Sown - Downside

Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat nu-metal intussen wel bij zijn laatste stuiptrekkingen was aanbeland, maar er wordt blijkbaar in bepaalde delen van de wereld nog steeds gedacht dat deze eens zo vernieuwende stroming nog steeds wat te bieden heeft aan de luisteraar. Het Italiaanse Sown laat zich er in elk geval niet van weerhouden de platgetreden paden nogmaals vol overgave te betreden. Werkelijk aan alles is gedacht: stampende groovende dropped D-riffs, minimale 'spooky'-melodietjes, cleane zang volgens het Alice In Chains-principe (gestapelde kwarten) afgewisseld met over-the-top geschreeuw zoals beschreven in het grote Slipknot-boek, tempowisselingen die herinneren aan het bekende System Of A Down-werk en als toetje een strontvervelende semi-akoestische ballad die doet denken aan bands als Saliva en het abjecte Nickelback. Dit gaat bij mij dus het ene oor in en het andere net zo hard weer uit. Nu is nu-metal bedoeld om een zekere agressie op te wekken, alleen wekt deze plaat bij mij precies op de verkeerde manier agressie op, ik krijg namelijk heel erg zin om deze cd keihard uit het raam te gooien. Het is allemaal erg degelijk gespeeld en verder ook prima geproduceerd, echter heeft iedereen die de afgelopen tien jaar een beetje heeft opgelet dit allemaal al eens eerder en vooral beter gehoord.

Heel aardig album, af en toe beetje chaotisch, maar goeie nummers. Vooral fan van The Enemy Guns!

Zeg er het uwe van...