Phideaux - Doomsday Afternoon

Aanvankelijk was Phideaux een los-vast gezelschap met drummer Rich Hutchins, multi-instrumentalist en zanger Xavier Phideaux en allerlei muzikanten uit Phideaux' omgeving. Zo langzamerhand kun je wel zeggen dat het een band is, want je ziet steeds dezelfde mensen terugkeren op de platen die hij met ijzeren regelmaat uitbrengt. Ook Doomsday Afternoon is weer met hetzelfde clubje gemaakt, met onder anderen muzikant en producer Gabriel Moffat en zangeres Ariel Farber. Opvallend verschil met de vorige platen is dat Phideaux niet langer vasthoudt aan songs van drie tot vijf minuten. Integendeel, drie songs zijn acht of negen minuten lang, "Micro Softdeathstar" bedraagt elf minuten en "Microdeath Softstar" duurt zelfs bijna een kwartier. Hoewel de songs nog steeds sombermansverhalen zijn - de ondertitel van dit album is An Eco Terror Tale - en spaarzame instrumentaties bevat, maken de lange songs vol sfeerwisselingen en de deze keer buitengewoon fraaie en volle productie van Moffat dit album meer dan voorheen ook geschikt voor progrockers. Wie nu al liefhebber is van dit opmerkelijke gezelschap hoeft niet te schrikken. Het blijft zeer herkenbaar Phideaux, met vooral heel veel sfeer en zonder kijk-mamma-zonder-handen-instrumentalisten. Maar met dit album maakt Phideaux zijn muziek toegankelijk voor een veel grotere groep zonder concessies te doen aan zijn stijl. Stronteigenwijs en iedere keer weer een stukje beter. Ik mag die Phideaux wel.

Zeg er het uwe van...