Los Angeles - Los Angeles

Ik heb mijn iTunes meestal op "shuffle" staan. Vorige week hoorde ik een deuntje waar ik even verbaasd dacht: "Huh, Robin Beck? Die stond toch niet meer op m'n harde schijf?" Ik moet namelijk met enige regelmaat weer van alles verwijderen, vanwege oude pc en navenant kleine harde schijven. Terug naar Robin Beck. Die was het dus inderdaad niet. Het was de cd van Michele Luppi, een meneer. In het dagelijks leven zingert van powermetallers Vision Divine, maar op dit album enorrum aan het AOR'en. Hij laat hij een paar keer horen dat hij eng hoog kan zingen, zoals op "Thanks To You". Dat was dan ook het nummer dat me zo verbaasde. Hij zingt meestal een stuk lager, al is dat dan zeg maar Eric Martin-laag. En de man heeft echt een waanzinnige stem, dat moet gezegd worden. Muzikanten die meewerken zijn ook niet de minsten: onder anderen Gregg Giuffria (ex-House Of Lords), Tommy Denander (Speedy Gonzales en nog veel meer) en Fabrizio Grossi (Glenn Hughes, Starbreaker) maken hun opwachting. En toch, het wil alsmaar niet flonkeren. Dat ligt niet aan Luppi's stem, dat ligt niet aan de vlekkeloze uitvoeringen, het ligt alleen aan het gebrek aan originaliteit. Werkelijk, geen AOR-cliché is hier onbenut gelaten bij het schrijven van de songs. Teksten als "This is the last chance, this is the last time" die een keer of dertig langskomen in vijf minuten beginnen behoorlijk te vervelen als dat elf songs lang zo gebeurt. De zanglijnen zijn van hetzelfde laken een pak. Je kunt het verloop van elke song uittekenen. Hooguit een Richard Marx-fan beleeft hier nog lol aan. Misschien moet Luppi eens gaan samenwerken met iemand als Mike Slamer. Met goed songmateriaal zou deze man een sensatie zijn, nu blijft het goed gedaan, maar saaaai...

Zeg er het uwe van...