Anthony David - 3 Chords & The Truth

Toen ik het cd'tje van deze Anthony David ripte voor op m'n iPod, riep de CDDB-vermelding dat dit R&B was. Ieks! Arrenbie? Zo'n eng toonladdertjes op en neer zingend tiepje, met veel te gladde songs? Hmm, dit soort foute meuk gaat meestal naar Gr.R., dus waarom krijg ik dit? Nou ja, de man staat met een gitaar voorop in een ontspannen pose, niet in een glamoureuze pose met veel te veel glim en glitter. Toch maar even luisteren. Okee, het is redelijk braafjes, maar wel goed en sfeervol gedaan. Anthony David zingt echt, in plaats van steeds te laten horen dat hij zo'n goede zangleraar had. Het doet eerder denken aan de semi-soulcrooners van vroeger, George Benson, Bill Withers, dat soort mensen. Iets minder rootsy dan pakweg Ben Harper en G. Love, geen reggae- en hiphopinvloeden, maar soul met blues- en vooral jazzinvloeden in echte muziek en niet van die hitparadeconfectiepop. Die gitaar heeft 'ie bijvoorbeeld niet voor de show vast, hij kan daar echt wel wat op. De veertien songs - en een remix - zijn als afzonderlijke songs prima te pruimen, maar na vijftien songs blijf ik toch met een kater achter. Het blijft namelijk muzikaal wel erg braaf, met beschaafde conga's, beschaafde akkoorden en al even beschaafde zang. Pas als er wat meer funk in komt in "GA Peach" is er enige variatie. Het is wat ik maar het Robert Cray-gevoel noem. Het is technisch goed, de composities zijn okee, de productie is puik, maar met vijftien songs braafheid slaat onvermijdelijk de verveling toe...

Zeg er het uwe van...