Jenny Hoyston - Isle Of

Amerikanen zijn vaak jaloers op ons Europeanen want wij hebben tenminste een echte oude cultuurgeschiedenis. Onze voorvaderen hebben steden, gebouwen, schilderijen, beeldhouwwerken enz. gemaakt die we nu nog kunnen bewonderen. Blanke Amerikanen hebben dat niet zo, hun eigen geschiedenis is nog niet zo oud. Maar als we het hebben over de popmuziek, dan is het juist andersom. De pop- of rockmuziek heeft zijn basis in de country en bluesmuziek uit de Verenigde Staten. Het is dus ook niet zo vreemd dat Amerikaanse rockmuzikanten regelmatig teruggrijpen naar hun roots. In Nederland hebben we zoiets niet of je zou de smartlap of zeemanslied als de voorlopers van de huidige Nederlandstalige popmuziek moeten zien. Jenny Hoyston zou je kunnen kennen als zangers/gitarist van de punkrockgroep Erase Errate of van haar solowerk onder de naam Paradise Island . Vorig jaar ging zij al terug naar haar countryroots op de cd die zij samen met William Elliot Whitmore opnam. Isle Of is haar eerste soloalbum onder haar eigen naam en op deze cd gooit ze al die muziekstijlen op een hoop. Op "Structure" hoor je haar punkachtergrond en "Even In This Day and Age" en "Send the Angels" zijn weer meer beïnvloed door country en blues. Op de meeste andere nummers klinkt Jenny Hoyston als Liz Phair en PJ Harvey en die nummers bevallen met het beste. Geef mij dus maar "Spell D-O-G", "Bring Back Art" en "Novelist". Ik vind het echter jammer dat ze op sommige tracks gebruik maakt van een drummachine. Met een wat minder elektronisch geluid hadden deze songs volgens mij een stuk beter geklonken. Ten slotte is daar nog de instrumentale afsluiter "Babies With Rabies" dat me zowel titel als muziek doet denken aan Phoebe Buffay van Friends. Samenvattend: Jenny laat ons horen wat haar muzikale achtergrond is en dat is soms interessant en soms wat vervelend. Zoals in feite elke geschiedenis.

Zeg er het uwe van...