Boy Hits Car - The Passage

Vandaag in de categorie 'hè, leven die nog?', het Amerikaanse Boy Hits Car. Het titelloze tweede album van de band leek in 2001 nog de doorbraakplaat te worden voor de band uit Los Angeles. En waarom ook niet? Wat een plaat was dat zeg. En wat een optreden op Lowlands datzelfde jaar. In de kleine Charlie-tent als ik me niet vergis. Het mutsje op het hoofd van zanger Cregg Rondell hield het welgeteld dertig seconden vol. Wat een energie, wat een stem en wat een capriolen haalt die man uit. Ik had een nieuwe favoriete band. Nou had in die tijd elke maand een nieuwe favoriete band en, zoals die dingen gaan, ik volgde de carriere van Boy Hits Car verder niet. Toch was ik verrast dat The Passage in 2005 al het levenslicht zag. De band bracht de plaat in eigen beheer uit en twee jaar later wordt hij pas gedistribueerd in Europa. Mosterd na de maaltijd? Deze keer niet. Op de The Passage klinkt Boy Hits Car zoals Incubus zou willen klinken. Intens, agressief en toch dromerig. Zonder klef te worden. Ergens tussen Dredg (de sfeer) en Rage Against the Machine (de agressie en de riffs) in. Opener "As Day Fades..." is misschien wel het ultieme Boy Hits Car nummer. Eén keer luisteren en je weet waarom de band hun sound als 'lovecore' omschrijft. Veertien nummers, nauwelijks een zwak moment. Niet die moeilijkdoenerij zoals bij Tool, nee zorgvuldige opbouw, mooie climax. Dat maakt The Passage tot een van de beste albums van dit jaar. Of mag ik geen re-release nomineren voor mijn jaarlijst? En Cregg...die haalt nog steeds halsbrekende toeren uit op het podium. Of moet ik zeggen er boven?

SPIJKER OP ZIJN KOP! Ik leerde de band ook bij dat concert op Lowlands kennen. Wat een explosie van energie was dat zeg. Die zanger, gestoord. Deze cd had ik echter al in 2005 en ja, hij is top! Wist niet dat ie eindelijk hier uit was.. Probeer ook het debuut My Animal te vinden, ook tof.

Zeg er het uwe van...