Okkervil River - The Stage Names

In mijn jonge jaren ben ik fan geweest van verschillende bands. Rond mijn vijftiende waren dat Shocking Blue en The Sweet, daarna volgden bijvoorbeeld Golden Earring en The Eagles. Behalve The Kinks en ook wel The Beatles, zijn er weinig bands waar ik al sinds mijn jeugd naar luister. Sinds ik een jaar of achttien was, ben ik geen fan meer van een bepaalde band geweest. Vanaf dat moment luisterde ik naar bepaalde soorten muziek. Toch zijn er ook nu wel eens bands die ik ontdek en die ik zo goed vind dat ik er meer van wil horen. Een jaar of twee geleden hoorde ik voor het eerst een nummer van de Texaanse band Okkervil River. Dit nummer was "For Real" van de cd Black Sheep Boy en ik vond het direct een prachtige song. Van deze cd heb ik een aantal maanden geleden de zgn. Definitive Edition heruitgave gekocht en ongeveer tegelijk verscheen de prachtige single "The President's Dead". Sinds dien zou je mij een fan van deze band kunnen noemen. Nu heeft Okkervil River weer een nieuw album uit en The Stage Names is ook weer een uitstekende aanwinst voor mijn cd-verzameling. Frontman Will Sheff maakt met Okkervil River hele mooie songs. Ze zijn dan wel niet altijd even vrolijk, maar dit nieuwe album bevat ook enkele opgewektere songs. Dat hoor je al direct aan openingstrack "Our Life is Not a Movie or Maybe". De tekst is misschien wel niet zo vrolijk, maar het is in feite gewoon een heel leuk liedje. Ik heb ook voor het eerst sinds lange tijd weer eens teksten meegelezen tijdens het luisteren van de cd. De teksten zijn al net zo interessant als de melodieën. Er staan bijvoorbeeld nog meer van die up-tempo songs met donkere teksten op dit album. Zoals die twee andere met lange titels "A Hand to Take Hold of the Scene" en "You Can't Hold the Hand of a Rock and Roll Man", maar ook "Unless It's Kicks". Het leukste nummer heeft gelijk de leukste tekst. In "Plus Ones" hebben ze bekende songtitels met getallen verwerkt. Bij die getallen tellen ze dan één op en dan krijg je bijvoorbeeld '8 Chinese Brothers', '100 Luftballoons', '51 Ways to Leave Your Lover', '9 Miles High' en 'TVC16'.

Leuke recensie! Nu weet ik alleen nog niet wát voor muziek ze maken. Moet ik wéér zelf luisteren :-)

Vorig jaar was ik zeer onder de indruk van ‘Palo Santo’, een wonderschoon album van die andere band van Will Sheff en Jonathan Meiburg. Die kocht ik midden in een bloedhete zomer, maar belandde direct in herfstachtige sferen. Nu lijkt de zomer van dit jaar hier op zijn eind en voila: daar is het duo Sheff en Meiburg weer met Okkervil River. Evenals in hun band Shearwater druipt de melancholie als rijpe herfstdruppels van het geheel af, met dit verschil dat er op ‘The Stages Names’ meer hoop doorsijpelt. De tragiek is er nog, zoals ‘Plus Ones’ bijvoorbeeld demonstreert. Maar met ‘A Hand To Take Hold Of The Scene’ wordt een aanzienlijk vrolijker liedje gebracht. Je zou er bijna een goed humeur door krijgen en gaan meeklappen met de beat. Opener ‘Our Life Is Not a Movie or Maybe’ rockt zelfs een beetje, maar bezit ook nog voldoende XTC-gekte om niet als doorsnee versleten te worden. ‘Unless It Kicks’ rockt als een lichte Nick Cave-creatie. De verfijnde country-invloeden geven het rustige ‘A Girl In Port’ precies wat het nodig heeft. Ook de subtiele blazers dragen bij tot de schoonheid van dit liedje. Sowieso zijn de arrangementen overal dik in orde, zoals het koor in ‘You Can't Hold the Hand of a Rock and Roll Man’. Er heerst een lome sfeer die niet gaat vervelen. ‘Title Track’ klinkt als een mooi huwelijk tussen Sophia en Bright Eyes en da’s niet verkeerd. Door de moddervette knipoog naar ‘Sloop John B.’ in afsluitende track ‘John Allyn Smith Sails’ krijg ik een beetje een dubbel gevoel: enerzijds is dit best grappig vanwege de herkenning, maar anderzijds zit het verpakt in een nogal tragisch liedje. Muzikaal sluit het nu in ieder geval beter aan bij het onderwerp dan in de bekende versie van The Beach Boys. Genoeg van de luisterpaal gedraaid, ik ga ‘m aanschaffen!

Zeg er het uwe van...