Allegiance - Desperation

In deze tijd van metal- en emocore is een ouderwets hardcore-album een welkome afwisseling. De nieuwe van Madball is zo'n album. Je weet van te voren wat je krijgt en het smaakt aardig. Zoals altijd. Over de nieuwe Madball later meer. Er is namelijk een ander bandje dat ook een nieuwe plaat uit heeft: Allegiance. Het vijftal uit San Francisco is met Desperation toe aan zijn tweede plaat. Het eerste nummer is het even wennen aan de hoge, hese stem van zanger John Stark, maar juist die stem maakt Allegiance een speciale band. Het geeft ze iets eigentijds. Tegelijkertijd grijpen de Amerikanen muzikaal terug op oudere bands als de Cro-Mags en het eerder genoemde Madball. Met een piepklein melodisch randje. Veel tempowisselingen en natuurlijk veel boosheid. Echte boosheid welteverstaan. Over de eigen scene bijvoorbeeld. "Hardcore isn't dead, but my favorite time is gone", schreeuwt Stark in "Summer Relief". Het lijkt het centrale thema op deze plaat. De tijd van Black Flag, Bad Brains en Minor Threat (de "grote drie") wordt herdacht en "hoe moet het nu allemaal verder" is de grote vraag die Allegiance bezighoudt.Desperation snijdt tekstueel gezien dus geen nieuwe thema's aan, maar de band legt wel meer intelligentie in die teksten dan het gemiddelde hardcore-bandje. De productie is ook erg goed, de "wanhoop" van de band komt zo je speakers uit. De zang blijft echter verstaanbaar en de instrumenten blijven in harmonie met elkaar. Mede daardoor is Desperation een uitstekende plaat geworden. Gecontroleerde wanhoop zeg maar. En al duurt het album slechts twintig minuten, Allegiance is de hoop van hardcore in bange dagen.

Zeg er het uwe van...