Pleasure Forever - Bodies Need Rest

Af en toe krijg je van die promo's toegestuurd waar je veel moeite voor moet doen. Bij deze kreeg ik alleen maar een cd, meer niet. Op die cd verder alleen de naam "Pleasure Forever" en de titel Bodies Need Rest. Dat was het (hij zag er verder uit als een Noorse blackmetal-cd, met van die wazige bomen tegen een grijze lucht). Ik als bandjeskenner had er vanzelfsprekend weer eens nooit van gehoord en aldus ging het schijfje de spelert in en begon ik mijn Google-speurtocht. Dit Pleasure Forever heeft in het verleden blijkbaar ooit eens een plaat uitgebracht via Subpop (toch geen kleintje) en dit blijkt een intussen hun derde postume plaat te zijn. Want ze bestaan niet meer. Deze cd is een verzameling b-kantjes, internet-singles en EP's, van relatief wisselende kwaliteit (lees: klinkt hier en daar als een goed geproduceerde demo). Indiepsychedelica van de garage-soort, met zuigende gitaren, jengelzang en een lekker gruizige sound, zonder al te smerig te worden. Alsof je een willekeurige oefenruimte in de jaren 80 binnenstapt, waar het geluid van fuzz-pedalen en chorusbakjes je tegemoet komt (Kleef, lees je mee?). Behoorlijk primitief bij vlagen, maar met het hart op de juiste plaats. Zodoende een aardig schijfje voor de verzamelaar van de obscuurdere gitaarpsychedelica.

Zeg er het uwe van...