Strings Of Consciousness - Our Moon Is Full

De wereld der muziek is oneindig groot en dit negenkoppige ensemble laat mij weer een hoekje verkennen. Meerdere hoeken eigenlijk, want zowel de muzikanten als hun talrijke (vocale) gasten komen uit allerlei broeiplaatsen der experimentele muziek. Die wie weet ook wel allemaal met draadjes verbonden zijn. Zo doet de Engelsman Barry Adamson mee, die met Nick Cave speelde, en elders Eugene Robinson, de zanger van noiserockers Obxow uit San Francisco. En nu noem ik nog maar een fractie van de dwarsverbanden. Belangrijker is of al die gasten samen iets interessants uit de grond stampen. Mwah, de saxofoon die de plaat opent voorspelt ware avant-garde, maar al snel nemen glitchy beats en irritante vocalen van J.G. Thirlwell (Foetus) het over. Klinkt als Tunng zonder een spoortje toegankelijkheid. Snel door naar het langste en beste nummer "Cleanliness Is Next To Godliness", een epos in fasen. Eugene Robinson vertelt op typisch Afro-Amerikaanse wijze een verhaal over de gefocuste voorbereiding en de uiteindelijk mislukking van een poging tot moord. Hij doet dat zeer ritmisch en hypnotiserend, de jongens uit Kerouac's On The Road zouden het zeker diggen. En ik ook. De begeleiding is eerst jazzy als in een zwoele film, maar de noise borrelt en giert tot die oplost in een Idiotheque-beat. Boeiend, net als het harpgetokkel in "Sonic Glimpses". Ook daar wordt, zoals eigenlijk overal, weer poëtisch gekwekt, wat voor een consistente sfeer zorgt, ook omdat de muzikale lijn wordt doorgetrokken. Ondertussen pluk ik echter aan mijn kin en meen dat het allemaal wat teveel van het goede is. De plaat mist een hart. Of mijn hart.

Zeg er het uwe van...