Throwdown - Venom & Tears

"Throwdown - Venom & Tears". De Academy Award voor meest vervelende promo van het jaar gaat alvast naar deze cd. Dat ligt hem nu eens niet aan de band, maar aan die continu terugkerende voice-over, die je gemiddeld een keer of drie per nummer komt melden dat je naar "Throwdown - Venom & Tears" zit te luisteren. Dat is dus zo'n veertig keer over de loop van deze cd, als je nagaat dat hij ook nog eens veertien nummers bevat. "Throwdown - Venom & Tears". Ik mag aannemen dat het eindproduct dit niet heeft, anders ben je mooi in de aap gelogeerd. Maar goed, de plaat zelf. Throwdown zou zich volgens de bio in de voorhoede bevinden van de moderne metal, en doet op dit "Throwdown - Venom & Tears" (ik blijf hem erin houden) een gooi naar de prijzen met hun zware moderne groovemetal. Dat betekent dus in het kort: zware downtuned riffs, rollende dubbele bassdrums en lompe schreeuwzang volgens mid jaren 90-recept. Alleen dan weer niet van een niveautje Pantera, Machine Head of Lamb Of God. Het is allemaal zeer vakkundig gespeeld hakwerk, maar geen moment echt opvallend, laat staan verrassend. Daarvoor zijn toch echt wel wat pakkender riffs en refreinen nodig, en had het gitaarwerk toch echt wel wat spectaculairder mogen zijn. Zo blijft het veertien nummers wel een beetje behelpen. Eigenlijk is dit gewoon oerdegelijke middenmoot. "Throwdown - Venom & Tears"; er zullen dit jaar mindere schijven op de al zo overvolle metalmarkt verschijnen, maar ook heel veel betere.

Serieus hè, die voice-over is echt té kut. Helaas hebben steeds meer promo's het. (Je zou bijna een normale versie gaan downloaden en die luisteren ipv dit gedoe.. )

Zeg er het uwe van...