar liefst vierendertig tracks op staan, en zoals in de titel aangegeven 'alfabetisch geordend'. Op de vijf remixen na, die in een apart blokje aan het eind van de plaat zijn opgenomen. Anthony en Dustin komen uit Texas en zijn grappig en waarschijnlijk ook een beetje gek. Dat moet wel als je deze lo-fi elektropiepkraakpunkliedjes kunt maken. Met rommel, dat wil zeggen oude keyboards, slechte microfoons en speelgoedinstrumenten, maken ze rommel: liedjes duren nog geen twee minuten en klinken alsof er een vriendelijk duiveltje hen op de hielen zit. Zingen gaat prima als je ervoor kiest stemmen te vervormen. Kinderspeelgoed werkt prima als je een klein beetje weet hoe je het moet gebruiken en bewerken. Neemt niet weg dat er tussen een hoop niemendalletjes een paar heel aardige liedjes op Alphabetically Arranged staan: "House Ghost", "Orange Marker" en "Skate or live" bijvoorbeeld. Ik word er in elk geval regelmatig vrolijk van. Dat Best Fwends op Moshi Moshi verschijnt is ook niet helemaal verrassend, want in hun beste liedjes lijkt de band zelfs op zijn, veel beter geproduceerde, labelgenoot Architecture in Helsinki. Het fijnst aan de plaat is dat je hoort dat deze met heel veel plezier is gemaakt. Verkouden of niet.

Ash is weer terug bij af. Zoveel wordt wel duidelijk bij het beluisteren van Twilight Of The Innocents. Misschien dat daarom de alleraardigste Charlotte Hatherley het ook beter vond om haar eigen weg te gaan. Ze had het gevoel dat haar rol bij Ash uitgespeeld was en Twilight Of The Innocents toont dit eigenlijk ook wel aan. Maar als ik Charlotte was, dan zou ik er niet rouwig om zijn dat haar wegen scheidden van het oorspronkelijk drietal Tim Wheeler, Mark Hamilton en Rick McMurray. Ash is weer het trio dat het was ten tijde van de release van 1977 en misschien dat ik daarom ook bij het luisteren naar Twilight Of The Innocents veelvuldig aan die plaat moet denken. Alleen hebben op Twilight Of The Innocents de zwakke broeders wel de overhand: het is echt zoeken naar de krenten in de pap en dat is jammer. Het opzwepende "I Started A Fire" is wel zo'n fijn typisch Wheeler-liedje en ook de melancholieke single "Polaris" mag er zijn. Misschien is het daarom ook wel verstandig dat Ash bij de release van deze cd aankondigt dat Twilight Of The Innocents de laatste studio-cd is van de band. Hierna zullen alleen nog maar singles van hun hand verschijnen. Een wijs besluit, want de slechte singles die Ash uitgebracht heeft zijn schaars.

Ja, ik ben rijkelijk laat met deze recensie. En ja, eigenlijk is deze bespreking van de debuutplaat van The Pigeon Detectives pure mosterd na de welbekende maaltijd. Ik zal u echter uitleggen waarom het a) zo lang geduurd heeft, en b) waarom ik toch nog een stukje wijd aan deze Loiners. In feite is dit schijfje namelijk een veredelde vorm van platenkastvulling. Natuurlijk, u heeft ook gelezen over de hype die de Detectives zouden zijn. Op het label van ¡Forward, Russia!-gitarist Whiskas, vriendjes met de Kaiser Chiefs, dat soort werk. Maar echt, het valt heel erg mee. Althans, wanneer we het hebben over Wait For Me. The Pigeon Detectives jatten simpelweg tien jaar Britpop bij elkaar en maken daar zelf wat liedjes van. Dat doen The Rifles ook, maar dan een stuk leuker. Eigenlijk is Wait For Me vrj inwisselbaar met het werk van The Wombats, The Holloways, Little Man Tate en vult u zelf maar aan. Kortom, heel veel haast had ik niet met het recenseren van dit album. Het interview kwam in dit geval zelfs eerder dan de recensie. De enige reden die je zou kunnen opwerpen om dit schijfje ook echt aan te schaffen, is dat je dan de teksten mee kunt bleren tijdens concerten. Want nu komen we aan bij punt B: u dient, indien mogelijk, absoluut te gaan kijken naar The Pigeon Detectives. Op Lowlands bijvoorbeeld, binnen enkele weken. The Detectives mogen op plaat dan niet veel bijzonders zijn, op het podium werkt de bravoure van dit viertal uitstekend. Naar de Detectives moet je niet luisteren, naar de Detectives moet je gaan kijken om vervolgens uit je plaat te gaan. Om mee te springen op het podium met voorman Matt Bowman. Om opblaaskoeien rond te zien zwieren over talloze handen. Dus hup, sta op en dansch!

Een soloplaat van Marco Mendoza? Is dat niet...? Jup, de man die met de ene na de andere band op tournee gaat en tussendoor ook nog eens het nodige studiowerk doet. Thin Lizzy was zijn laatste klus, maar ook John Sykes, Whitesnake, Derek Sherinian en recentelijk Dolores O'Riordan mochten zich op de basbijdragen van Mendoza verheugen. Met zijn maatje Richie Kotzen en wat gastmuzikanten maakte hij dit album. En verdomd als het niet waar is, Mendoza blijkt over een heerlijke stem te beschikken. Niet alleen de timing en dictie lijkt hij van Glenn Hughes afgekeken te hebben, ook diens soul is in ruime mate aanwezig. Wel zijn de songs meer rechttoe rechtaan drie-tot-vijf-minuten-rocksongs dan bij Hughes tegenwoordig het geval is. Nog verrassender is dat Mendoza soms (in de trage blues "Still In Me" en de ballad "Dance With Me") behoorlijk aan Prince doet denken. Mendoza krijgt de hulp van onder andere Steve Lukather, Ted Nugent, Doug Aldrich en Tommy Aldridge, maar hij blijft zelf de grootste verrassing. Iets meer lef in de composities en Mendoza zou er zomaar een mooie solocarrière aan over kunnen houden. Hoe dan ook is dit een geslaagd en verrassend album.

Naar het schijnt zit Journey weer zonder zanger. Jeff Scott Soto nam de honneurs waar toen Steve Augeri stemproblemen kreeg, maar is ondertussen dus weer aan de kant geschoven. Beetje jammer is dat wel voor Soto, want volgens mij had 'ie wel gehoopt langer achter de microfoon te mogen bivakkeren bij Journey. Soto was zelfs net begonnen met een Talisman-afscheidstoernee. Het gerucht ging even dat Steve Perry misschien weer terugkwam, maar dat werd gelijk de kop ingedrukt door zowel Perry als Journey zelf. Als Journey na haar bezinningsperiode nu met Dennis 'Fergie' Frederiksen op de proppen zou komen, dan zou me dat niets verbazen. Ik zou het toejuichen zelfs. Baptism By Fire, de samenwerking van Frederiksen met Zweedse studiokluizenaar Tommy Denander is namelijk een uitstekend stukje CV-aanvulling. Hij zou 'em ook als open sollicitatie naar Toto of Foreigner kunnen sturen overigens, want muzikaal gezien is deze samenwerking aardig in balans qua Toto-, Foreigner- en Journey-invloeden. Maar bij Toto stond Frederiksen al eens een cd (Isolation) achter de microfoon en gezien het plotselinge (en langdurige) verdwijnen uit de muziekwereld heeft hij hier wellicht niet al te beste herinneringen aan. Het songmateriaal dat Denander schreef voor deze cd is ook domweg veel beter dan wat Toto het laatste decennium, nou vooruit, op hun laatste cd na dan, afgeleverd heeft. Bijster origineel is het dan misschien niet altijd en de clichés stapelen zich her en der aardig op, maar wie op een zonovergoten dag een zonovergoten AOR-plaatje zoekt is bij dit duo helemaal aan het goede adres.

Elke nieuwe Morr-release zorgt voor een glimlach op mijn gezicht nog voordat het schijfje de speler heeft bereikt. Vroeger wist ik niks van labels, nu ken ik er een paar die me bijna altijd fijne plaatjes voor blijven schotelen. Morr is er daar een van. Het Deense kwartet, waarvan het mannelijke trio al onder de naam Future 3 al veel langer platen maakt, heeft zich toegelegd op de ambient elektronica, aangevuld met zwoele vocalen en dat klinkt op het eerste gehoor wel aardig. Tijdens het doen van de vakantiewas, het rondhangen in huis, de zon die binnenschijnt. De kater van het thuiskomen proberen te overwinnen - morgen weer aan het werk, niet aan denken. People Press Play begeleidt me door de dag, die veel te snel voorbij gaat. De dromerige elektronica, nog lomer gemaakt door de stem van Sara Savery, vertraagt de boel een beetje. Jaagt me niet op. Doet me denken aan dat plekje op die camping tien meter boven de zee. Even ben ik nog waar ik liever nog zou zijn. Toch is er een maar. People Press Play kent geen hoogtepunten, maar roept slechts een sfeer op. Hierdoor zijn de liedjes inwisselbaar en is het plaatje van 38 minuten slechts een soundtrack bij een gekke dag en uiteindelijk toch wat saai. Her en der hoor ik wel waarom Morr heeft besloten de band te contracteren, maar Morr heeft betere namen op zijn palmares. Als ik dromerige elektronica wil horen, dan grijp ik liever weer naar Lali Puna. Of zo.

Popa Chubby mag dan qua uiterlijk zo ongeveer het volstrekte tegendeel zijn van Jimi Hendrix, er zijn er weinig die zoveel en zo integer Hendrix-materiaal spelen als deze New Yorker. Vorig jaar bracht hij een driedubbel-cd uit onder de naam Electric Chubbyland, waarop hij met twee live-albums en een studio-cd zijn hommage bracht aan een van de grootste iconen van de elektrische gitaar. In de tournee die volgde gaf Popa Chubby een live-optreden in Frankrijk dat op deze dvd is uitgebracht. Elf Hendrix-songs, met drummer Chris Reddan en bassist A.J. Pappas achter Popa Chubby. Visueel is er weinig te beleven. Geen flitsende backdrop, geen enorme lichtshow, Chubby en band zijn met hun muziek bezig en niet met rockposes. Maar met die muziek zit het helemaal goed. Popa Chubby behandelt de songs met eerbied. De uitvoeringen zijn straight heavy blues-versies, waar Hendrix zelf zeker aan het eind van zijn carrière meer het experiment zocht. Dat ligt echter niet aan het verschil in vaardigheden, want Chubby is simpelweg een waanzinnig goede bluesgitarist. Hendrix hield van het experiment, maar ook met deze versies van onder andere "Voodoo Chile", "Manic Depression" en "Catfish Blues" zou hij ongetwijfeld tevreden zijn.

In de jaren tachtig waren er een aantal Australische bands die hier, aan de andere kant van de wereld, redelijk succesvol waren. Bands als The Saints, Midnight Oild, Hoodoo Gurus en Died Pretty traden regelmatig in Europese clubs op en hun platen verkochten ook hier redelijk. De naam The Scientists ben ik in die tijd wel eens tegengekomen maar ik kan me niet herinneren er ook muziek van gehoord te hebben. Deze naam dook nu weer op toen ik informatie op ging zoeken over Boris Sujdovic. Hij was in de jaren zeventig en tachtig bassist in diverse samenstellingen van The Scientists en later ook van Beast Of Bourbon en The Dubrovniks, twee andere Aussie-bands. Deze Boris heeft nu de solo-ep Fuzz Machine met zes nummers uitgebracht en het is de bedoeling dat ik er iets over schrijf. De titel van cd en de titel van het eerste nummer "Primitive Man" geven al genoeg informatie. Het is primitieve muziek met veel gebruik van de fuzz-box. Boris zegt het zelf eigenlijk nog veel beter: `find a beat, hit the play button and start recording the fuzz, and then hit stop.' Hij heeft er geen enkele zin in om lang over de nummers na te denken en om er te lang aan te sleutelen. Nu heb ik normaal ook een voorkeur voor recht-toe-recht-aan rock die rechtstreeks uit het hart komt, maar dan is er toch minimaal één voorwaarde. De nummers moeten ook iets voorstellen, ze moeten bijvoorbeeld een melodie hebben. Deze ep bevat maar zes nummers en dat is het enige positieve dat ik er over kan opschrijven.

De naam Brian McMahan zegt je waarschijnlijk weinig, maar hopelijk doet de bandnaam Slint wel een belletje rinkelen. Brian was de zanger van Slint en in die functie met Spiderland verantwoordelijk voor achteraf bezien een van de belangrijkste indie-platen van begin jaren negentig. Nadat Slint uit elkaar ging was hij samen met David Pajo een tijdje lid van Will Oldham's band (Oldham maakte de foto op de hoes van Spiderland!) toen deze onder de naam Palace Brothers speelde. Uiteindelijk begon het tweetal ex-Slinters toch weer samen muziek te maken. Onder de naam The For Carnation namen McMahan en Pajo samen met twee leden van Tortoise, waarvan Pajo ondertussen ook volwaardig lid was geworden, de EP Fight Songs op. De drie ijzersterke staaltjes slowcore daarop, met immer als stille middelpunt de zacht zingende - bijna fluisterende - McMahan zijn een flink stuk stiller dan Slint. Omdat hij het te druk had met zijn andere projecten stopte Pajo na Fight Songs met The For Carnation, de twee Tortoise-leden John Herndon (drums) en Doug McCombs (bas) bleven McMahan nog wel trouw. Met een nieuwe gitarist in de gelederen namen ze in 1996 Marshmallows op. Daarop gaat McMahan iets meer 'los', maar altijd op een onderkoelde, gecontroleerde manier. Af en toe op het enge af zelfs. Met de reünieconcerten van Slint in het achterhoofd is het helemaal geen slecht idee van platenmij Touch & Go om de samenvoeging van deze twee EP's die in 1997 al onder de naam Promised Works uitkwam opnieuw te laten persen. Het zou terecht zijn als The For Carnation postuum - alhoewel nooit officieel opgeheven, sinds 2000 niet meer dan een waakvlam - nog wat meer waardering zou krijgen.

Soms ontdek je in een voorprogramma hartstikke leuke bandjes. Zo werd een Bon Jovi-concert voor mij ooit gered door Queensrÿche in het voorprogramma en was de band Boo! bijna net zo goed als de band waar ik voor kwam, Fishbone. Ook in iets minder grote zalen kun je zo nog verrassingen beleven. Bij Lohues & the Louisiana BluesClub stond er plots een onaangekondigd voorprogramma: Rude Mood. Gitarist, drummer, bassist en zangeres. Mij volkomen onbekend, maar wat heb ik staan genieten! Rude Mood is met een kleine onderbreking al ruim vijftien jaar actief en dat hoor je. Ze spelen uitsluitend covers, maar doen dat wel zo ontzettend lekker dat je je daar al snel niet meer druk om maakt. De EP Live2 bevat zes tracks, allemaal traditionele, stevige blues. Het aardige bij Rude Mood is dat de ritmesectie bepaald geen dumdiedum-ritmesectie is. Integendeel, drummer Marco Hilgeman legt de basis waarop bassist Michiel van der Meulen een flinke melodieuze inbreng heeft. Daardoor hoeft gitarist Gerrit-Jan Evers niet elk gaatje op te vullen om de sound nog enige body te geven. Hij heeft daardoor ook de ruimte voor subtiele invulling van het gitaarwerk. Zangeres Martine van der Meulen laat ten overvloede nog eens zien dat vrouwen en de blues prima samengaan. Ze heeft een heldere stem met een mooi vibrato - een beetje á la Grace Slick of Siena Root's Sanya -, met voldoende power om ook het steviger materiaal aan te kunnen. Rude Mood hanteert blijkbaar het motto "beter goed gecoverd dan slecht geschreven". Met de vaardigheden van deze muzikanten is dat terecht. Ze coveren onder andere Stevie Ray Vaughan, R.L. Burnside en Willie Dixon en doen de songs stuk voor stuk recht. Ga eens naar een van hun optredens en vergeet niet dit cd'tje aan te schaffen. Je krijgt er nog Shake For Me, een even prettige 8-track studio-cd gratis bij. Lohues was briljant, maar met Rude Mood was mijn avond eigenlijk al geslaagd. Luister zelf maar waarom.

Bij de ene plaat duurt het een paar luisterbeurten voor hij je pakt, bij andere platen is het meteen raak. Bij deze nieuwe cd van het Amerikaanse hardcoregezelschap Ruiner was het weer eens ouderwets raak in huize Marty. Na het openingsstuk "Prepare To Be Let Down", wat niets anders is dan een spanningsopbouwend introotje, barst het eerste nummer "Bottom Line:Fuck You" in al zijn 27 seconden Old School Hardcore-glorie los. Zo hoort het! Gas erop en knallen maar met die handel. Ruiner is gelukkig wel zo verstandig om het niet alleen bij korte snelheidsrecordbrekers te houden, maar weet ook het tempo af en toe terug te schroeven ten faveure van Modern Life Is War-achtige spanningsbogen. Jammer alleen dat ze niet de genialiteit van deze heersers weten te evenaren, daarvoor zijn de riffs en thema's af en toe net weer te doorsnee. Ruiner doet zijn best om het allemaal zo spannend mogelijk te houden maar weet helaas niet altijd de grote clichés te omzeilen, sommige riffs hebben we allemaal wel eens vaker gehoord. Toch is dit zeker geen slechte plaat te noemen. Als de jongens bovenstaande puntjes in acht nemen, zou de volgende plaat wel eens een echte klapper kunnen worden.

Het is heel opvallend hoe vaak ik in mijn recensies voor File Under verwijs naar Mercury Rev en ook naar Flaming Lips. Oké, ik houd wel van de dromerige, psychedelische muziek van het illustere muzikale gezelschap van Jonathan Donahue en ook van de band van Wayne Coyne heb ik meerdere cd's in mijn kast staan. Het is ook duidelijk dat veel andere bands door hen beïnvloed zijn maar toch wil ik eigenlijk wel eens iets anders schrijven. Na het beluisteren van de prachtige openingstrack "In Full Bloom" van Beautiful Targets, het derde album van Hopewell dacht ik weer een Mercury Rev-kloon in huis te hebben. "All Angels Road", het tweede nummer is echter weer helemaal anders, hier klinkt Hopewell veel meer als Franz Ferdinand en dat geldt eigenlijk ook voor track nummer drie. Nummer vier is echter weer veel duidelijker beïnvloed door Mercury Rev en/of Flaming Lips. Zo gaat het in het hele album op en neer. Bij de wat luidere tracks is die invloed wat minder aanwezig of in ieder geval minder duidelijk. Bij de rustigere nummers kun je eigenlijk niet om die vergelijking heen. Ik werd nieuwsgierig en ging op zoek naar wat meer informatie over deze band ui de staat New York. Mijn eerste indruk bleek later toch wel te kloppen want Hopewell-oprichter Jason Russo is/was bassist van Mercury Rev en deze cd is geproduceerd door David Fridmann, ex-lid van Mercury Rev en producer van Flaming Lips. Ten slotte is dit album ook nog eens opgenomen in de bossen van de staat New York en beelden van deze Catskill Mountains herinner ik me ook van een VPRO-documentaire over Mercury Rev uit 2001. Laten we het erop houden dat er dus gewoon wederzijdse beïnvloeding heeft plaatsgevonden tussen Hopewell, Mercury Rev en Flaming Lips. Deze cd kan echter prima op zichzelf staan want hij bevat gewoon een aantal uitstekende songs zoals de al genoemde albumopener, "Monolith", "Are You Anywhere?" en hekkensluiter "To The Slaughter...". Misschien dat ik in een toekomstige recensie wel schrijf over de invloeden van Hopewell.

Ergens tussen Weurt en Beuningen passeert lijn 85 een grote leegte van weilanden, sloten en volkstuintjes. Ik staar door het busraam en zie iemand vliegeren. Ik weet van mijn oma hoe dit landschap er vroeger uitzag: de straten waren zandpaden omzoomd door populieren, maar er liep wel een tramrails. Die is weg. De populieren ook. En over vijftig jaar zijn de weilanden vast ook weg. Dan ligt hier Nijmegen. Mja... A long forgotten song... but everybody still sings along... Oh, sorry. Ben ik weer. Ja, van liedjes van The Thrills ga ik altijd mijmeren, zie je. Hun eerste twee albums zijn ronduit schitterend en ik zou bijna niet weten wat een derde plaat eraan zou moeten toevoegen. De band zelf ook niet, geloof ik. Ja, de productie. Die is dit keer echt fantastisch. De violen van "The Irish Keep Gate-Crashing" zijn ingeruild voor een meer americana-achtig geluid. Het resultaat klinkt als een klok en Conor Deasy zingt als een engel (nothing changes round here), maar toch... de liedjes zélf grepen me niet, de eerste keer dat ik Teenager draaide. Alsof de cruise-control aanstond bij het componeren - bijna alles wordt bijvoorbeeld met de volle bandbezetting gespeeld, en de eerdere albums waren relaxter. Als themaplaat vind ik Teenager ook maar niks. The Thrills zijn nu officieel ouwe lullen! I'm sorry... Het was niet erg geweest als Conor zijn eigen jeugd bezongen had, in plaats van die in het saaie algemeen. Dat kon echt beter. Maar als je de liedjes even de tijd gunt, wennen ze. En daar gaat het uiteindelijk om. "There's joy to be found" is het mooist. Prachtig!