Minus The Bear - Planet Of Ice

De vaste lezers weten wel dat mijn huisgenoten vaak niet bepaald staan te springen tijdens het ongevraagd beluisteren van mijn recensie-cd's. Hoe anders was dat deze keer. Ik kreeg zelfs een smeekbede deze cd weg te geven! Gelukkig ging het hier om een gebrande schijf zonder hoesje, dus heb ik 'm zelf maar gehouden. Niet alleen daarom overigens, Planet Of Ice is een toffe plaat, zelfs al is het genre meer iets voor mijn emo-huisgenote. Minus The Bear speelt van die stijl een intellectuele versie. Alsof Panic! At The Disco covers van Battles speelt, de Mars Volta ineens toegankelijke muziek met de zanger van Mew maakt of toch Karate die hun bandnaam eer aandoen. We piekerden samen wat af, maar het kwartje wilde niet vallen. Wat ik als een goed teken beschouw. Minus The Bear geeft toch echt een aardige draai aan hun, ook voor tienermeisjes acceptabele, indierock. De eerste helft van de plaat is verbluffend: melodieuze maar toch pittige zanglijnen gecombineerd met synthesizers, priegelige gitaren en uitstekend drumwerk. Ook de bijna constante dubbele vocalen zijn niet te versmaden. Het rustig beginnende "Ice Monster" combineert Death Cab For Cutie-melancholie met een ijzersterk agressief einde. Deze band weet wanneer er gas moet worden gegeven, check daarvoor ook de fijne gitaarsolo's in "Knights". De tweede helft van het album is wat minder, eerst is daar het toepasselijk getitelde "Part 2", wat begint als een akoestische ballade die helaas niet wordt uitgebouwd tot het epos wat ik verwachtte. Aan het slot van de plaat rent de band zich wat voorbij in een paar al te snelle nummers. Niettemin een prima plaat en ik denk dat ik een goed idee heb voor een verjaardagscadeau.

The Mars Volta toegankelijk? Da's een paradox!

Melodieus geschreeuw? Jake Snider schreeuwt op deze hele plaat hoegenaamd niet. En dat je het e-woord in je recensie steekt vind ik persoonlijk een beetje een teken van weinig inspiratie. Wat mij betreft is het tweede deel van de plaat net het beste, in de songs vanaf Dr L'ling hoor je de evolutie het duidelijkst die deze band maakt in vergelijking met de vorige (en ook geweldige) cd 'Menos El Oso'.

Het is weinig bands gegeven om op een dergelijk geslaagde manier experiment en vertrouwd aandoende melodieën te mixen. Heel erg originele indie-rock.

ik zei ALS de Mars Volta toegankelijke muziek ZOU maken. ofzo.

en wat betreft geschreeuw heb je gelijk Eddie. ik zal nog even denken over een aanpassing.

Verder moet je natuurlijk niet een inspiratieloos genre verwarren met een bijzonder geïnspireerde recensie ;)Ik vind het in elk geval een indierock band met duidelijk cross-over potentieel naar een hip publiek, maar dat zei ik dus al.

Ja, snappik Ludo. De vergelijking mag je ook best maken, maar The Mars Volta die toegankelijke muziek maken is zoiets als een gruntende Frans Bauer... ;-)

Dát zou ik wel eens willen horen, en dan maar huilen dat ie weer stemknobbeltjes heeft. Scream Frans scream!

@Ludo: met je conclusie ben ik het (obviously) helemaal eens hoor ;)

mooi zo *high fives*. :)

(en ik begreep je daar verkeerd inderdaad Prikkie)

En ik probeerde me nog zo in te houden maar ik moet toch iets zeggen op het 'inspiratieloos genre' van Ludo. Er zijn genoeg bands die door ons, de media, in het hokje 'emo' worden gestopt en (echt waar) inspiratievolle muziek maken. Ik ga niet weer strooien met namen, maar kijk alleen maar even rond hier op FileUnder.

Verder is Planet on Ice een overschatte plaat, hun oudere werk is niet alleen harder, maar ook een stuk oprechter. Maar dat is weer een hele andere discussie natuurlijk.

hihi.. :) (is emo nou een echt muziekgenre of eigenlijk gewoon een modeverschijnsel.. ook zoiets..) (zelfde geldt ook voor Gothic)

oprechter hmm.. (ik ken het oudere werk niet) maar het lijkt er wel op in elk geval dat dit echt een poging is om VEEL nieuwe fans te vergaren. (en van mij mag 't)

Kan iemand mij nou eens uitleggen wat "emo" nou eigenlijk is? Gerontorockert zijn heb ik daar na een jaar of drie FU nog geen idee van...

Emo is de Amerikaanse light-versie van de gothic-kledingstijl. Hoef je niet van vampieren te houden enzo, en heb je ook geen witte make-up of negentiende-eeuwse kleren nodig. Wel zo makkelijk. Ohja, en er hoort muziek bij. Eightieswave is in de ban. Leve de dramatische schreeuwpunk! Soms erg leuk. Soms ook niet.

Het fijne aan emo-mensen vind ik dat ze er stiekem erg schattig en verzorgd uitzien. Dat mag weer. Jeej! Fijne trend. Wat dat betreft is new rave bijvoorbeeld juist oerlelijk.

Oei, eightieswave, dat was errug! The Cure-vleermuisjes....brrrrr.

emo is al ontstaan in de jaren tachtig en is zich blijven doorontwikkelen tot wat stonehead schrijft, maar ook tot dingen als at the drive in.

een subcultuur/stroming is nooit alleen maar muziek geweest. zo zit de geschiedenis van muziek niet in elkaar.

die subculturen boxen altijd tegen elkaar op: behoor je niet tot mijn subcultuur, dan ben je stom. precies zoals prikkie doet, dus ;-)

*kijkt naar vuil shirt, gescheurde broek en in de war haar..

shit i'm emo!

Emo is ontstaan ergens in de punk beweging het gaat om poetische teksten die emotioneel gebracht worden. Emo wordt vandaag te vaak verward met een van de huidige heersende jeugdculturen waarin zwart haar makeup en dergelijke een centrale plaats innemen. Het gaat vaak om mensen die van muziek enkel een gelukzalig geluid verwachten en als het maar een beetje neigt naar het 'emotionele' dan schelden ze het uit voor emo.
Volgens mij bestaat emo niet als stroming misschien wel als genre maar dat is dan ook weer zo breed als je enkel de nadruk legt op het emotionele. Zo is Celine Dion emo en Nirvana ook en toch verschillen deze twee groepen evenveel als zwart en wit.

Oke, dat zijn de serieuze antwoorden waar ik stiekem ook op zat te wachten, bedankt. Als subcultuur is emo volgens mij opgekomen tijdens de hoogtijdagen van de nu-metal, ergens in 2001/2002 denk ik. Eerdere voorbeelden kan ik in elk geval niet bedenken (misschien als hardcore-substroming?).

Die zin over Celine Dion is grappig, maar lijkt me quatsch. Ze is weliswaar een zangeres die sterk emotioneel geladen stukken brengt, maar kom op, dat heeft Radiohead ook altijd gedaan en die zijn ook nooit ertoe gerekend.

Emo bestaat al veul langer Stonehead. Een band als Sunny Day Real Estate bestaat al sinds begin jaren 90 en topte met How It Feels to Be Something On ('98) en Rising Tide ('00)

Overigens is dit stukje op AMG wel aardig om te lezen als je wat meer wilt weten: http://wc06.allmusic.com/cg/amg.dll?p=amg&sql=77:4525

Ha. Ziedaar het historisch antwoord. Dank!
(met een kleine vermelding voor The Get Up Kids! *snif*)

hmm ze zijn nog steeds niet doorgebroken. Zouden ze lelijk zijn. ;)

Zeg er het uwe van...