Pukkelpop 2007 napret - donderdag 16 augustus

Die twee Lucky Bastards trof ik, samen met de rest van ons clubje, bij het Skate Podium alwaar Peter Pan Speedrock de zaak wakker moest schudden. Dat lukte niet echt overtuigend. Het was maar een tamme set die gespeeld werd in het zeer aangename, doch lome zonnetje. Op zich was de cover 'Ghostriders In The Sky' (jippie-ya-yeeeh) aardig, maar ook nogal makkelijk scoren. Wel stoer van Dikke Dennis om ondanks z'n gebroken poot voluit zijn 'Schoppen Aas' te doen. Voor de honderddrieënzestigduizendste maal, dat dan weer wel. Maar zijn microfoon smaakte er niet minder om. Ook een typisch geval van herkenning bij The Twang, de eerste van menig Brits bandje dat ons pad kruiste deze Pukkelpop-editie. Niet dat ik hen al ooit eerder zag of hoorde, maar hun sound en moves waren duidelijk terug te herleiden naar Happy Mondays en The Streets. En dus echt niet de aan mij beloofde Stone Roses. Verder heb ik geen echt sterke liedjes gehoord. Ook bij de emohardcore van The Draft waren we snel klaar. Hoorde ik iemand Foo Fighters noemen? Nee, The Draft had het gewoon niet.

Vervolgens was het kiezen tussen twee Britse band: The Cribs of 1990's. De keuze voor The Cribs was achteraf gezien niet zo'n beste. Ach ja, dat krijg je als je 'ns een gokje waagt. Slechts twee liedjes konden door de kritische beugel, de rest wat ik hoorde was niet bijzonder. De in grote getale aanwezige Engelse kids vonden het echter wel prachtig. Terwijl enkelen van ons voor zekerheid kozen in de vorm van het rock 'n roll-clichés-feestje van Eagles Of Death Metal (geef de mannen eens ongelijk), gingen Martin en ik ons oor te luister leggen bij het kunstenaarscollectief Liars. Daar kregen we geen spijt van! De opzwepende muziek was zeer aangenaam en ik werd nog verrast door iets wat bijna op een heus rockliedje leek. Zeer goed was dit. De stijgende lijn wat betreft het muzikale aanbod werd door The Pigeon Detectives met gemak voortgezet. Deze Engelse mannekes wisten precies waar ze mee bezig waren en zette een puik britpopconcert neer. De liedjes zijn dik in orde en met een enthousiaste en energieke zanger als krullebol Matt Bowman zit je natuurlijk al bij voorbaat gebakken. Superaanstekelijke show, leuke zanglijnen die richting Morrissey gaan en alles strak gespeeld. Een hoogtepunt dus en misschien wel gelijk het beste Britse bandje van het festival dacht ik zo. Erg leuk ook dat, nadat ze het feestje hadden afgesloten met prijsnummer 'I'm Not Sorry', er nog een lounge-versie van dat liedje vanaf tape klonk bij het verlaten van de tent. De Big Smile werd alleen maar groter.

Tegenvaller: Willy Mason had z'n vliegtuig gemist en zou niet meer op Pukkelpop verschijnen. Zijn band was er wel en speelden zonder hem in de tent Chateau. Nou, dat was niet de moeite waard, dus sloten we ons weer rap aan bij de rest die van Editors stonden te genieten op het hoofdpodium. En eerlijk is eerlijk: dat hadden we eigenlijk meteen moeten gaan doen, want daar werd toch een straffe set neergezet. Het is niet origineel om weer met de onvermijdelijke Joy Division-vergelijking te komen, maar je kunt er gewoonweg niet omheen als je die zanger hoort. De band klinkt verder ook retestrak. Van een hele andere orde is The Go! Team. Net als een paar jaar geleden stonden ze in de grote Dance Hall geprogrammeerd. Op zich leuk, want dan zie je dit stuk van het terrein ook een keer. En dansbaar was het ook zeker wel, maar vooral leuk, charmant en met Sonic Youth-achtige gitaren! Zangeres/rapper Ninja stal de show met haar ongelofelijk energieke voordracht zonder haar coolness ook maar enig moment te verliezen. Haar manier van rappen deed me nog steeds aan Neneh Cherry denken. Ze verontschuldigde zich voor haar blessure waardoor ze zich niet helemaal kon laten gaan, maar ondertussen danste ze alle andere artiesten van het podium af (shake that booty!). Erg leuk dus. De combinatie met de zang van het meisje van Aziatische afkomst was goed en de rest van de band ging ook danig uit z'n dak. 'Say Go! Go! Go! Say Team! Team! Team!'.

De Hillbillyboyband Hayseed Dixie fungeerde als achtergrondmuziekje bij mijn poging om wat te gaan eten. Het was namelijk niet om aan te zien zo fout zagen die oude mannen met psychedelische tuinbroeken er uit, maar hun bluegrass-interpretatie van bekende hardrockliederen is verder best grappig. Gek toch dat ik bij het horen van Black Sabbath's 'Warpigs' altijd met weemoed aan Faith No More moet denken. De draad werd pas weer echt opgepikt bij HET hoogtepunt van deze dag: Iggy And The Stooges. Ongelofelijk hoe vitaal dit allemaal tegenwoordig nog klinkt en hoe fanatiek die bejaarde Iggy Pop met dat dunne mummielijf te keer ging onder de zware gitaargolven van The Stooges. Diverse keren daalde hij neer van het hoofdpodium naar het uitzinnige tienerpubliek en klom zelfs een keer op het stapeltje basversterkers. Daarvoor moest ie wel bassist Mike Watt aan de kant trekken, want die leek vastgelijmd tegen de dreunende versterkers alsof het een oude spiderman betrof. Al na een lied of drie werd klapper-van-de-eeuw 'I Wanna Be Your Dog' gespeeld (supergoeie uitvoering!) en toen ik ook '1969' vroeg in de set hoorde vreesde ik dat The Stooges hun spreekwoordelijke kruit daarmee al verschoten hadden. Niks ervan, de rockshow bleef boeiend en strak tot het gaatje. De infantiele tekst 'My Idea Of Fun Is Killing Everyone' zal nog dagen in m'n hoofd blijven ronddolen.

Na dit rock 'n roll-geweld zocht ik mijn heil bij de warmte van Devendra Banhart. Het bleek niet de hippieshow waar ik op gerekend had, er kwam veel degelijk jaren'70rock voorbij. Veel onbekend werk voor mij dat niet slecht klonk, maar het was minder bevlogen dan ik verwacht had. Wel werd ik erg gelukkig van 'Long Haired Child'. Iemand uit het publiek mocht een liedje doen met Devendra himself als drummer, wat op zich een sympathieke actie was. En toch miste ik hier wat. Ik raakte niet zo onder de indruk van Devendra's optreden - al was zijn drumpartij prima, hoor. Bij het bezoek aan de Special Beerbar vingen we nog wat op van Kaiser Chiefs, maar desondanks werd het toch het Skate Podium met daarop de zwaargewichten van La Coka Nostra. Dit hiphopcollectief bleek gewoon House Of Pain te zijn (jazekers, met een Everlast en met een DJ Lethal) en dat was geen straf. Gegarandeerd feest tijdens 'Jump Around.' Met het einde van de avond in zicht leek de slowcore van Low me wel een goed slaapmutsje. Say that again! Oké, ik had moeite om m'n ogen open te houden, maar het was wel super mooi. Ik raakte behoorlijk in trance. Maar hierna had ik echt geen zin meer om te feesten, bijvoorbeeld bij Basement Jaxx of om Architecture In Helsinki uit te checken. Het was mooi geweest, ik was op.