Shannon Wright - Let In The Light

Shannon Wright is niet wat ze een love or hate artist noemen, bij haar is het altijd allebei. Het ene moment neig ik naar het eerste dan weer naar het laatste. Toen ik dit intrigerende schijfje voor het eerst draaide vond ik er weinig aan. Ik herinnerde me echter dat het titelloze album dat ze samen met de Franse filmcomponist Yann Tiersen maakte ook wat tijd nodig had. En inderdaad na een tijdje leek dit wat fellere werkje de eerdergenoemde plaat zelfs te overtreffen. Maar, u raadt het al, nu ik hier wat zit te typen is de meter alweer terug aan het slaan. Het pianogeluid is wel erg machinaal lelijk, luister naar de suffe opener "Defy This Love" en, vervelender, de plaat kent ook nog een behoorlijke middendip. Gelukkig is er dan altijd nog die prachtige stem. Ze zeggen wel eens dat indie geen echt genre is, maar zowel de melodieën als de vocalen klinken hier aangenaam vertrouwd. Denk aan Cat Power of Julie Doiron, maar dan met meer kracht. "St. Pete" bijvoorbeeld heeft een harkende groove, die wel wat op die Solex-remix van At The Close Of Every Day lijkt. Het is vreemd met zo'n titel, maar Let In The Light is me uiteindelijk toch net te kil, de plaat heeft iets desolaats door het minimalistische holle geluid. 'What's it like when everybody's says you ain't trying?' vraagt Shannon zich in het slotstuk af. Geprobeerd heeft ze het wel, maar helemaal geslaagd is ze niet.

Zeg er het uwe van...