Lowlands 2007 Napret - Zaterdag 18 augustus
Het is zaterdag nog voor tienen als de zon de tent zo heeft verwarmd dat ik de slaapzak van me afgooi en alleen nog maar heel snel die zweettent uit wil. Lekker op tijd. Ik besluit niet in de rij te gaan staan voor de douche, die al heel erg lang is, want mijn haar is nog niet vet. Aan een knotje en een speldje op vrijdag heb ik dus goed gedaan. Nou en, hoor ik je denken. Tja, dat zijn gewoon belangrijke dingen voor een meisje.
Dus ook voor een meisje op Lowlands. Ik heb geen zin om bij de tent te blijven hangen en bovendien is de koffie op het festivalterrein lekkerder dan de koffie net voor de ingang, dus we begeven ons al vroeg richting de koffietent voor de Magneettent. Achteraf had ik zelfs genoeg energie gehad om even mee te jumpen in de Bravo, want soms doe ik - voor de grap! - wel of ik kan jumpen, maar een echte les heb ik nog nooit gehad. Dat had ik trouwens ook met gabber, al had ik het idee dat je daar geen les voor nodig had. Ehm, ik dwaal af.
Het is een bewuste keuze om bij de Magneetbar te gaan zitten, want het meisje dat op dinsdag het bier schenkt won de Lowlands Schrijfwedstrijd en mag het winnende verhaal voorlezen. In een literair programma met de andere winnares, Barbara Stok, Tommy Wieringa en Ernst van der Kwast wordt er het hardst gejoeld voor het meisje. Ze heeft veel fans meegenomen. Ook Jack Nouws, presentator van het geheel, bewondert het talent van het meisje en ja, ik denk ook dat ze het met haar schrijven wel gaat redden. Tommy Wieringa en Ernst van der Kwast steken elkaar naar de kroon en al met al is mijn eerste non-muzikale item op Lowlands een erg groot succes.
Adept staat in de X-Ray en wat ik voorspelde is waar: te vroeg geprogrammeerd. Hoe kun je nu luisteren en kijken naar Berlijnse jaren tachtig kelderelektro op klaarlichte dag? Neemt niet weg dat Adept een goede show geeft en ik weer eens blij ben met een bandje uit Nederland. Zanger Michiel Klein moet alleen íets minder eng kijken. (Ik mis nu wel alle hiphop; schijnt cool geweest te zijn!) De zaterdagmiddag is verder wat moeilijk. Ik sms behoorlijk vaak naar de Postbank omdat ik ook in de windturbine op een luchtstroom wil vliegen. Dat kun je winnen, maar elke keer verlies ik. Twitteren en mobloggen heeft ook weinig zin, zonder bereik, al is het bereik op dag twee beter dan op dag één. Bovendien weet ik nu waar de problemen zitten: de hele Grolsch-flank is bereikloos. En als het druk is, het hele terrein.
Van The Rifles pik ik een graantje mee. Het valt me op dat vooral het geluid erg goed is. Ik heb zin in kleine bandjes in kleine tentjes, maar dat zit er niet in. Ik besluit in de rij te gaan staan voor Admiral Freebee. Eén keer eerder gezien, nota bene in Oss. Ik sta wat ambivalent tegenover zijn muziek, maar ik heb zin om te zitten en de Juliet is een prima optie. De admiraal overtuigt. Hij is grappig. De sfeer is goed en uiteindelijk krijg ik ook de slappe lach, maar dat is weer heel iets anders. De zangeres die hij bij zich heeft, trouwens, heeft een droomstem die erg goed past in de tent. Een deel van mijn applaus was voor haar.
Turbonegro hoor ik op de achtergrond. Ik krijg de indruk dat er wel gerockt wordt, maar vooral middelmatig. Ik mis de show die erbij hoort. Binnen in de tent was het toch wel feest, maar ik begin te geloven, ook door mijn bewuste keuzes dingen vooral niet te gaan zien, dat ik niet voor festivalrock gemaakt ben. Sorry. Schiet me niet dood.
Ik wil naar Uffie, maar het is te druk bij Uffie. Aan de rand van het publiek bij de X-Ray hoor ik af en toe waarom ik naar Uffie wilde, maar ik krijg niet genoeg mee om aan de rand van het publiek uit mijn dak te gaan. Ik besluit een rondje te lopen, even alleen. The View doet wat het moet doen: fijne britpunkpop spelen. Het is druk in de India en dat is niet voor niets. Een leuk bandje, maar het weet me nét niet te boeien.
Sta ik daar ineens bij de opzwepende Laurent Garnier. Ik heb niet veel verstand van dance, maar uit wat ik hoor en zie trek ik een conclusie: soms zijn er dancemomenten waarop ik ineens begrijp wanneer dance gaaf is. Dat was bij een van de vele vette climaxen van Laurent Garnier. Als er een glimlach op mijn gezicht verschijnt en ik een klein stukje naar voren loop om toch even binnen in de tent te gaan kijken, staat er iemand met enorme klomplaarzen op mijn grote teen, inclusief ingegroeide teennagel. Weer een illusie armer. Een festival is moeilijk. Ik zijg neer in de Lima bij Nosfell. Gebroken is mijn teen niet, maar hij doet wel langer pijn dan normaal. Nosfell trekt gelukkig wat aandacht naar zich toe. Hij doet maffe dingen en zingt en brult zich als balletdanser in een zelfverzonnen taal door een getormenteerde set heen. Dan weer vind ik het mooi, dan weer afgrijselijk. De experimentele spanningsboog staat soms net te slap gespannen en dat bevordert mijn concentratie allerminst. Steeds meer vind ik Nosfell een gekke acrobaat dan een geweldig muzikant.
In de Bravo is CSS inmiddels begonnen. Pas nu valt me op hoe groot die tent werkelijk is. Zelfs als je het gevoel hebt een behoorlijk eind binnen te staan en behoorlijk wat mensen voorbij gekropen te zijn, dan sta je nóg steeds op een afstand waar geen telelens tegenop kan. Ik zie ballonnen op het podium en ik zie dat de frontvrouw een geile glittercatsuit aan heeft. Ik hoor echter dat het feest is en ik geniet. Ik vind CSS erg leuk en ze doen waar ze goed in zijn, een feestje bouwen.
En dan. Hoewel ik Interpol niet per se hoefde te zien, trekt iets me toch naar de Grolsch. Dat 'iets' blijkt de kracht van Interpol, ofzo. Al bij de eerste tonen die ik hoor weet ik weer waarom ik Interpol een goede band vind. Ik dacht dat ik Interpol een goede band vónd en dat ik er wel een beetje klaar mee was, maar dat is dus niet zo. Hoewel er niks is om echt blij van te worden, word ik blij. Blij van Interpol. Dat kan. Het is een strakke show van een band die begrijp dat je op een festival gewoon een uur de juiste afwisseling moet vinden tussen nieuwe liedjes en hits die de mensen willen horen. En precies die afwisseling hakt er bij mij in. Ik ben opnieuw fan van Interpol, ook al sta ik achter een paal. ("Ze doen toch wel 'NYC'?" vraag ik hoopvol aan mijn buurman. "Nou ja, tot nu toe is de setlist hetzelfde als gisteren, en toen deden ze 'm als laatste." Ik heb een hekel aan setlistverklappers, maar dit keer ben ik blij. En als ze dan na "NYC" nóg een liedje doen, denk ik dat ook de mannen van Interpol blij zijn. Hun statige gezichtsuitdrukkingen verraden niets, maar op Pukkelpop deden ze het lekker niet.)
En dan (2). Met toch een soort van euforie in mijn lijf (waarvan ik op dat moment nog niet weet dat die de dag erop nog een keer of tien groter zal zijn) loop ik snel richting Patrick Wolf. Weer moest ik kiezen. Ik dacht M.I.A., maar het werd toch Patrick Wolf, hoewel ik hem al vaker had gezien. Een goede keuze: Patrick blijkt zelf geen viool meer te spelen. Dat is handiger met zingen, moet hij gedacht hebben en als een elastieken poppetje rent, springt, joelt, lacht en huilt hij over het podium. De band is niet de allerbeste band op de wereld, maar Patrick overtreft alles. Wát een show. Veel vroege elektronische liedjes van het eerste album komen aan bod, want Wolf gooit de setlist omver als hij merkt dat zijn publiek wil dansen. Wij willen dansen ja, en wij willen meer Wolf. Wij krijgen Wolf op z'n best.
Dansen moeten we om het niet koud te krijgen, maar ik kan even niet meer. We zitten en drinken koffie, waardoor ik het later bij St. Paul uithoud tot het einde van de set. St. Paul kan eclectisch draaien, dat is zelfs zijn sterke kant, en dat laat hij in deze set zien. Van pop tot dance. Van herkenbaar tot een briljante mix. Van toen tot nu. Het is, zo besef ik, de enige plek na de bands waar je terecht kunt voor een portie hedendaagse pop. Ik mis dat elders. Best of British, oké, maar zo'n ninetiesding, daar zit ik eigenlijk niet op te wachten. Ik heb het naar m'n zin. En alle andere mensen in de India ook. Daarna is het toch echt tijd. De 24-uurstent is nog nooit aan mij besteed geweest en ook nu niet. Omdat ik heel erg wakker ben, besluit ik te gaan douchen. Ik vind dat grappig.
Freebee was erg goed inderdaad. Erg wow :) Uffie heb je niks aan gemist, MIA ook niet.
Ik heb toch hele andere bandjes gezien:
Marike Jager (beter dan Stevie Ann!), Games in Concert (feat. Floor Jansen en The Sheer), Malkovich (goed, hard, maar wat een takke herrie), After Forever (gelukkig komt Sander per 1 september weer terug), Turbo Negro, Saybia, Chris Cornell (ik hoor bij de groep die het wel goed vond) en Kaiser Chiefs (de tent stond op z'n kop, wat een feestje) ;)
Interpol stond helemaal niet op Pukkelpop. Voor de rest vond ik het een geweldig leuk artikel.
Interpol!! Yeah yeah yeah!!
(Hé, waarom waren de Yeah Yeah Yeahs er niet vraag ik me nu in ene keer af??)
Ze speelde veel van Turn On The Bright Lights, dat was leuk ja!
Oh, en Moke viel tegen..
@Remco: en verbaast je dat? Dat Meuk je tegenvalt? :D
@Cpt eddie; Misschien dat hij Interpol met Editors door de waar haalt, net als de rest van de wereld ;)
Moke was akoestisch in de Waaghals goed te pruimen. Ik zou verwachten dat ze nu eenzelfde korte gig deden. Maar afgaande op het werkelijk beschamende geblaat in de Volkskrant ('hadden ze nou maar gaan Essent-award gewonnen') zullen ze wel weer de standaard set hebben uitgevoerd. Ze mogen blij zijn ooit met Interpol op één affiche gestaan te hebben, maar die liedjes zijn zóveel beter...
(gaan --> geen)
Ook getormenteerd: Brand New. Dat was wel interessant. De zanger kon erg goed acteren dat-ie heel getergd was (het E-woord komt in me op), en de afgang was wel héél dramatisch, maar toch had het wel wat.
Games in Concert: geweldig om naar te kijken, met zo'n honderd mensen op het podium en die in-game-beelden ernaast op de projectors. Erg goed gedaan, al viel The Sheer wat uit de toon.
Uffie was grappig, maar niet alles was even verstaanbaar. Haar vergezellende dj was overigens geweldig. Petje af voor Feadz, en de dj die de pauze vóór en na Uffie & Feadz deed - volgens mij heette-ie DJ Motherjacquer zoals op z'n t-shirt stond, maar ik vind er niets over op internet - dat was al helemaal een lopend wonder. Totaal onder de coke (dat gezicht! dat knauwen!), en toch kneiter na kneiter uit je mouw schudden. Hij draaide als pauze-dj de hele X-Ray vol, twee keer. Onwaarachtig. Ik bleef maar dansen en dansen en toen-ie ophield begon logischerwijs direct een nieuw optreden (tja, je bent pauze-dj of niet), dat van de 18-jarige Hawnay Troof. Wat een held! Hij zette zelfgemaakte discoelectroindianencore aan op zijn laptop en begon als een gek over het podium stuiterend overheen te rappen, dook twee keer het publiek in, stripte, trok mij en nog 20 man het podium op (onmiddellijk de security over de rooie, natuurlijk) en toen we weer beneden waren wilde-ie crowdsurfen - op mijn schouders, alsof die nog zoveel konden houden na twee uur dansen - maar ik hield het (enigszins) en het was onvergetelijk.
Toen Patrick Wolf dus óók het publiek indook, een paar uur later, had ik dus nogal een deja-vu. Maar wat Troof miste aan schooheid, kwam Wolf even compenseren. Ik vind zijn plaat 'The Magic Position' een beetje raar geproduceerd, maar exact dezelfde liedjes waren live een totale triomftocht. Ik hoop echt dat dit concert nog online komt bij 3voor12. Zó goed.
Mijn nachtprogramma bestond uit de 90's Now-dj's. Verveeelend. Na een tijdje vertrokken we naar de Balkanbeats in de Lima. Dat was wél leuk.
Ik vond Patrick Wolf eigenlijk gewoon een enorme aansteller met een slechte band. Maar daar sta ik geloof ik alleen in.
Ach ja Andre. Zo vind ik Kate Nash niet om aan te horen. En dat geeft allemaal niks geloof ik.
Geeft helemaal niks.
Wat wel wat geeft is dat je er helaas niet bij was om een kek plaatje van Kate te schieten.
(Had je meteen mooi mijn zicht kunnen blokkeren net als die 20 andere fotografen voor het (te) lage Julliet podium.)
Ja, daar heb je gelijk in Andre. Ik was te laat, ik heb gefaald. Mea Culpa.
Er stond inderdaad een behoorlijk iritante fotograaf bij de Juliet tijdens de natuurkunde les. Vergalde de eerste tien minuten.
Was ik overigens nu zo dronken of stond Laurent Garnier daadwerkelijk op een gegeven moment in de Groove Tube te draaien?
Dat was ik dus.