Pukkelpop 2007 napret - zaterdag 18 augustus
Voor wie het weten wil: dit keer bestond mijn ontbijt uit een koffie en een smos ham/kaas. Zo, hebben we dat ook weer gehad. We waren ook nu weer vroeg op het festivalterrein, zo vroeg zelfs dat we de allereerste band zagen. Hellogoodbye zag er uit als een soort Weezer en zo klonken ze eigenlijk ook wel een beetje. De uitspraak 'I don't speak Belgium' was in ieder geval de moeite waard en kon ook op een sympathiek gelach vanuit het publiek rekenen. Vervolgens troffen we in de ronde Chateau-tent de eerste verrassing van de dag, namelijk het Gentse The Bony King Of Nowhere. De band rond de 21-jarige Bram Vanparys speelde een sfeervolle, melancholische set. Hadden we hier te maken met de Vlaamse Bonnie 'Prince' Billy? Dit was heel mooi. Aangezien het gezelschap waarin ik verkeerde niet stond te popelen om naar de bliepjes van Home Video te gaan werd het andermaal The Rakes. Ook deze Britse band doet het wel goed bij mij, al moet ik wel toegeven dat het vooral de liedjes van hun eerste album zijn die mij doen swingen. Al met al toch een goed optreden.
Hoewel ik eigenlijk wel benieuwd was naar het mij onbekende Heavy Heavy Low Low koos ik er toch voor om Patrick Watson te gaan zien. En beleven. Het werd een heel ander optreden dan destijds in Doornroosje, maar ook nu was het zeer mooi. Toen was hij heel relaxed en daar was nu geen sprake van. Ondanks dat legde hij toch behoorlijk wat van zijn muzikale gave bloot en dat was genieten! De band heeft overigens ook een zeer goeie drummer in de gelederen. Achteraf bleek dat Heavy Heavy Low Low al na een paar liedjes van het Skate-podium gekegeld waren. De reden daarvoor is mij nog steeds onbekend.
Beter verging het The End uit Canada. Dit klonk goed strak en stak goed in elkaar. Ik kon zeer genieten van deze mix van Dillenger Escape Plan en Tool.
Minder overtuigend vond ik het optreden van The Shins. Hier had ik meer van verwacht, maar misschien lag het ook aan mezelf. In ieder geval werd ik niet door hun indie-virus gegrepen. Ook Kate Nash kon mijn aandacht niet vasthouden. Het begon allemaal wel leuk en charmant. Het is namelijk wel degelijk een schattig Engels meisje met een theepot op haar keyboard, maar na een paar liedjes had ik er wel genoeg van. Dit had muzikaal te weinig diepgang. Dus vluchtte ik nog even naar de Wablief-tent voor een bak dissonante tonen van White Circle Crime Club. Ik hou er wel van.
Mooi dat ik op tijd was bij Bromheads Jacket in de Club-tent. Alweer een Britse band, maar deze tappen toch uit een ander vaatje dan menig Britpopensemble. Dit gaat meer de noisy Nirvana-kant op. Daarbij wordt niet vergeten om leuke liedjes te schrijven, die dan vol overgave live gespeeld kunnen worden. Nou, dat klonk lekker mag ik wel zeggen.
Natuurlijk kon ik daarna de Kings Of Leon niet aan me voorbij laten gaan, ondanks dat het geweldige Loney, Dear op het zelfde tijdstip speelde. De gebroeders en neef Followill zetten daar een fraaie set neer, maar het duurde wel even voordat de bas een beetje fatsoenlijk was afgesteld (lees: iets minder hard). Van liederen als "Molly's Chambers" en "The Bucket" werd ik zeer vrolijk en ook het werk van hun laatste album mocht er zijn. Caleb leek me goed bij stem, maar toch leken ze die te sparen aangezien de nummers waar hij zo moet uithalen niet aan bod kwamen. Al met al een goed optreden.
Mijn hoge verwachtingen werden door Spoon helemaal waargemaakt. Wat een goeie band zeg! Elk liedje dat voorbij kwam was een schot in de roos. Nooit eerder maakte ik de associatie met Wilco, maar nu kwam die spontaan opborrelen. Het Pixies-gevoel van weleer is een beetje vervangen door meer soul en het is allemaal even briljant in z'n eenvoud. Er werd geen noot teveel gespeeld en wat heeft zanger Britt Daniel toch een heerlijk stemgeluid. Natuurlijk kwamen mooie songs van het nieuwe album zoals "Don't Make Me A Target" en "You Got Yr Cherry Bomb" aan bod en was het super genieten bij "Two Sides/Monsieur Valentine", maar mijn meter sloeg pas echt uit z'n kassie toen ze "The Fitted Shirt" inzetten. Laat dat nou mijn favoriete track van mijn favoriete Spoon-album Girls Can Tell zijn. Heel, heel mooi. Hoogtepunt. Punt.
Voor de variatie stond daar dan LCD Soundsystem op mijn programma. Gaandeweg ben ik hun muziek gaan waarderen en daar dreigt het niet bij te blijven. Het was namelijk zeer goed wat zij brachten, veel beter dan een paar jaar terug op Pukkelpop toen ook nog 'ns de stroom uitviel. Daar hadden ze nu geen last van en ze walsten de dansende massa plat met hun rockende dance met vette knipoog naar de postpunk van Joy Division en de swing van New Order. Lekker hoor!
En dan denk je het allemaal wel gehad te hadden, staat daar ook nog eens Nine Inch Nails een superstrakke show weg te geven vol visuele hoogstandjes. Er werd niet alleen industrieel gebeukt. Er was ruimte voor sfeer en nuance, ook al kwam dat uit een paar laptops. Qua show hadden Trent Reznor en zijn band wat mij betreft na afsluiter Tool mogen komen, dit was meer vuurwerk wat dat betreft. Maar ook Tool was weer adembenemend, huiveringwekkend. Zware kost allemaal, dat zeker. Maar ook zeer mooi. Vuurwerk op het Mainstage dus. En toen was het ineens voorbij. Verdorie: Hanne Hukkelberg gemist! Tussen Nine Inch Nails en Tool ben ik nog naar Sonic Youth wezen kijken. Die brachten een integrale uitvoering van hun onlangs opnieuw uitgebrachte album Daydream Nation en dat was stiekem toch wel heel goed. Ergens ging het nog even mis, maar de draad werd al weer snel, vakkundig en vol overgave opgepakt.
Over missers gesproken: waarom al dat vuurwerk de lucht in moet gaan na de afkondiging van het wederom zeer geslaagde festival snap ik echt niet. Spontaan ben ik daar al handen schuddend iedereen een gelukkig nieuw jaar gaan wensen.
White Circle Crime Club! Als ik dat geweten had was de keuze hier ook op Pukkelpop gevallen ipv op Lowlands ;-)