Lowlands 2007 Napret - Zondag 19 augustus

Patrick Watson en Loney, Dear zijn vrienden geworden tijdens hun eerdere tour in Nederland, waar eerstgenoemde het voorprogramma verzorgde van laatstgenoemde. Dat betekent vriendschap en de een figureert in het programma van de ander en andersom. Gezelligheid troef dus, op deze prachtige dag, maar ook twee erg sterke concerten. Dat van Watson, het eerste, is vergelijkbaar sterk met de show die ik eerder zag. Buckleyaanse klaagzangen - ja dat weten we nu wel - met een glimlach. Minder getergd, wel gezegend met dezelfde stem. Loney, Dear overstijgt zichzelf. Het publiek doet dat ook. Ik twitterde het al: soms is het niet erg om jezelf terug te vinden in totale overgave. Ik geniet en ik nananana mee en ik klap mee en ik neurie mee en ik sta nog maar in m'n eentje en ik word blijer en de zon schijnt en ik doe mijn broekspijpen omhoog want ik heb het warm en ik heb het nog steeds warm maar dat maakt niet uit en het is fijn fijn fijn en ik luister en ik lach. Loney, Dear heeft de nananafactor. Voor mij belangrijker dan welke x-factor dan ook.

Het is een dag vol goede pop, denk ik, als ik naar The Shins loop. Redelijk vooraan mag ik deze mannen voor de tweede keer dit jaar aanschouwen. Ik zit op dit moment beter in mijn vel, de zon schijnt en misschien wordt dit live optreden dan het optreden waar de twinkelingen, glinsters en spetters van de plaat te horen en te zien zijn. Helaas. James Mercer en zijn band doen mij mijn buikpijn niet vergeten, ik sta niet lekker en ik heb het warm. Het is zelfs een beetje saai. Thuis maar weer een plaatje, denk ik. Heel graag wilde ik naar CocoRosie, maar ik zag ze al eens in de intieme setting. Bovendien is de rij zo lang en groot (zelfs buiten de hekken, waarna je waarschijnlijk geen toegang meer hebt tot de Juliet) dat ik te veel andere dingen moet missen als ik toegeef aan CocoRosie. Oh, festivalkeuzes! Bij The Whitest Boy Alive, het elektroproject van Erlend Øye, zak ik in het gras. Heerlijk, maar van Erlend zelf vang ik geen glimp op.

Het lijkt me gezellig daarbinnen, maar mijn buik noopt me tot muntthee die te krijgen is bij Oxfam Novib. Eerlijk eten en drinken, en natuurlijk moet daar een programma aan hangen. Een discussie, die maar niet van de grond komt met Jakhals Isolde en Renske de Greef. Als voorbeeld de supermarkt, waar het biologisch en eerlijk eten nog altijd ondergesneeuwd raakt door de andere producten. Net als de Oxfam Novib stand. Als ik bij de Grolsch ben, dan loop ik niet naar de Oxfam Novib stand voor eerlijke koffie. Sorry.

Een klein stukje donkerte van Nine Inch Nails krijg ik mee. Volgens een fan van het eerste uur een geweldige show. Ze speelde dit en dit en dit, zegt ze. En ik weet dat het belangrijk is dat bekende liedjes voorbij komen. Dus ik geloof haar, maar ik weet het niet. Want ik heb niet zoveel met Nine Inch Nails. Bij Aux Raus is het druk. Ik geloof wel in hun show, maar kan alleen maar van heel ver weg luisteren. Te druk dus. Bij Sonic Youth daarentegen is het helemaal niet druk. Dat wil zeggen, de Alpha is te groot voor Sonic Youth. In het eerste vak is het wel druk, en, zo zal later blijken, dat zijn helemaal niet allemaal Arcade-Firefans die daar al staan. Stiekem vind ik Sonic Youth wel gaaf klinken: goed geluid, Kim blijft een van de stoerste frontvrouwen ooit en het klinkt allemaal wel lekker eigenlijk. Maar ik moet toegeven, ook ik ben zo vroeg om op tijd bij Arcade Fire te zijn. Een klein stukje Motörhead durfde ik zelfs niet aan. Ik ben een mietje, maar o, wat ben ik blij dat ik zo vooraan sta bij Arcade Fire.

Een portable kerkorgel. Zijn er daar meer van op de wereld? Een draailier, wat kost een reisverzekering dan? Zelfs het opbouwen bij Arcade Fire is erg boeiend. Terwijl wij vrienden maken in het eerste vak - onder wie de jongen die bij Giel Beelen op tv een kaartje voor Lowlands won omdat hij het snelst al zijn kleren uit had - en drank met elkaar delen om ons bij voorbaat al te verontschuldigen voor als we bij elkaar op de tenen staan of iets te hard duwen, voel ik in het eerste vak dat de mensen wachten op iets waar ze veel van verwachten. Ik ook. Zelfs al is zanger Win Butler niet zo heel goed bij stem, het concert van Arcade Fire is te snel voorbij. Vanaf het eerste moment laat ik me meevoegen in de hoogmis die Win, de jarige Régine en hun kompanen in de Alpha geven. Vol overtuiging en een overtuigde band telt voor twee. Het publiek ook vol overtuiging. Een prachtig aangeklede show van een van de eerste indiebands die niet te klein is voor de Alpha. Verwachtingen worden ingelost.

Vol adrenaline is onze zeer uitgebreide groep na afloop vrijwel compleet. Geen tijd om te kletsen, we moeten dit concert aftoppen bij LCD Soundsystem. Met te veel mensen gaat deze overtocht te langzaam. Ik stap voort, voorop. Als we de Grolsch naderen horen we met z'n drieën de start van de meesterlijke single "All my friends". Wat volgt is een menselijk computerspelletje: we rennen door zittende, staande, lopende groepen mensen heen om te kunnen dansen in de Grolsch en dat doen we. Met dezelfde overtuiging als bij Arcade Fire. Maar anders. Het geluid van LCD is en blijft waanzinnig goed en sterk. James Murphy staat als, ja, als wat, als mens, als zanger, als statig figuur, als genie in zijn immer witte t-shirt - ik zag althans niet anders - voor zijn band die nog steeds de perfecte brug slaat tussen pop en dance. Het beste voorbeeld daarvan is een house-klassieker die live gespeeld wordt. Sodeju, wat zijn ze goed. We zetten ons computerspel voort om vooraan te geraken. Als James Murphy na dat housenummer afsluit met "New York I Love You", welhaast een indieballad, lopen veel mensen weg, maar voor mij bewijst het zijn genialiteit. Prachtig.

Lowlands gaat nog dansen, maar ik ben eigenlijk klaar. Na twee van deze adrenaline opwekkende shows en een prachtige laatste dag die alles wat eerder mis was goed maakt, ben ik klaar. Om één uur lig ik in bed. Moe, maar voldaan. Volgende keer kan ik op zondag naar huis. Ik had geen drank nodig. Aan drugs doe ik sowieso niet. Twee superbands aan het einde. Dat is genoeg.