Eyvind Kang - Athlantis

Ik ben een fervent luisteraar van Radio 4. De tingeltangeldeuntjes van Mozart en co zijn stiekem best ontspannend en de meer Romantische orkestwerken zijn lekker sentimenteel. Eyvind Kang roept met titels als "Lamentatio" en "Vespertiliones" ook aardig wat verwachtingen op, zeker als zijn korte biografie over Modern Composition spreekt. Zou de Amerikaanse globetrotter dezelfde kwaliteit als genregenoten Jóhann Jóhannson en Max Richter leveren? Even lijkt het erop, Athlantis begint met twee korte intro's. "Ministers of Friday" roept de wringende blazerssectie die Björk op Volta gebruikte in herinnering en "Vespertiliones" is wat fraai opgenomen pseudo-religieuze koormuziek met heldere vrouwenstemmen. Deze sfeer wordt in het volgende stuk "Andegavenses" gecontinueerd en vermengd met een gitaar en zeer lage mannenstemmen. Eigenlijk wordt het dan al wat potsierlijk, het is dat de beats ontbreken anders zou een vergelijking met Gaë Bolg op zijn plaats zijn. Kang heeft interessantere noten op zijn repertoire, maar juist daardoor kreeg ik het gevoel dat hij beter zou moeten kunnen. Flirten met wereldmuziek is geinig, maar niet zolang het muzakjes oplevert die het Cirque du Soleil kunnen begeleiden. Mooi en vreselijk tegelijk is het stukje new age getiteld "Ros Verspertinus" met een Enya-achtige jammerende vrouwenstem die hobbits een traantje weg laat pinken. Ik kon, ondanks mijn harige voeten, de zakdoeken achterwege laten en concludeer dat deze plaat eigenlijk al vanaf die clichématige titel gedoemd was te mislukken.

Zeg er het uwe van...