Even had ik stille hoop. Dat de Finnen van Apocalyptica inderdaad terug waren gegaan naar hun basis. Die ligt namelijk bij het maken van geheel instrumentale heavy metal. Slechts gebruik makend van een cello. Of beter gezegd vier cello's. Alhoewel een beetje brak geproduceerd, het debuut Apocalyptica Plays Metallica By Four Cellos is nog steeds overdonderend en Inquisition Symphony, het ook nog geheel instrumentale album dat er op volgde enorm krachtig. Van mij hadden de drums en zang die ze op de volgende albums toevoegden gerust weg mogen blijven. Zelf denkt Apocalyptica daar nog steeds anders over, want na één minuut van het titelnummer vallen de drums al in. Ik heb er vrede mee ondertussen. Het eerste nummer en het volgende ("Grace") zijn twee van de zeven instrumentale nummers van Worlds Collide. Na die twee volgt "I'm Not Jesus" met Stone Sour's Corey Taylor. Ik vind het een grote misstap, want het klinkt als Stone Sour met cello's in plaats van als Apocalyptica met Corey Taylor als hulpje. Jammer en overbodig. Teveel op maat gemaakt voor de radio ook, voor mijn gevoel. Dan is de samenwerking met Rammstein's Till Lindemann in een Duitstalige versie van "Heroes" een stuk amusanter. En ook de combinatie met Cristina Scabbia in "SOS (Anything But Love)" is beter in balans. Maar het meest geniet ik stiekem toch van de geheel instrumentale tracks op World Collide. Als de moddervette cello's heavier klinken dan een elektrische distorted gitaar of af en toe vederlicht dartelen. Er kan zoveel gedaan worden met alleen drie cello's - nou vooruit de drums mogen blijven - daar heb je verder wat mij betreft geen zangers bij nodig.

De erfenis van Johnny Cash kan niet in betere handen zijn dan in die van Dan John Miller. In de biopic I Walk The Line speelt hij Luther Perkins, gitarist van diens Tennessee Two. Samen met eega Tracee Mae (alleen hun namen duiden al op een diepe verbondenheid met het Amerikaanse platteland van een paar decennia geleden) en hun band Blanche brengen ze odes aan Lee Hazlewood, de Carter Family en Johnny Cash. Overigens zonder die namen expliciet te noemen. Opener "I'm Sure of It" zou van Lee Hazlewood kunnen zijn, "Last Year's Leaves" van Johnny Cash en "A Year From Now" komt van de Pernice Brothers. En dan heb ik het alleen nog maar over de eerste drie liedjes. ("The World's Largest Crucifix" is één van de beste tracks die The Handsome Family nooit hebben opgenomen.) Little Amber Bottles staat vol met tracks die aan andere grootheden doet denken (Will Oldham! Nick Cave!), maar toch onmiskenbaar een eigen geluid en karakter hebben en heel vaak in de buurt van het beste werk van die grootheden komen. Dertien liedjes heeft Blanche opgenomen voor deze tweede plaat en elke track is even raak. Grote woorden? Dat is dan terecht, want Little Amber Bottles is voorlopig de plaat van het jaar. Ik heb gezegd.

Voorzover ik weet is er welgeteld één andere band die een nummer over Steven Seagal heeft geschreven. When Reason Sleeps, een soort derderangs Lostprophets dat niet meer bestaan, bracht ooit het nummer "Steven Seagal Is The Final Option" uit, maar afgezien daarvan zou ik het niet weten.Al heeft Steven zelf natuurlijk ook al twee platen op zijn naam staan. Hoe het ook zij, met de release van Droids Attack's tweede plaat Fatal/Error heeft When Reason Sleeps gezelschap gekregen van dit uit Madison, Wisconsin afkomstige Droids Attack. 'He's gonna make you suffer / He is a bad ass motherfucker / Steven Seagaaaaaaaaa', zingt Brad Van. Het laatste is een onverstaanbaare grunt die vermoedelijk eindigt met aaaaal. Noemt u mij een zonderling, maar daarmee is Fatal/Error wat mij betreft al geslaagd. Een ode aan een van de meest onderschatte filmmakers ooit: het kan wat mij betreft niet vaak genoeg gebeuren. Nu wil ik niet zeggen dat Fatal/Error anders waardeloos was geweest, want Droids Attack heeft zonder twijfel een aardige plaat gebrouwen. Ik sla er niet direct steil van achterover, maar de songs zitten goed in elkaar, het gitaarspel is zonder meer in orde en zanger Van heeft een beste strot. Wel krijg ik het idee dat de heren van Droids Attack iets teveel Star Trek en Kubrick hebben gekeken. De hoes doet verslag van een ware slachtpartij door hopeloos verouderde robots aan boord van een even zo hopeloos verouderd ruimteschip, terwijl de bio rept van een wereld "pestered by electronic and pop music" en "the coming onslaught of mechanized, robotic pain". Het riekt behoorlijk naar de griezelige computer HAL-9000 uit 2001: A Space Odyssey. Maar niet bang zijn jongens. Gewoon Steven Seagal bellen, die weet wel raad met een paar bovenmaatse stofzuigers.

Van Dale geeft de volgende definitie van een rebel: "een opstandeling tegen de door de spreker als wettig geziene overheid; oproerling." Als je jezelf als artiest zo noemt dan mag je dus wel wat opstandigs in je muziek stoppen. Achter Rebel gaat Ronald Welgemoed schuil, hij werd onder dezelfde bandnaam derde in de Grote Prijs van Nederland in 1984. Helaas zit in dit jaartal nou net het probleem, want de opnames, die volgens de bijgesloten biografie in 2004 gereed waren, hadden zo in 1984 opgenomen kunnen zijn en klinken dan ook gedateerd met gladde geluidsopvullende keyboards en een vreselijke drumcomputer. Het muzikaal eindresultaat gepresenteerd als The Morning Sun heeft alles wat ik aan popmuziek haat. Had niet één van de medewerkende artiesten kunnen zeggen dat het verstandig was om dit vooral niet uit te gaan geven, zelfs niet in eigen beheer? Ik word hier in ieder geval ongelooflijk rebels van.

Ook in eigen beheer verscheen Speees KojBoj van DrSjaak. Dit is in meerdere opzichten een bijzondere cd. Het positieve is dat de Heerlenaren weten hoe je nummers moet mixen. Het album is van voor naar achteren een swingend en soms rockend geheel met hier een daar geniale vondsten. Titeltrack "Spees KojBoj" is een remake van "Space Cowboy" van The Steve Miller Band, opener Gebonk! had qua muziek zo van Van Katoen kunnen zijn en het afsluitende nummer "Das Superding" opgebouwd rond de Derrick-tune is ronduit geweldig. Minder enthousiast word ik van de humor en de rebellie tegen het geloof. Zo is er de provocerende hoes en de seksistische tekst in het nummer "Maria" die ik zelfs als niet gelovige erg storend vind en ook de seksistisch tekst van "Gebonk!" is tenenkrommend. Dat is jammer, want het leidt erg af van wat er aan moois op dit album staat. Ik stel voor dat de heren vanaf heden geen Nederlandstalige teksten meer gebruiken, op zoek gaan wat minder voor de handliggende samples (dus niet Inxs' "Suicidal Blond" of Madonna's "Justify") en als het toch moet dan deze vooral niet teveel uit te melken, maar de cd van voor naar achteren een kolkende massa van geniale vondsten laten zijn. Mix verder één nummer van een bekende artiest die dan een grote hit gaat worden, verander je artiestennaam zodat men niet achter je muzikale verleden komt en ik voorspel ze een gouden toekomst. Talent is er genoeg, maar ken je beperkingen.

Onze Duitse vrienden van The Robocop Kraus hebben het adagium, stilstand is achteruitgang, hoog in het vaandel staan. Op hun nieuwe cd Blunders & Mistakes pakken ze het daarom aan als op voorganger They Think They Are The Robocop Kraus: ze gaan door op de ingeslagen weg, maar vooral ook vooruit. Het is dus allerminst zo dat The Robocop Kraus nu in een keer een hele andere band geworden is, hoor. Maar They Think was een redelijk eenvoudig te verteren en vooral heel dansbare plaat. Dat dansbare is de band gelukkig op deze nieuwe cd nog niet kwijtgeraakt, maar de liedjes zijn wat minder hapklare brokken en afwisselender dan op de voorganger. Het maakt het geheel spannender en prikkelender. Dat is niet wat je verwacht bij het horen van de gelijk met de deur binnenvallende full tempo opener "Waiting Above The Ocean". Goed, het heeft een onverwachte draaiorgelachtige break in het midden en een a capella "Road To Nowhere"-achtig outro, maar het klinkt wel vertrouwd. Daarna word je echter tot het einde aan toe keer op keer verrast. Dat einde is het voortslepende soulvolle "Ease The Pain" waarbij ik steeds 'Lenny Kravitz!' denk - al durf ik dat eigenlijk niet hardop te zeggen...

Vond u die nieuwste The End te poppy en miste u de virtuoze chaos? Probeert u wel eens op feestjes The Red Chord in de cd-speler te duwen? Duurt het wachten op de nieuwe The Dillinger Escape Plan-plaat u te lang? Bent u bekend met de werken van Circle Takes The Square en vindt u deze net als ondergetekende geniaal? Kunt u maar geen genoeg krijgen van razendsnelle, hysterische en megavirtuoze mathcore? Indien u meer dan drie van deze vragen met een JA beantwoordt is het tijd om naar de platenboer te stappen en uw slag te slaan met de nieuwe War From A Harlots Mouth. U komt geheid de komende paar dagen de huiskamer niet meer uit. WFAHM voldoet in alles aan het bekende signalement: druk ratelende blastbeats, ingewikkelde hink-stap-sprong-stukken, ultrastrak dissonant gitaarwerk en over-the-top gekrijs en gegrunt. Voer voor de ware wiskunde-metalfreaks, die met kladblok in de hand het aantal tempowisselingen per minuut en de hoeveelheid rondvliegende notenbalken mogen proberen bij te houden. En dat zijn er nogal wat. Zo wereldschokkend technisch als The Dillinger's eerstelingen of diepgaand als de reeds eerder genoemde werken van Circle Takes The Square (in the name of God finish the new album - sorry, dat moest ik even kwijt) zal het allemaal natuurlijk nooit meer worden, maar WFAHM slaat zeker geen gek figuur, en kan zo mee met de subtop in de mathmetal-hoek. Voer voor notenbalkvreters.

Het is lang geleden dat ik een liedje op repeat heb gezet vanaf de minuut dat ik het leerde kennen ergens in de ochtend tot ik ging slapen, maar "Foundations", de eerste single van het debuutalbum van Kate Nash, kon me niet lang genoeg duren. Dat frivole deuntje, dat olijke gitaartje, dat heerlijke en dan zingen over dat het echt niet werkt, de relatie. In het, in den beginne al even olijke clipje wordt het pijnlijk duidelijk. En volgens mij is precies die wrange paradox tussen olijke liedjes en sterke meisjesteksten die "Foundations" tot het wat mij betreft beste popliedje tot nu toe van 2007 maakt. Cheesy, maar niet té. Piano, maar ook beat. Rijm, maar niet altijd. Met zo'n sterke single kan eigenlijk de plaat alleen maar tegenvallen. Dat is gelukkig niet het geval: bijna elk liedje op Made of Bricks krijgt van mij de kwalificatie 'sterk popliedje'. "Mariella", "Birds", "Nicest thing" (fijn met viool!). Wel is het zo dat de hele plaat in één keer wel wat te veel van het goede is en het gekke is dat de elementen die ik zo prijs in de single daar in feite verantwoordelijk voor zijn. Op een gegeven moment beginnen stem en accent even tegen te staan, misschien is het ook het vertrouwen dat eruit spreekt. Bovendien vallen de mindere liedjes tussen de meeste sterke wel op: "Pumpkin soup" heeft iets te veel makkelijke beat en het erop volgende "Skeleton song" zit iets te ingewikkeld in elkaar voor iemand die door eenvoudigheid uitblinkt (waardoor het laatste gedeelte van dit lied, waar Nash rustig is) weer prettig luisterbaar is. Het ruim dertien minuten durende anthem aan het eind ten slotte een opsomming van wat Nash allemaal kan. En dat is toch veel. Daarom toch veel punten voor dit debuut. Al is het, en daar zal ik nog lang op terug blijven komen, alleen maar om de
single.

Ik geloofde het eerst niet toen ik het las, maar het is echt waar. In al die tijd dat Richard Barbieri aan het werk is als toetsenwizard, heeft hij nog nooit een cd uitgebracht waarop alleen maar zijn naam op de hoes stond. Natuurlijk, Barbieri wordt vooral alom geroemd om de geweldige extra sfeer die hij kan geven aan nummers van anderen. Toch staat hij bij veel cd's die ik in mijn kast heb staan vermeld als mede-auteur bij een of meerdere van de nummers. Maar dat is dus altijd als onderdeel van een band (Porcupine Tree, No-Man, Japan) of in een (tijdelijke) samenwerking met anderen (Jansen, Karn, Sylvian). Het is overigens niet zo dat Barbieri nu op Things Buried, dat in 2005 al verschenen als internet-only release, wel alles alleen doet. Gelukkig niet, zou ik bijna zeggen, want alleen zijn atmosferische klanken zouden best de moeite waard zijn, maar de bijdragen op Things Buried door drummer Andy Gangadeen (H-band, Massive Attack) en bassist Percy Jones (Band X) zorgen voor een welkome afwisseling in de tracks en zijn het peper en zout voor de cd. Ik vrees dat ik ze anders toch te veel een verzameling tracks die wacht op een geschikte filmproducer zou gaan vinden. Nu hebben nummers als "Light On Glass" net dat beetje meer pit door de drumpartijen van Gangadeen en het fraaie funky fretloze baswerk van Jones, zodat de spanning en afwisseling blijft tussen de wat meer zweverige nummers door.

Verdorie, wie heeft dat fruit in de platenbakken laten liggen? Het is gaan leven, zoveel is duidelijk. Afhankelijk van je visie op de arrenbie-stroming ligt hier een album zombieësk weg te schimmelen of is er zojuist een klein, maar kansrijk boompje gaan groeien. De Elektrons zijn twee handige jongens uit Manchester, eerder genaamd The Unabombers, die sinds 1995 de plaatselijke club Electric Chair bestierden. Die gaat begin 2008 echter dicht. Ze vonden het tijd voor iets nieuws: de mannen hebben uit allerlei urban- en dancestijlen van alles bij elkaar gejat voor hun debuutplaat onder de nieuwe naam Elektrons. Gooi er nog wat interessante zangers, zangeressen dan wel MC's tegenaan, en je bent in Engeland meteen verzekerd van bakken positieve aandacht. Slim. Zeker omdat ze daar toch al zitten te springen om een nieuw soort Gorillaz, en de leadsingle "Dirty Basement" best spannend klinkt. Maarre... nieuw? Nee, Robijn intensief. Op Red Light Don't Stop hoor ik aftreksels van Missy Elliott, Gnarls Barkley dankzij zanger Pete Simpson), TLC (dankzij zangeres Mpho Skeef), James Brown (de belangrijkste sample van "Get Up") en zo nog allerlei bands, alleen dan stomvervelend. Van Mark Ronson werd ik tenminste nog vrolijk, ik bedoel maar. Grmbl, wat te schrijven? Sorry, ik ga niet faken: ik heb echt de vlaskam aan dit soort muziek. Het is het prototype lelijke zielloze commerciële bagger waar op TMF teveel van gedraaid wordt, en dat is niet om vervelend te doen want ik heb Outkast óók ooit cool gevonden. De geelrijpste puist op dit album - en daarom zal het vast wel weer een enorme hit worden - is het infantiele "Classic Cliché", voorbestemd om dankzij een rolbevestigende clip door miljoenen te jonge giebelmeisjes bilschuddend te worden meegeblèrd. Ach, bij het dansen zal het vast leuk zijn. Ooit heb ik me voorgenomen om, als ik de kans kreeg, artiesten die zulke crap op hun albums durfden zetten eens goed de waarheid te zeggen. Nu, ouder en wijzer, laat ik het maar hierbij. Choose your battles, zeggen ze wel eens.

Ik ben een uitermate beschaafd ventje als het op muziek aankomt. Gehoorbeschadiging zal ik niet oplopen door m'n mp3-speler en ook in m'n auto is het niveau alleszins beschaafd. Slechts bij een enkele cd maak ik daar een uitzondering voor: Tomahawk's Mit Gas was er een paar jaar geleden zo een. Het was zomers en dag na dag knalden de klanken van Mit Gas uit de speler in m'n auto. Bij opvolger Anonymous zal dat niet het geval zijn. Niet omdat het een slechte plaat is, maar omdat het zo'n volstrekt andere plaat is. Want in tegenstelling tot Mit Gas en het titelloze debuut is Anonymous amper een rockplaat. Grote man op dit album is niet zozeer frontman Mike Patton, maar gitarist Duane Denison. Hij is in de klanken van de Indianen gedoken en heeft die als basis voor deze cd genomen. Dat leidt in veel gevallen tot gedragen melodieën met bijzondere zanglijnen. Als er al overeenkomsten zijn met eerder werk, dan is dat met Mr. Bungle's California. Luister maar eens naar "Song Of Victory". Pas in "Sun Dance", de negende van de dertien songs, gaat Patton vocaal flink tekeer. In veel gevallen zijn het soundscapes vermomd als song. Daarmee is het wel degelijk in lijn met Patton's andere werk en in elk geval is Patton hier weer stukken spannender bezig dan met Peeping Tom. Dat wil echter niet zeggen dat het ook meteen iets voor de doorsnee rocker is. Wie een logisch vervolg op Mit Gas verwachtte, moet eerst eens luisteren. Wie het experiment niet schuwt heeft hier een fijn album aan, maar een album voor het grote publiek is het zeker niet.

Het gebeurt me niet vaak dat ik bij het tikken van een recensie minutenlang naar een wit scherm zit te staren. Seventeen Evergreen krijgt het voor elkaar. Net als de eilandbewoners van Half Cousin maken ze frisse popmuziek met een twist, al ruilen zij de folk in voor een flinke dosis elektronica. De globalisering heeft ook in de muziek toegeslagen, want als je me had verteld dat dit Britten, Fransen of zelfs Nederlanders waren, had ik 't ook makkelijk geloofd. Seventeen Evergreen bestaat echter uit twee multi-instrumentalisten uit San Francisco, waarvan de ene zingt als Jarvis Cocker (check "Music Is The Wine", waarin ook Sufjan-cheerleader koortjes zitten) en de andere als Odilo van Coparck. Luister voor die laatste vergelijking naar "Constellation", zonder twijfel het beste liedje, met sfeervol toetsenspel. "Grays" is dan weer ineens een instrumentaal nummer, met niet onaardig hakkelende beats. Het slotnummer "Andromedan Dream Of An Octaroon" is zelfs pure ambient om een plant bij te zien groeien. Als recensent zou ik waarschijnlijk moeten kunnen vertellen wat er nu aan deze plaat ontbreekt, want het is eigenlijk van het begin duidelijk dat ondanks de prima productie, dit een plaatje is wat weer even makkelijk vergeten gaat worden. Misschien dat er inmiddels gewoon teveel nerds met laptops zijn, die allemaal navelstaarderige liedjes maken, gefascineerd door de thema's en geluiden die Grandaddy eind jaren '90 ook al verkende. Misschien dat het allemaal net wat te glad is, maar da's stiekem ook wel 'ns lekker.

Ondanks dat het helemaal geen garantie voor succes is, ben ik toch altijd nieuwsgierig wanneer ik hoor dat (ex)leden van bands die ik waardeer samen een project beginnen. In het geval van Last Of The Believers is dat al helemaal zo, aangezien het hier onder andere mannen van Ignite en Rise Against betreft, twee bands waarvan ik sinds hun laatste albums alles blindelings aanschaf. Nu is het natuurlijk een lekkere start als je al kunt teren op enkele bekendheid voordat je überhaupt een noot samen hebt gespeeld. De geruchten rondom Last Of The Believers gonsden dan ook al ver voor het debuut in het rond. Dat debuut is nog vrij bescheiden, in de vorm van een EP met slechts vijf liedjes en twaalf minuten lang. Maar man oh man, wat een traktatie! De invloeden van genoemde bands zijn onmiskenbaar maar er is een hoop meer te beleven. De liefhebbers van melodieuze hardcore kunnen zich opmaken voor een van de meest belovende acts voor de toekomst. De ruime ervaring van de diverse bandleden is - zoals bij sommige oudere act steeds vaker het geval is - geen hindernis maar een perfecte basis voor een ruwe brok passie en speelplezier. Paper Ships Under A Burning Bridge schept zeer hoge verwachtingen, ik kijk reikhalzend uit naar de eerste echte langspeler. Fists Up!

Lieve muziekvrienden. Er moet me iets van het hart. Er is iets dat me stoort. Iets waaraan tegenwoordig elk metalcore-, emocore- en (post)hardcore-album lijkt te lijden. Vroeger was het nog een scheldwoord, nu zet elk bandje het schaamteloos op zijn album: de ballad. Zo'n klef liedje, zachtjes en gevoelig gezongen door de stoere volgetatoeëerde zanger van dienst. Of je nou naar de laatste werkjes van Still Remains of Atreyu luistert, hij staat er op. Of het nou de punkrock van Against Me of de emo van Bleed the Dream is, de ballad ontbreekt niet. Een best wel leuk gitaargroepje als de Plain White T's heeft zelfs zo'n cliché luisterliedje nodig om Europees door te breken. Een enkele keer, let op een enkele keer, mag je zo'n nummer opnemen. Als je Rise Against bent en je liedje "Swing Life Away" heet bijvoorbeeld. Maar in de meeste andere gevallen is een ballade een overbodige afsluiter of een irritante onderbreking. Het uitstekende metalcore gezelschap The Blackout Argument meent om op debuutalbum Decisions mee te moeten gaan met de tranentrekker-trend en zet met "Glassbead Game" een draak van een nummer op een verder uitstekende plaat. In mei van dit jaar zag ik ze in het voorprogramma van Boysetsfire, nog zo'n band die met "Fashion As A Weapon" laat zien dat een ballad niet klef hoeft te klinken, en was onder de indruk. De metalcore van de Duitsers is lekker melodisch. In vergelijking met de Munich Valor EP van eerder dit jaar is de band nog iets meer richting emocore opgeschoven. Je moet er van houden, die afwisseling tussen screams en cleane zang. Het is allemaal al eens eerder gedaan, maar The Blackout Argument doet het wel verdomde goed. Op die klere-ballad na dan.

U als lezer merkt er weinig van geloof ik, maar het is hier al een paar maanden veel te druk. Met van alles en nog wat en daarnaast nog veel meer. Zeg maar gerust een puinhoop dus. Maar het einde lijkt eindelijk in zicht te komen, gelukkig. En dat is ook wel nodig ook, want op een bepaald moment is mijn energie geloof ik toch ook een keer op. Enfin, het zal, we komen hier niet voor een klaagzang over hoe druk jij het hebt mijnheer Storm, maar voor de muziek! Goed, goed, ik houd al op. Wat ik alleen maar wilde zeggen is dat door al die drukte er af en toe wat plaatjes zijn blijven liggen, waarvan ik u, lieve lezer, al lang van op de hoogte had moeten brengen. Neem bijvoorbeeld The Horse Company. Een nieuw bandje uit de omgeving Zwolle met in de gelederen bekende namen. Arjan Hilderink, Jeroen Hobert en Arjan Pronk trekken al lang samen op en zaten onder andere in 16Down en Prodigal Sons. Het broertje van Arjan, Vincent, is ze komen versterken en samen met Henk Jonkers namen ze dit titelloze debuut op voor de vers opgerichte platenmaatschappij Goomah Music. En wat een goede cd om mee te debuteren is dit! (En vooral: hoe stom was ik dat ik 'em achter mijn printer liet vallen!) The Horse Company maakt frisse rootsrock die ergens tussen Fatal Flowers en Wilco ligt, maar in een nummer als "Own Sweet Time" ook herinneringen oproept aan Buffalo Tom. In de wat lichtere, en minstens zo sterke, liedjes doet de band af en toe zelf een beetje denken aan bandjes uit de Excelsior-school zoals Daryll-Ann en Johan. Een plaat waarmee de band zich in een keer een plaats in de top van de Nederlandse rootsrock verwerft.

Jorn Lande is een druk ventje. Alleen al in 2007 is dit het vierde album dat van hem wordt uitgebracht. Met Russell Allen en Magnus Karlsson bracht hij The Revenge uit en met zijn band Jorn is dit het derde album, na het coversalbum Unlocking The Past en het album The Gathering met eigen materiaal. Ik gok dat daar ook financiële motieven aan de kant van maatschappij Frontiers meespelen, want Jorn Lande is hot, zeker na zijn periode in Masterplan. Live in America is ook meteen een dubbelaar en bevat de opnamen van het ProgPower VII Festival in 2006. Dat betekent wel dat van het uitstekende album The Gathering maar één song vertegenwoordigd is, namelijk "Gonna Find The Sun". Maar ach, dan is er een reden om binnen twee jaar een volgend live-album uit te brengen. Ik zal het niet erg vinden, want dit album klinkt als een klok. Groots geluid, dat doet denken aan de laatste Whitesnake-livealbums, Jorn die laat horen live nog meer indruk te maken dan in de studio en een band met relatief onbekende muzikanten die de sterren van de hemel speelt. Had er op het hoesje gestaan dat er beroemde veteranen als Rudy Sarzo, Doug Aldrich en Aynsley Dunbar op het podium hadden gestaan, dan had ik dat ook zo geloofd. Jup, het zit vol stadiongalm zoals we die van David Coverdale gewend zijn, maar het spelplezier ligt er dik bovenop, waardoor dit album twee cd's lang dik genieten blijft. Het betreft werk van voorgaande Jorn-albums en een reeks covers: Lizzy's "Are you ready" en "Cold Sweat", een Whitesnake-medley, Deep Purple's "Perfect Strangers", stuk voor stuk waanzinnige versies. Tot slot ook drie studiotracks die in overdonderendheid amper onderdoen voor het live-gedeelte, waaronder Sabbath's "Lonely Is The Word/Letters From Earth". Ik twijfelde nog even, maar nu ben ook ik overtuigd: Jorn Lande is een grootheid. De eerstvolgende keer dat deze band in Nederland komt ben ik erbij.

Een jaartje of twee geleden sloeg ik steil achterover van Modern Life Is War's tweede plaat Witness. Die plaat maakte zo'n enorme indruk dat hij de nummer 1 positie in mijn jaarlijst van 2005 wist in te nemen. De verwachtingen voor de nieuwe waren dan ook hoogespannen in huize Marty. Zouden ze het hoge niveau weten te handhaven? En hoe zou nieuwe Nederlandse gitarist en Asice.net-forumregular Sjarm13 vergaan in deze band? Welnu, met deze nieuwe schijf Midnight In America is het weer helemaal raak. Op het gebied van creatieve hardcore zullen er dit jaar niet veel zijn die dit gaan overtreffen. Modern Life Is War is zo'n zeldzame band die van een relatief uitgemolken genre als hardcore nog iets ongelooflijk spannends weet te maken. De heren zijn ook niet bang om wat stijlvreemde elementen te verwerken in hun songs, zonder de felheid en de woede die zo kenmerkend is voor dit soort genre te verliezen. Zo kom je mooie posthardcore-achtige gitaarakkoorden tegen in "Humble Streets", raggen de heren feller dan ooit in zevenkwarts in opener "Useless Generation", en is de song "Stagger Lee" een geslaagde bewerking van een oude bluessong. Ook qua teksten valt er enorm veel te genieten bij Modern Life Is War. Zanger Jeffrey Eaton geldt wat mij betreft als een van de meest eerlijke tekstdichters in deze hoek, als een soort van beat-poëet voor de hardcore-generatie draagt hij zijn bespiegelingen voor over het leven on the road, het draaien van nachtdiensten in de fabriek (de song "Nightshift At The Potato-Factory", met als geniale ondertitel Sjarm13 got out and so can you!) en valse punknostalgie in het briljant getitelde "Fuck The Sex Pistols". En ook de productie staat als een huis met dank aan Jawbox-veteraan J. Robbins, die het geheel een heerlijk warme analoge sound heeft meegegeven. Kortom, dit is een van de beste platen van het jaar en een geduchte kandidaat voor plaat van het jaar. Alweer.

Het Britse Raging Speedhorn is toe aan album nummer vier. Zanger Frank Regan is vervangen door Bloody Kev en er is ook een nieuwe bassist aangetrokken. Hun vorige album How The Great Have Fallen werd door collega Marty 'recht-door-zee met een gebrek aan variatie' genoemd. Die recensie is blijkbaar in het oefenhok van de band terechtgekomen, want op Before The Sea Was Built maakt het zestal een stap in de goede richting. Mede door de twee nieuwe bandleden is de sound een tikkeltje veranderd. De metal van Raging Speedhorn wordt nog altijd overgoten met een hardcore-, punk- en stonersaus, maar de mannen durven ook verder te kijken. Het grote verschil is dat de band nu tien nummers heeft opgenomen die als zodanig herkenbaar zijn, nummers die van elkaar verschillen. "Dignity Stripper" bijvoorbeeld, daar durft te band ver van de gebaande metalpaden af te wijken. Sowieso neemt de band met dit album verder afstand van het geluid van Black Sabbath en co. Minder tierelantijntjes, meer sterke riffs. Lijkt mij een win-win situatie. Ook vocaal doet Raging Speedhorn het vaak anders. Minder grunts, meer screams. In "Born To Twist The Knife" gaat het zelfs richting screamo. Op "Who Will Guard The Guards biedt de band dan weer tegenwicht met een flinke partij donkere metal. Aan variatie deze keer dus geen gebrek. Before The Sea Was Built is een fijn album voor moderne metalliefhebbers en voor hardcorefans zonder bord voor de kop.

"Een van de beste indiepopplaten van het jaar", jubelde 3voor12 alvast eind juli, toen Stars' nieuwste album op internet lekte en de Canadese band het hele ding prompt op iTunes besloot te zetten. Terwijl een groot deel van die nieuwe Stars muzikaal niet weet te boeien. Ja, sorry. Draai het vurige Set Yourself On Fire er maar eens achteraan en ga maar na waar de meeste pit zit. Dát was pas een van de beste indiepopplaten van het jaar! MAARRRR. Met opvolger In Our Bedroom After The War doe je geen miskoop. Sterker nog, ik begrijp waar het enthousiasme van 3voor12 vandaan komt en waarom de cd pas nu verschijnt. Het is namelijk een herfstplaat met het ontwaakgevoel van de lente. Bitterzoet is wel het woord. Het thema heeft wel iets weg van Neon Bible: uithuilen en opnieuw beginnen, "the war is over and we are beginning", dat idee. Respectabel, alleen niet overal even interessant. Het midden van de plaat staat namelijk vol met goedbedoelde kabbelnummers. De teksten zijn daarentegen des te ambitieuzer. En als "Window Bird" aan het eind ontspoort, wordt het ogenblikkelijk weer écht heel mooi. Ja, dat kan Stars goed; dit keer heeft de band er niet eens een saxofoon voor nodig. De beste nummers staan dan ook aan het begin ("The Night Starts Here", "Take Me To The Riot") en, vooral, aan het eind. Het slotnummer is het titelnummer en het slaat werkelijk álles. Het wordt uitgevoerd met een groot orkest. 'And if you lost it all, and you lost it... well we'll still be there when your war is over', zingt Torquil Campbell. 'Lift your head, look out the window, stay that way for the rest of the day and watch the time go...' Een bed van trillende violen broeit, klokken luien, een koor valt binnen, ik bijt op mijn lip en het kippenvel staat me werkelijk waar tot in de oksels. Beschuldig me maar van goedkope emotie maar Dit, dames en heren, vind ik de essentie van muziek.

Ik heb grote waardering voor muzikanten die zichzelf op de hak kunnen nemen. Ego's zijn er al genoeg in het wereldje, of ze nu 50 Cent, Bono of Axl Rose heten. Status Quo valt ruim aan de goede kant van het spectrum. Al jaren worden ze afgedaan met een meewarig "ach ja, drie akkoorden, hè?" en hoe noemen ze studio-album nummer 33? In Search Of The Fourth Chord... Album nummer 32 miste elke sprankeling en dynamiek en dat vonden ze zelf blijkbaar ook, want oudgediende Pip Williams is nu als producer aangetrokken. En met succes, want het geluid klinkt als een klok en de gitaren staan weer in het geluidsbeeld waar ze horen: vooraan. Instant-klassiekers zitten er niet tussen, of het zou de bijna ouderwetse rocker "Bad News" moeten zijn, maar de variatie is groot. Ballads, recht-op-en-neer-boogie, een slow blues ("Electric Arena"), rocksongs met een vleugje country, het is allemaal voorhanden. Zelfs een heuse primeur voor Status Quo: "One By One", de Europese bonustrack, met akoestische gitaren - al vrij zeldzaam bij Quo - en, echt waar, een cello! Bassist Rhino Edwards - inmiddels langer in de band dan oerbassist Alan Lancaster - zingt een eigen song, het voornoemde "Bad News". De lekker voortdenderende song "Gravy Train" is ook van Edwards, terwijl de laatste toevoeging, drummer Matt Letley, ook al zo'n lekkere rocksong aanlevert in de vorm van "You're The One For Me". Met recht een bandalbum dus, en dat hoor je. Verrast Status Quo op dit album? Natuurlijk niet, zou ik bijna zeggen. Maar qua songs krijg je precies wat je wilt bij Quo: lekkere boogie met de vertrouwde dreun en een stel rustiger songs, deze keer voorzien van een fraaiere sound dan ooit tevoren. The Party Ain't Over Yet was een fikse teleurstelling, maar ze revancheren zich groots met dit album.

Het überste Annie-moment dat ik dit jaar hoorde, zit in "Section 28 (Guaranteed Nightlite)", het achtste nummer van The Polyphonic Spree's derde cd The Fragile Army. Een liedje dat de zon doet schijnen en op mijn netvlies het koddige roodharige meisje tovert dat zingt samen met haar medeweesjes om de moed erin te houden, ondanks de boosaardige Miss Hannigan. Om het warm van te krijgen en alles van je af te laten vallen, inclusief je kleren. Kun je daarna mooi je zwarte overall (of zijn het echt legeruniformen wat ze dragen?) aantrekken om mee te zingen met Tim DeLaughter en zijn gevolg. Inderdaad, de kenmerkende witte hippie gewaden hebben ze gelaten voor wat ze waren. Zwart is het nieuwe wit dus. Dat is tevens het grootste verschil ten opzichte van voorganger Together We're Heavy. Weinig nieuws onder de zon dus, maar als je zo geraffineerd Annie, The Musical mengt met The Flaming Lips en David Bowie in zijn goede jaren en d'r een toef Arcade Fire bij insmijt, ach, wat zal het dan allemaal? Nou, ehm d'r is toch nog wel wat. Ik vind de liedjes van deze nieuwe cd namelijk leuker en beter dan die van zijn voorganger. Gepassioneerder op een bepaalde manier ook, of moet ik gezien de nieuwe outfits misschien strijdbaarder zeggen? Enige spijtige blijft dat Tim DeLaughter met zijn stem een beetje de zwakke schakel blijft in het geheel. Zal er tussen al dat volk dat hij om zich heen verzameld heeft nou echt geen betere zanger(es) te vinden zijn? Ik kan het me bijna niet voorstellen en ik zou het zijn prettige, uitbundige liedjes van harte gunnen.

Oma's zijn er om hun kleinkinderen te verwennen. Ook ik had zo'n oma. Een paar keer per week ging ik bij haar op bezoek, en soms op zaterdag was er het eetfeest. Er was dan geroosterd witbrood en ik mocht zelf kiezen wat ik erop wilde. Ik koos steevast voor suiker dat dan op miraculeuze wijze in het brood trok. Het mooiste was dat het voor geen meter vulde, ik kon me dus helemaal vierkant eten. Inmiddels is mijn oma helaas niet meer onder ons en ik heb niets meer met geroosterd witbrood. Ik moest aan mijn jeugd denken bij het zien van het hoesje van Miracles For Beginners van de Brit Nick Harper en dit dan weer in combinatie met de muziek van de cd. Harper speelt zijn eigen liedjes op de akoestische gitaar. Er zit tempo in, ze klinken positief en hebben mooie teksten. Ik word er vrolijk van. Bijna achteloos lijken de liedjes er te zijn. Op vijf van de tien liedjes heeft Harper collegae ingeschakeld om muzikale gaten te vullen: er weerklinkt een ritmesectie, wat toetsen en zelfs een koortje. Bovenal is er echter de gitaar die met ondersteuning van Harpers stem klinkt als suiker op het geroosterd witbrood of als speelse akkoorden in de fijne liedjes. Oma's zijn wonderen voor kinderen. Harper als wonderkind betitelen gaat te ver, maar ik ben wel verwonderd hoe mooi muziek kan klinken met minimale middelen.

De kans is redelijk groot dat deze titelloze debuut-cd van The Quotes gelijk ook hun zwanenzang is. Zanger, liedjesschrijver en tweede gitarist Marcel Haug heeft namelijk geen zin in doormodderen met een band die geen succes is. Maar goed, Haug zei in eerste instantie ook dat het enige dat The Quotes uit zouden brengen de (vinyl) single "Mass Produced" zou zijn, die op Stardumb verscheen in 2006 en daar zijn ze - het fysieke bewijs ligt hier immers naast me - ook al weer op teruggekomen. Dus die woorden van Haug moeten we maar een beetje met een korreltje zout nemen of van doormodderen is tot nu toe geen sprake. Dat kan ook. Feit is wel dat het jammer zou zijn als The Quotes maar een kort leven beschoren zouden zijn. Daarvoor is de rammelrock van deze band namelijk veel te leuk. Haug is zelf een artiest zonder al te veel podiumervaring, zijn drie andere bandleden (die met de zwarte emmers op de hoes) zijn wel degelijk ervaren rotten. Jerry Hormone speelde in de Apers, Joe Cain in Wiseguy en Marcel Wiebenga in Oil en Das Oath. Zij drieën werden zo razend enthousiast van de thuis geschreven en opgenomen liedjes van Haug dat ze vonden dat er meer mee moest gebeuren. Waarvoor hulde, want The Quotes mogen dan pretentieloos rock 'n roll-cliché op rock 'n roll-cliché (lees: herinneringen oproepen aan tientallen bandjes die beginnen met The en eindigen met een S en doen aan garage, punk of Nederbeat) stapelen, ze doen het zo bekwaam dat het een feest is om naar te luisteren. Toch bewijst Haug met het Buffalo Tom-achtige "Ultrahigh" het ook over een andere boeg te kunnen gooien. Ik vind dat 'ie dat maar een beetje uit moet diepen voor een volgende cd van The Quotes. Of zal die er inderdaad nooit komen?

De superlatieven waarmee Pearl Jam over het algemeen wordt overgoten als het om hun live-registraties gaat, gaan wat mij betreft voor Live At The Gorge maar gedeeltelijk op. Versta me niet mis: Eddie Vedder zit in een prachtige band en is anno 2006 nog altijd fantastisch bij stem. Maar voor mij begint dat uitdijende live release program van Pearl Jam zo langzamerhand steeds meer te rieken naar pure ijdeltuiterij. En dit schuurt met het imago van bescheiden jongens dat ze al sinds jaar en dag uitdragen. De totale boxset bevat met drie volledige concerten bijna acht uur livemuziek. De selectie die mij daarvan ter recensie is toegezonden heeft er nochtans niet toe geleid dat ik aanschaf van het hele spektakel overweeg. Ook de wijze waarop de setlists zijn samengesteld verraadt mijns inziens een bepaald soort eigenliefde. Alles staat door elkaar heen: hits van het eerste uur, nummers van het laatste album Pearl Jam, b-kantjes, covers, rarities. Alsof alles het evenveel waard is gehoord te worden. En dat is niet zo. Veel b-kantjes en rarities stellen gewoonweg niet zoveel voor. Daarbij laat de uitvoering van 'One Of Rock's Truly Great Live Acts At Their Very Best' (om met het promopraatje te spreken) nogal eens te wensen overlaat. "Low Light" en "Big Wave" worden bijvoorbeeld wreed verkracht door de tenenkrommend valse tweede stem van drummer Matt Cameron. Maar ja, perfectionisten zijn de jongens van Pearl Jam nooit geweest, want ze zijn immers gewoon gebleven en dus schamen ze zich niet voor een foutje hier en daar. Live at the Gorge is vooral bedoeld voor de grote vaste fanschare die al vijftien jaar hondstrouw de arena's vult en die er ook dit keer 'weer bij waren'. Soms echter blijft de herinnering aan een concert mooier dan de herhaling ervan.

We moesten er even op wachten, aan de andere kant van de plas verscheen de cd al in oktober 2006, maar nu ligt Close To Paradise dan eindelijk ook hier in Nederland in de winkels. Ik weet niet of de cd op Lowlands al wel te verkrijgen was, maar gezien de verhalen die ik afloop hoorde over Patrick Watson's geweldige optreden, hadden er een boel verkocht kunnen worden. En gezien de kwaliteit van het gebodene op Close To Paradise verbaast me al dat enthousiasme helemaal niets. Deze tweede cd van Watson is namelijk een prachtige popparel die alles in zich heeft om een klassieker te worden. Pardon? Ja, inderdaad, dat leest u goed: klassieker. Je weet wel zoals Grace van Jeff Buckley, waar Watson al tot op het irritante af mee vergeleken is. Ik vind die vergelijking overigens quatsch, al is het alleen al omdat Watson veel meer werkt met de piano als uitgangspunt dan Buckley. En hij klinkt ook degelijk heel anders, pakt veel breder uit qua sound dan Buckley. Noem het avontuurlijker zo je wilt. Maar als het helpt om deze schitterende cd aan de man te brengen, ach, doe het dan ook maar. Het mooie vind ik dat Watson de platgetreden paden mijdt en hopt van decennium naar decennium om wat in zijn mandje te stoppen. Dat leidt bijvoorbeeld tot een liedje als "Daydreamer". Dat begint met een fraai, ontroerend intro en wordt naarmate het nummer vordert steeds complexer en onwerkelijker, maar vindt middenin het nummer een rustpunt op banjo en schakelt vervolgens weer door. Dat klinkt als geforceerd en pseudo-intellectueel en kan nooit in vier minuut vierendertig? Pah! Dan ken je Watson nog niet. Die verwerkt dat met gemak in een nummer zonder dat het ontoegankelijk klinkt. Zo is Close To Paradise dertien nummers lang een grillige, avontuurlijke plaat om te zoenen zo mooi.

Hierbij presenteer ik u de grootste kandidaat voor de titel slechtste plaat van het jaar. Rairbirds barst van de ambitie, wat prijzenswaardig is, maar gaat vervolgens keihard onderuit. Een wagonlading muzikanten probeert onder leiding van de programmeurs Jamie Crowe en Robin Elton een synthese te fabriceren van dance, rock en klassieke strijkers. De som der delen wordt echter nooit bereikt en het geluid is nog het best te omschrijven als een mislukt Moloko-album. Originaliteit is sowieso ver te zoeken, in opener "Blow Wind Blow" zie ik een gepiercete clown dansen in een tunnel en in "Unknown" is zo'n typische Daft Punk-vocoderloop te horen. Ook wordt er links en rechts met een plat Engels accent pseudofilosofisch geluld. Just Jack meets Faithless. Hilarisch dieptepunt is het melige dixielanddeuntje "Tigerag", gelardeerd met een bonkebonk-beat. Is Doop soms heropgericht!? Het is en blijft een collage van willekeurig aan elkaar geplakte ideetjes, waar je al snel hoorndol van raakt. Had ik al gezegd dat er ook nog zogenaamd soulvolle disco-koortjes zijn, met stompzinnige teksten als 'Electrified, I feel like I've been correctified'. De welbekende vlag op deze modderschuit is het slotnummer "My Only Love', maar ik heb dan ook een zwak voor melodramatische slotnummers. Het schnabbelende Slowaaks Radio Orkest overtreft zichzelf in het tranentrekkende intro, waarna een zanger over, jaja, verloren liefde zingt. Iemand laat zijn elektrische gitaar zachtjes suizen en eindelijk is er sprake van wat emotie. Tekenend is echter de onnodige elektronische kickdrum, die zo nodig af en toe wat accentjes over het akoestisch drumwerk moet leggen.

Canon Blue is de uit Nashville afkomstige Daniel James. Colonies is zijn door Chris Taylor (Grizzly Bear - ik herkende het lettertype al op de albumhoes, je kunt maar ergens op letten) gemixte en door (dj) Christian Vogel gemasterde debuutalbum dat uitkomt op Rumraket, het Deense label van Efterk lang. Dat is nogal wat. Ten eerste wordt hier een album van een Amerikaan alleen in Europa gereleast, ten tweede heeft hij daarvoor een heel aardig label weten te strikken en ten derde heeft hij daarbij hulp gekregen van niet de minste mensen. De voorwaarden zijn er, zogezegd. Welnu, Daniel James heeft zijn doel niet uit het oog verloren. Het geheel is een wegdroomfolkalbum geworden, met de elektronische invloeden uit diezelfde hedendaagse scene. Ik moest denken aan een dromerige versies van bands van Arts & Crafts (Broken Social Scene, Most Serene Republic), aan Departme nt of Eagles en aan Grizzly Bear zelf. De liedjes meanderen tussen lieflijk ("Pilguin pop") en grillig ("Battle Hymn"), en de opbouw van veel liedjes verraden dat James meer componist is dan liedjesschrijver. Een knap album, maar misschien heeft James de lat iets te hoog gelegd. Het is mooi wat ie doet, maar soms té mooi, en daarmee bedoel ik dat de vele ideeën achter de liedjes, de aandacht voor de liedjes zelf een beetje wegneemt. Op die manier is deze muziek echter ook geschikt als achtergrondmuziek, zodat Cruijffs cliché ook hier van toepassing is. Neemt niet weg dat fans van genoemde bands Canon Blue zeer zeker moeten checken.

Het was makkelijk zakkenvullen voor de platenmaatschappijen op het moment dat de consument overging tot de aanschaf van cd's ter vervanging van hun elpeecollectie. Nu het meeste echter wel vervangen lijkt zit de klad erin. Het leuke is dat platenmaatschappijen creatiever gaan worden. Een album wordt geremasterd en voorzien van bonustracks of er worden albums uitgebracht die niet zo voor de hand liggen. Van het laatste soort is American Rudeness van White Flame, waarvan een elpeerelease is geweest in 1978, maar zonder een distributiedeal buiten de staat New York. White Flame kent zijn klassiekers: The Stooges, Kim Fowley en The Velvet Underground. Op opener "Star Spangled Intro" wordt meteen het Amerikaanse volkslied onder handen genomen, al moet gezegd worden dat Jimi Hendrix ze uiteraard voor was. De toon is echter gezet, de nummers zijn recht voor de raap. Achter White Flame zitten M. St. John en R. James -de twee knapperds staan met een foto op de binnenkant- geholpen door enkele muzikanten. American Rudeness is een leuke cd waar liefhebbers van genoemde bands eens naar zouden moeten luisteren. Ik hoop dat je mijn mening dan deelt dat ik blij ben dat deze release uit de vergetelheid is gehaald.

Sally Forth Records viert haar tweede lustrum door middel van een dvd met tien videoclips van bands die zij de afgelopen jaren in haar stal heeft verzameld. In deze regionen een videoclip opnemen betekent onherroepelijk te maken krijgen met de uitdaging: hoe met weinig geld zoveel mogelijk te doen. De resultaten van dit creatieve proces zijn op Ten! wat eenvormig. Vrijwel iedere band is in een decor beland dat bestaat uit één, meer of minder aangeklede ruimte waarin, opgesteld in liveformatie, de nummers worden geplaybackt. Binnen deze eendere setting zijn verder ruwweg twee insteken te onderscheiden: bands als The Lionheart Brothers (met het mooie "Time River Floaty"), Blackstrap ("In Colored Ways") en This Beautiful Mess ("Don't Go There") komen tot arty farty clips vol close-ups van serieuze gezichten in onderaardse gewelven en kunstenaarsstudios. In "Clean" komt This Beautiful Mess zelfs tot een rudimentaire verhaallijn. Bands als Campsite ("In Case You Want To Talk It Out") en The Hot Stewards (Wham-cover "Edge Of Heaven") gooien het daarentegen op de camp-toer met foute zonnebrillen, discolichten en gekke bekken trekken. De computeranimatie van Magnusson Arrived From Fjörnebö ("Mary Go Round") is de enige uitzondering op de regel. In de extra's is nog een aantal live-registraties opgenomen. Eendimensionaliteit is hierbij nog sterker de gemene deler, maar de geluidskwaliteit is over het algemeen goed (vooral Blackstrap). De liveregistraties van de hard- en emocorebands van Sally beginnen professioneel met The Spirit That Guides Us, maar zakken langzaam tot het niveau van door meereizende vrienden handgeschoten opnames in krakershonken (Soapbox). Ten! zal al met al nog wel eens in mijn dvd-speler belanden, maar de televisie hoeft daarbij niet perse aan.

Voordat ik de parkeergarage uitrijd, schuif ik de zojuist aangeschafte The Friends EP in de cd-speler. Na drie seconden die als Ween herkenbaar zijn, start de titelsong, een soort Pet Shop Boys-achtige deun. Brrr. Maar het ergste heb ik nog niet gehad. In het refrein barst er een Ibiza-housedreun van de ergste soort los. Erg, maar typisch Ween, zou je denken. Nou nee. Ween hanteert nogal eens de pastische, waarbij in tekst, opbouw of instrumentatie de boel flink op de hak genomen wordt. Niets van dat al bij "Friends". Andere mensen rijden door de stad met zulke foute meuk uit hun speakers, maar niet ik. Ik schaam me dood. De tweede song "I Got To Put The Hammer Down" is gelukkig wat minder erg. Geproduceerd door oudgediende Andrew Weiss is het met electronica en al wel een typische Ween-track. Niet bijzonder, maar wel okee. Track drie, "King Billy", is een vette UB40-achtige reggae, geproduceerd en gezongen door King Jammy. Herkenbaar als Ween door de twee minuten dissonante, quasi-kneuterige synthsolo van de soort waar alleen Ween mee weg komt. De vierde track, "Light Me Up" is een latin-rock-song die eindelijk weer eens als vertrouwd Ween aanvoelt. Deze track is de eerste die zonder bezwaar op pakweg White Pepper had kunnen staan. En ook de laatste, zo blijkt, want afsluiter "Slow Down Boy" is weliswaar geen tenenkrommend werkje, maar ook niets om van wakker te liggen. Eind oktober komt de nieuwe cd, La Cucaracha. Ik hoop maar dat ze met deze EP eerst iets uit hun systeem moesten krijgen...

Om te weten welke muziek Coliseum maakt hoef je eigenlijk alleen maar de foto van de bandleden in het hoesje te bekijken. Zanger/gitarist Ryan Patterson ziet er uit als een echte metalman. Breed, kaal en bebaard. Bassist Mike Pascal daarentegen lijkt met zijn lange haren zo weggelopen uit de jaren zeventig. Drummer Chris Maggio tenslotte ziet er een beetje uit zoals Bryan Adams in z'n meest stoere dagen. Vrij normaal dus. Coliseum maakt een mix van metal, punk en rock. Precies zoals de foto doet vermoeden. Een bij tijd en wijle verrassende mix. Laat één ding wel duidelijk zijn: Coliseum maakt een vreselijke bak herrie. Vuisten ballen en gaan. Maar de band durft buiten de geijkte hardcore-paden te treden. Ik moest eigenlijk meteen aan Converge denken bij het beluisteren van No Salvation. Maar het drietal uit Louisville, Kentucky heeft meer in zijn mars. Dertien nummers worden er in een half uurtje voorbijgeramd. Megasnelle hardcore in nummers als 'No Defeat' en 'White Religion' worden afgewisseld met intelligente riffs en drumrolls in 'Profetas' en afsluiter 'The Burden'. Als ik zeg 'worden afgewisseld met' bedoel ik overigens niet dat de ongeoefende luisteraar het verschil hoort. Want de uitgangspositie blijft hardcore, old-school hardcore zelfs. Die kleine afwijkingen en gedurfde zijwegen maken van Coliseum een interessante band. No Salvationis een verschrikkelijk harde plaat vol ongelooflijke herrie. Takkeherrie. En dat is precies de bedoeling.

Het had weinig gescheeld of een van de meest invloedrijke folkrock-cd's aller tijden was er nooit geweest. Waarom niet? Nou, in mei 1969 was de bus van Fairport Convention betrokken bij een zeer ernstig ongeluk waarbij Martin Lamble, de drummer van de band, en Jeannie Franklyn, op dat moment de vriendin van meestergitarist Richard Thompson, om het leven kwamen. Het voortbestaan van Fairport Convention heeft in de periode daarna aan een zijden draadje gehangen. Was de band opgeheven, dan hadden we niet alleen zonder het fantastische Liege & Lief gezeten, maar dan had Led Zeppelin bijvoorbeeld vast ook niet Sandy Denny gevraagd om mee te zingen in "The Battle of Evermore" voor Led Zeppelin IV. Ik durf niet te stellen dat Denny, overleden in 1978 na een allesbehalve gemakkelijke periode, misschien zelfs nog wel geleefd had, maar wie weet. Gezien het bovenstaande is het dus best begrijpelijk dat een voor de folkrock cruciaal album als Liege & Lief meegenomen wordt in de Island-remasters-serie en bovendien voorzien wordt van een mooie deluxe editie waarop op de tweede cd als dikke bonus studio-outtakes en BBC-Sessies te horen zijn. Maar het mooiste zijn toch wel de dikke veertig minuten die Liege & Lief zelf duurt. Onder aanmoediging van Sandy Denny, die nog maar net in de band zat, bewerkte de band, die altijd al veel traditionals en covers deed, nog meer Engelse traditionals. Dit doen ze op prachtige wijze. Dat wil overigens niet zeggen dat de eigen nummers op Liege & Lief in de schaduw moeten staan van deze bewerkingen. Ook die nummers zijn heel erg mooi.

Bekentenis: Ik hou van Dire Straits. Sterker nog, "Telegraph Road"is wat mij betreft het meest complete muziekstuk ooit in de popmuziek. Zo, dat is er uit! Mark Knopfler solo is echter heel andere koek. Voor me ligt het nieuwe album Kill to get Crimson en op basis van zijn laatste twee langspelers vreesde ik al het ergste. Bij beluistering blijkt mijn vrees gegrond. De samenwerking met countrylegende Emmylou Harris kon al niet meer boeien, dit nieuwe album is echt het schoolvoorbeeld van saaiheid. Vanaf opener "True love wil never fade" tot aan "Secondary waltz" kabbelt het album traag en slaapverwekkend voort. Natuurlijk, het gitaarspel is van meesterlijke kwaliteit, maar Mark schijnt zich voornamelijk nog op het singer-songwriter-genre te willen richten en dat levert in zijn geval alles behalve spannende liedjes op. Het zijn vooral liedjes die je als achtergrondmuzak zou kunnen horen in een Engelse pub of in de Bijenkorf. Ik moet wel toegeven dat zijn stem op dit album warmer en voller klinkt. Waar Knopfler er in het verleden nog wel eens van beschuldigd werd zijn teksten onverstaanbaar te mompelen, is het nu prettig om te constateren hij weldegelijk echt kan zingen. Er zijn gelukkig nog een paar lichtpuntjes. Bij "Punish the monkey" bijvoorbeeld, leef ik even op door de aparte percussiepartij, maar daarna is het weer snel terug naar de truttige burgerlijkheid. Op afsluiter "In the sky" komt dan nog even een prachtige saxofoonpartij van Chris White voorbij. Maar alleen daardoor haalt Knopfler echt niet het niveau van bijvoorbeeld Sailing to Philadelphia. Misschien moet deze vroeg oude man maar stoppen met platen maken en alleen nog maar optreden. Kan ik tenminste genieten van "Telegraph Road".

Niemand maakt uit het niets een crooner-plaat, toch? Daarvoor moet je carrière eerst zijn einde naderen, waarna je rustig wat standards vertolkt. Iets wat Nick Lowe laatst nog deed op zijn soulvolle en heerlijk ironische plaat At My Age. Richard Hawley is een uitzondering, diens naam zei mij niks en zijn loopbaan is dan ook niet al te indrukwekkend. De man speelde in The Longpigs en later na een waanzinnige hoeveelheid drugs in Pulp. Die verdovende middelen zijn waarschijnlijk ook de reden dat de man op de hoes als een totaal verlepte Morrissey in een stoel hangt. Ja, hij heeft de wereld gezien en kan er nu in tegeltjeswijsheden vol riviermetaforen over zingen. Dat is het mooie aan dit genre, de regels worden omgedraaid. Zelfs als het slecht is, is het nog goed. Clichématige teksten ('don't need no roses, now you're not here') zijn ineens een pre en het kan allemaal niet overdreven genoeg zijn. Wat dat betreft is het jammer dat Hawley weinig galmt als een Hazes, hij houdt zijn vocalen diep doch vlak. Hij kiest ook niet voluit voor het Las Vegas-geluid, zijn indiewortels klinken door in een paar Lambchop-achtige nummers, waarvan de beste "The Sun Refused To Shine" heet, met een vibrafoon en van die spacy drums. Hawley is, enigszins verrassend, op zijn best in up-tempo nummers als "Serious" en "I'm Looking For Someone To Find Me". Knip die vingers en zie het, helaas niet al te prominent aanwezige, dameskoortje synchrone danspasjes maken. Heerlijk.

Er was een tijd dat een bevriende Engelse promotor ons met regelmaat een enveloppe met nieuwe hippe Britse bandjes toestuurde. Hij begreep zelf dondersgoed dat daar veel van dat typische spul tussen zat dat het in Engeland vanuit het niets op de voorpagina van de bladen kon brengen, maar het hier waarschijnlijk nog niet tot de drieregelige nieuwsberichten in een zijkolom zou schoppen. De grote uitzondering op deze regel was Hard-Fi. Hun debuut-cd Stars of CCTV werd volgens mij zo ongeveer als eerste door ons lovend besproken, en was hier in Nederland dus wél een succes. Deze cd had de band toentertijd voor slechts een paar honderd euro opgenomen en klonk mede daardoor op een aangename manier venijnig en ongepolijst, maar ook fris. De miljoenenverkoop van dat debuut had de band in de verleiding kunnen brengen om eens flink uit te pakken met hun tweede boreling Once Upon A Time In The West. Dat valt bij beluistering gelukkig alleszins mee. Net als het debuut is deze nieuwe cd zeer divers, lekker rauw geproduceerd en staat-ie vol met catchy nummers. Daarvan is de eerste single "Suburban Knights" een prachtvoorbeeld. Recalcitrant zijn de mannen nog steeds. Geen dure hoes voor die single en Once Upon A Time In The West, maar een tekst met een statement. Ook al is dat al eerder gedaan, ik houd daar wel van. En dat ze wel een clip bij het nummer maakten is logisch, je moet wel op de buis natuurlijk. Enfin, ik vind het aangenaam dat de liedjes wat ruwer klinken zijn dan bijvoorbeeld die van Kaiser Chiefs. De stem van zanger Richard Archer doet me met grote regelmaat denken aan Matt Johnson en aangezien ik verzot ben op The The is dat zeker een pré. Voeg daarbij de herinnering aan The Clash om de laatste twijfels weg te nemen en je weet dat Hard-Fi's kostje snel is gekocht.

Eén van mijn favoriete Nederlandse albums uit 2000 is Beach, Blanket, Bingo. Jarno Volman aka Merry Pierce verraste ons destijds met dit prachtige lofi-album dat hij solo opnam. Op het podium deed hij zijn ding dan wel weer met een band. Over de kwaliteit hiervan liepen de meningen uiteen. Na de breuk met zijn begeleidingsband werd het stil rond Merry Pierce, akelig stil. Volman besteedde zijn tijd echter aan een studie muziektechnologie. Vorig jaar waren er berichten dat er nieuw materiaal aan kwam. Volman zou zelfs geadopteerd zijn door het Excelsior-label. Het album zou er eerst al in maart dit jaar zijn, maar het duurde tot september voor zijn nieuwe album The Warm Aquarium inderdaad op het eerder genoemde label verscheen. Het geluid van Merry Pierce is veranderd. Dat is op zich niet erg, want wie zit er op een Beach, Blanket, Bingo deel 2 te wachten? De studie en verbeterde voorzieningen, - Volman heeft inmiddels een eigen studio - leveren een meer volwassen plaat op. Het speelse lijkt er een beetje af en er is meer sfeer voor in de plaats gekomen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er even aan moest wennen. Het is nu meer Radiohead dan Pavement, om maar eens met wat namen te strooien. Onder de sfeervolle gloed blijken de liedjes nog steeds pareltjes te zijn en brengen de uitvoeringen mij in vervoering. Luister maar eens naar een nummer als "Untitled". Ook dit album speelde hij weer alleen in, behalve de drumpartijen, want die zijn van Rob Snijders. Vreemd genoeg wordt het album afgesloten als mosterd na de maaltijd met het nummer "Audrey's Dance", waarop Anneke van Giersbergen (ex -The Gathering) het praatzingen van Volman overneemt. Ik mag hopen dat dit een artistieke achtergrond heeft, want dat er anno 2007 enig commercieel doel achter de muziek van deze Nederlandse lofi-held zit daar wil ik niet aan denken. Merry Pierce toert overigens weer met band. Je begrijpt dat ik inmiddels al ben wezen kijken.

File Under gaf in samenwerking met Excelsior enkele exemplaren weg dan deze nieuwe Merry Pierce. Daarvoor ben je nu te laat. Volgende keer beter.

Ik lees altijd graag de re-release rubrieken over al die vergeten hippie-platen uit de jaren '60 en '70. Het mooiste vind ik dat de recensent net zo goed de namen en plaatjes zelf had kunnen bedenken: een fictieve muziekwereld vol gedroomde pareltjes. Aan Garden of Delights de zware taak mij niet teleur te stellen. Dit label focust op het Duitse taalgebied en de progressieve rockbands die daar in de jaren '70 actief waren. De sampler begint goed met wat live-opnamen van de band Waniyetula, die slechts één studioplaat maakte. Hun jam "Lindis Farne" klinkt dankzij de pittige Americana-riff als het onlangs besproken O'Death. Daarna beginnen de oeverloze toonladdertjes het over te nemen, al dan niet gebaseerd op blues- of jazzschema's. Leuk wordt het weer met "Fly Like A Bird" van, jawel, Live. Zij doen een Doors-imitatie, dus met orgel. Live bewijst ook dat het eveneens Duitse Electric Orange in een traditie staat. Level Pi is de vreemde eend in de bijt. Waar al de andere acts uit de jaren '70 stammen is dit een soloproject uit 2006. Het is een typisch gevalletje van zweven met computer en gitaar, een beetje cheesy maar wel lekker. Het leukste nummer is tevens het kortste: Skyline uit Bielefeld neemt een jazzy Fender mee en ene Udo Lummer zingt breekbaar over een mooie dame in een jongetjesparadijs. Het liedje heeft een Hejira-achtige schoonheid. Guru Guru krijgt daarna een half uur om die sfeer de nek om te draaien, met een lawaai-exercitie die in mijn fantasie uit een kraakpand komt.

Goeie naam voor een bandje dronkenlappen dat lompe bluesrock maakt en boerend en zuipend de lokale kroegen onveilig maakt. Een net iets minder goede naam wanneer je tongue-in-cheek je muziek maakt en een geschiedenis hebt in slimme college-bandjes. De grap iets te ver doorgevoerd of te lui en te katerig om een nieuwe naam te bedenken? Model Citizen is de vierde CD van Drunk Drivers uit Wisconsin en de eerste van die vier die mijn oren bereikt. Zo lomp als hun naam zijn ze niet, maar het zijn ook zeker geen brave modelburgers. Rumoerige rock 'n' roll die hier en daar wel aan Slobberbone doet denken (de titeltrack "Model Citizen") of aan - onvermijdelijke collega-zuiplappen - The Replacements toen die laatsten meer aandacht hadden voor de drankvoorraad dan voor hun liedjes. De songs van Drunk Drivers zijn te slim en te aardig gearrangeerd om als clichérock door te gaan, maar het niveau van eerdergenoemde voorbeelden halen ze niet. Geinige meeschreeuwplaat voor in de auto of in de kroeg. Maar waarschijnlijk het leukst wanneer ze live in die kroeg optreden en de bierpomp hard aan het werk wordt gezet. Dan valt het ook niet op hoe vaak de zanger er naast zit.

Een wonderlijk man is het, die Vic Chesnutt. Het aanbod om een interview met hem te doen, in het kader van de promotie van zijn nieuwe plaat Noth Star Deserter, greep ik dan ook met beide handen aan. Want ik ben er benieuwd hoe de man in werkelijk is. Zijn platen kan ik namelijk dromen. Tien had hij er inmiddels al uit en alle tien verschillen ze van elkaar. Dat komt vooral omdat Chesnutt zeer geliefd is bij zijn mede-artiesten en ze in rijen van tien gereed staan om hem te helpen met de platen. Die overigens wel blijven klinken als Vic Chesnutt-platen. Dus singer/songwriter met een rauw, soms macaber, maar altijd humoristisch randje. Voor North Star Deserter toog Vic naar de Hotel2Tango-studio in Montreal waar de artiesten van Constellation platenlabel (GY!BE, A Silver Mt. Zion and the Tralala Band) hun werk op nemen. En die laatste band leverde ook een substantiële bijdrage, naast o.a. Guy Picciotto (Fugazi). Het resultaat is een fenomenale plaat die op het ene moment klinkt als een ingetogen Vic Chesnutt-plaat en op de andere moment als een plaat van A Silver Mt. Zion, met een *goede* zanger, die nummers van Vic Chesnutt spelen. De kracht zit'm vooral in de afwisseling en doet mij afvragen of Vic ook niet gewoon op de volgende A Silver Mt. Zion plaat mee moet doen. Ik riep vorige week al eens plaat van het jaar, maar ik had niet gedacht dat die plaat zo snel van zijn positie afgestoten zou gaan worden. Kortom, voor alle liefhebbers van Americana en post-rock en gewoon steengoede muziek: Kópuh! Het interview ging overigens helaas niet door, maar ik mag in de herkansing omstreeks Crossing Border. Daar komt Vic spelen, met de meeste jongens die meedoen op dit album. Ik sta vooraan!

'Kom, we beginnen een metalband!'
'Goed plan! Maar dan moeten we wel een originele naam hebben.'
'Ik weet het, Widow!'
'Jaaaaaaaaah! Een motto hoort er ook bij. Wat dacht je van 'Metal, Horror and Beer'?'
'Helemaal goed. High five!'

Zucht. Ik ben al moe voordat ik de cd begin te beluisteren. En hoewel het muzikaal allemaal best aardig in elkaar zit, gaat die vermoeidheid niet meer helemaal over. Widow heeft namelijk gewoon heel goed naar Iron Maiden geluisterd en gooit daar de nodige grunts en brullen tussendoor. De vergelijking met Alice Cooper in de bio kan ik zo nu en dan nog wel volgen, maar Randy Rhoads en Eddie Van Halen? Kom op, zeg! De songs zijn prima opgebouwd, de dubbele solo's zijn goed, de productie eenvoudig maar effectief, de zang is niet heel bijzonder maar wel gewoon okee. Dat ze zich niet enorm vertillen aan de covers "Ain't talking 'bout love"(Van Halen) en Ï Stole Your Love"(Kiss) zegt wel iets over hun technische kwaliteiten en live zal dit waarschijnlijk een heerlijke band zijn voor festivals. Maar uiteindelijk is dit een Amerikaanse band die Iron Maiden combineert met een randje Amerikaanse glam á la Mötley Crüe, kortom een goede band zoals er al heel veel zijn. Er zijn best de nodige liefhebbers te vinden voor muziek als deze - ik ben er een van - maar laten we wel zijn, het heeft de originaliteit van een hamburger in een McDonald's. Een hamburger is soms prima te verteren, maar het zal nooit haute cuisine worden.

Het was een klein cadeautje, de promo van Hey, Venus! net voor mijn zomervakantie in de brievenbus. Dat bleek al na eerste beluistering, nu al een hele tijd geleden. Gruff Rhys, die na het toch ietwat zoete soloalbum Candylion blijkbaar toch weer behoefte had aan een lekker ongecompliceerd popplaatje, heeft met zijn mannen een puike plaat afgeleverd die voor velen de soundtrack van de zomer had kunnen worden, ware het niet dat de plaat pas na de zomer gereleased zou worden. Dat is om twee redenen jammer. Ten eerste ken je de liedjes op Hey, Venus! na één keer uit je hoofd en lenen deze zich dus verschrikkelijk goed voor begeleiding op zomerse autotochtjes, al dan niet op vakantie. Ten tweede zou deze zomerse ongecompliceerdheid de SFA wel eens fataal kunnen worden, nu recensenten én doorgewinterde SFA-fans weer de donkere herfst in gaan en derhalve niet op zoveel vrolijkheid zitten te wachten. Ik bedoel, deze vrolijkheid wordt op deze plaat niet overstemd door gekke piepjes, breaks, bliepjes, psychedelica en experimenten en die elementen maakten de SFA juist tot wie ze waren en waar ze bekend om werden: de beste band uit Wales. Maar ik mis deze uitstapjes naar vroeger niet. (Begrijp me overigens niet verkeerd. Het is natuurlijk niet zo dat de mannen ál hun eigenwijsheid zijn verloren. De achteloosheid waarmee over alle "Suckers" van de hele wereld wordt gezongen is daar bijvoorbeeld al een goed voorbeeld van.) Hey, Venus! mag dan een ander soort plaat zijn, het is zeker geen slechte plaat. Ik zing alle liedjes mee, doe in de auto nog steeds of het zomer is en ben nu al veel gaan houden van alle liedjes op deze plaat. Halverwege de single "Show your hand" is het schijfje zelfs al kapot. Koop ik 'm gewoon. Zou iedereen moeten doen.

Ik ben fan van The Mars Volta. Al sinds die debuut EP, Tremulant, volg ik de band en ben ik onder de indruk van de sfeer, de complexiteit, de energie, de moed, en de kunde. Geweldige band, en dat blijft het, ook al is de eerste verrukking weg, de verrassing voorbij, en de verwondering verdwenen. De band doet waar ze goed in is: het maken van progpunklatinrockjazz. Inmiddels voorspelbaar in hun onvoorspelbaarheid, maar hey, zo gaan die dingen. De waanzinnige opwinding van De-Loused in the Comatorium komt toch niet meer terug. Behalve bijna ieder jaar een Mars Volta album uitbrengen doet bandbaas Omar Rodriguez-Lopez ook nog aan soloplaten, die veel meer richting latin, improvisatie en jazzrock gaan dan het moederschip. Leuke plaatjes, maar wat vrijblijvend en nauwelijks echt beklijvend. En zo is het ook met Se Dice Bisonte, No Bufalo, een album waar relaxte, latin-getinte rocksongs afgewisseld worden met sfeerschetsen en jazzy solo's. Goede vrind John Frusciante komt eens langs, broer Rodriguez Lopez mag drummen (maar kan meesterdrummer en tegenwoordig helaas ex-Mars Volta lid Jon Theodore geen moment doen vergeten), Money Mark doet wat toetsenwerk, en Mars Volta zanger Cedric doet ook zijn duit in het inmiddels overlopende zakje. Nergens gefocussed, altijd relaxt; en zo kabbelt het maar wat voort. Pas bij afsluiter "La Tirania de la Tradicion" is er sprake van energie en kracht, ook al stelt het punk-achtige nummer vol suizende synths weinig voor. Even checken in het cd-boekje leert dat drummer Jon Theodore juist op dit nummer meespeelt. Veelzeggend? Volgens mij wel. Ik hou mij hart vast voor de volgende Mars Volta-plaat.

De mensen vonden hem vreemd. Hij wist het, maar kon er niet mee zitten. Mensen, wat moest je er mee? Oké, hij had wel vrienden, maar vooral om muziek mee te maken. Hij kon zich prima alleen vermaken. Zo was het altijd geweest. Hij kon als puber helemaal verdwalen in de bluesplaten van zijn ouders, maar ook in die van Thin Lizzy en Lou Reed met zijn Velvets. Hij tokkelde ook graag op zijn gitaar, soms versterkt, maar andere keren niet. Het liefst zwierf hij door de uitgestrekte Australische natuur, wandelend, maar geregeld ook op zijn fiets. Soms ging de gitaar mee en zocht hij een fijne plek om te gaan zitten waar hij dan heerlijk voor zich uit zong met hoogstens een paar schapen als toeschouwer. Iedereen met een beetje ambitie vluchtte het dorp uit, maar hij niet. Hij had een hekel aan de stad, en de mensen hier nam hij maar op de koop toe. Vandaag had hij zich op het weer verkeken. Hij nam het weer normaliter zoals het kwam. Je kon er tenslotte toch niets aan veranderen. Nu regende het echter pijpenstelen en wandelde hij door en door nat mokkend langs de lange verlaten weg. Over een kilometer zou er een café komen waar hij dan koffie kon bestellen om weer wat op temperatuur te komen. Hij verlangde er naar. De mensen aan de bar zouden weer wat te praten hebben. Het kon hem niet schelen. Hij was dan wel een vreemde in zijn eigen dorp, maar hij hield van het leven. Alleen, zonder en met zijn gitaar.

(Alle overeenkomsten met bestaande situaties en personen zijn louter toeval)

Je moet weten dat er dit weekend in mijn dorp een festival in een grote feesttent gehouden wordt. En toch heb ik gekozen voor het zestig kilometer verderop liggende Appelpop in Tiel. Waarom? Betere sfeer, meer bands en het is in tegenstelling tot het festival in mijn dorp gratis.

De organisatie van Appelpop gaf op hun website aan dat als je met eigen vervoer komt, je kans op een parkeerplek wel nihil kan zijn. Hier had ik dus rekening mee gehouden, maar niets van dit alles. En dus meld ik mij veel te vroeg voor de benodigde pasjes. Een half uur voor het eerste optreden is het dan ook nog verdacht stil op het terrein. Waar is het publiek? Rondje over het terrein lopen dan maar, festivalmarkt, leuk. En meteen een bekende tegenkomen, collegafotograaf Awarnach.

Ooit heb ik geroepen dat er van sampleplaten niet genoeg gemaakt kunnen worden. Het zal wel in een euforische bui geweest zijn, na het beluisteren van een geniale mixset van The Avalanches of na het horen van de oude DJ Shadow-tracks tijdens diens laatste optreden op Lowlands. Maar dit debuut van de Antwerpse Max Rouen (alias Niels Borrey) kan daaraan nog lang niet tippen. Wel fijn dat de triphopstroming weer wat opleeft, trouwens. Het begint namelijk oké met het Cinérex-achtige "Tape Fear", maar meteen in track twee ("The Earnest Of Being Cool") klopt het plaatje al niet. Als je spookachtig geluid 1 bij spookachtig geluid 2 optelt, krijg je niet automatisch iets heel beklemmends. Dat Jamiroquai-achtige dwiepjeskeyboard helpt ook niet echt. "Juke Joint Venture" heeft eenzelfde probleem: alsof een nummer van de Sneaker Pimps door Krezip is ingezongen. In "Zerokini" besloot de drummer in een modderpoel te gaan zitten en zo is het overal net niet echt goed. Her en der durft Rouen wel los te gaan, een beetje op zijn goeie-ouwe-Junkie XL's, maar het is te lief, te vrijblijvend, te kort en de combinaties van instrumenten en melodieën verrassen niet genoeg. Van een plaat met zo'n titel en zo'n hoes (hulde!) verwacht ik meer. Durf eens wat gemener te zijn, zou ik tegen Rouen willen zeggen: talent heb je zat ("Virgin Tape"!), het is niet genoeg om de luisteraar slechts onder te dompelen in een bad van vaag interessante geluiden. Die bekende sample uit "Mechanic Trip" zou je bijvoorbeeld helemaal uit elkaar kunnen trekken. En de cover van "A Pox On You" is origineel en geslaagd, maar had best een zwaardere baslijn kunnen gebruiken. (Laat dat nummer eens remixen!)

De muziek van Ben Harper heeft alles in zich om saaie, voorspelbare dreutelmuziek te worden. Collega's als G. Love, Jack Johnson en aanverwanten donderen nog wel eens in die valkuil, met als gevolg een op zijn zachtst gezegd wisselvallig repertoire. Ben Harper is degene die het minst experimenteert met sounds en stijlen, dus je zou zeker bij hem dezelfde wisselvalligheid verwachten. De laatste pakweg tien jaar heeft deze Californische bard echter steeds werk van hoog niveau afgeleverd, met voor mij als hoogtepunt het gospelalbum met The Blind Boys Of Alabama, There Will Be A Light. Het vorige album Both Sides Of The Gun was een dubbelaar en zelfs die was een album lang prima. Iets doet Harper dus beter dan die anderen. Een ding wat volgens mij al helpt, is het opnameproces. Dat is altijd kort - nu ook weer, zeven dagen - en zonder ingewikkelde apparatuur. Daarmee blijft het rootsy, bluesy karakter van Harper's songs bewaard. Dit album is opgenomen direct na een Europese tournee, met een band die dus helemaal ingespeeld was en waar bovendien elk van de bandleden al een hele tijd met Harper werkt. Dat heeft dan weer het voordeel dat partijen niet tien keer hoeven te worden ingespeeld voor ze er goed opstaan. Ook dat draagt bij aan het authentieke karakter van deze plaat. En de songs? Die zijn vertrouwd, goed en vertrouwd goed. Na een paar luisterbeurten haalt ieder er zijn eigen favorieten uit. Voor mij zijn dat op dit moment "Say You Will" en de instrumental "Paris #7". Lifeline is het logische - en weinig verschillende - vervolg op Harper's eerdere werk. En toch is het gewoon weer een prachtplaat.

Ha, alweer een Cat Power of Shannon Wright-zangeres. Iets meer de laatste eigenlijk. Victoria Legrand is de naam en ze vormt samen met Alex Scally een intrigerend duo. Dit is hun titelloze debuut, dat vorig jaar al in Amerika verscheen en daar op aardig wat enthousiasme kon rekenen. Niet zo vreemd, want de band zet een behoorlijk uniek geluid neer. Om het in een woord te omschrijven: slaperig. Duffe dooie boel dus? Neen, het is vooral heel erg trippy. De zeer minimalistische nummers bestaan uit zoemende orgels, ontstemde gitaren, klagende zanglijnen en extreem zachte elektronische drums, af en toe moet je echt goed luisteren om ze te horen piepen, tikken en ratelen. Beach House is de manisch-depressieve versie van Mates Of State. Of muziek die in je hoofd gaat horen als je acht jaar lang in een kelder (of een afgelegen strandhuisje) zit opgesloten, treurend over de mooie jeugdjaren die je zo ontnomen zijn. Nog eentje dan, dankzij al die goedkope keyboards: Dit is de buitenaardse verklanking van het delirium waarin Jed The Humanoid, de drankverslaafde robot uit The Sophtware Slump van Grandaddy permanent verkeert. Nou ja, het moge duidelijk zijn, laat de bladeren vallen, dan spoeden wij ons naar huis, ook al is dat leeg.

'There are people in the world that like weird noises and there are people that like pop songs and there are some people that like both. And we're those people.' Aan het woord is Andrew Broder. De rare snuiter bracht me vier jaar geleden flink in verwarring met zijn cd Ether Teeth. Toen gold voor hem dat hij vooral tot de eerste groep behoorde. Ether Teeth was een album dat wars was van alles dat maar een beetje leek op een liedjesstructuur. Fascinerend en verwarrend. Zijn nieuwe cd Ditherer is dat ook nog steeds op bepaalde momenten, maar er staan in ieder geval vooral nummers op die ik met een gerust hart liedjes durf te noemen en niet meer alleen maar geluidsescapades die aan het brein van Broder ontsproten zijn. Het zal ook wel komen doordat Fog tegenwoordig een echte band geworden is. Het toevoegen van Mark Erickson op bas en Tim Glen achter de drumkit heeft Fog wat mij betreft veel goed gedaan. Broder zelf noemt Ditherer zelfs een debuutalbum. Feit is wel dat Ditherer heel anders klinkt dan zijn voorgangers. Dichterbij Radiohead (Kid A-periode) dan zoals Fog nu klinkt in het imponerende "On The Gallows" kwam wat mij betreft nog geen act. Maar ik moet ook geregeld aan de oude Modest Mouse denken en soms zelfs aan Wilco, maar dan met wat meer rare fratsen. Allemaal namen waar ik van ga glimmen. Net als van de samenwerkingen met Alan Sparhawk en Mimi Parker van Low, Andrew Bird, Why? en Phil Elverum. Die doen dat niet voor niets. Zij weten ook dat Broder een klein genie is en assisteren met grote graagte. Het maakt Ditherer tot een van de fijnere albums van dit jaar tot nu toe. Maar goed, ik houd net als Broder ook van weird noises en pop songs. Dus dat ik dat vind is misschien wel helemaal niet zo raar.

Op het gebied van AOR zijn we nog niet zo enorm verwend dit jaar. Het enige echte hoogtepunt op AOR-gebied is wat mij betreft The Roaring of Dreams van Pride of Lions. Vorig jaar op deze tijd was er al heel wat meer te genieten geweest. Zeker, er zijn voldoende aardige platen geweest, maar je zit te wachten op knallers, niet op aardige platen. David Readman's titelloze solodebuut maakt in elk geval dat ik een paar keer verrast overeind ga zitten en me even alleen op de muziek concentreer. Readman is al bekend van Pink Cream 69 en Andersen-Laine-Readman en laat op dit album horen dat hij een van de beste AOR-zangers van het moment is. Bijgestaan door een keur aan gerenommeerde muzikanten waarvan Uwe Ritenauer en Dennis Ward van Pink Cream 69 en Tommy Denander de bekendsten zijn. De songs zijn prima, met uitschieters naar boven, de Amerikaans-bombastische productie - van Dennis Ward - is vol en dynamisch en Readman zingt de sterren van de hemel. Opener "Without You" zet de toon, een up-tempo song met furieus gitaarwerk. De gitaren worden bepaald niet naar de achtergrond gedrongen, en dat blijft het hele album zo. Okee, "Love in Vain" klinkt alsof het een overgebleven Scorpions-song is. Daar staat tegenover dat er songs bij zitten als "New Messiah" en "No Peace For The Wicked", die je meteen bij de kladden grijpen. Readman heeft niet geprobeerd hier een vehikel voor zichzelf te maken en dat betaalt zich uit. Dit is een AOR-ster in een tot nu toe donker jaar.

Bang voor Madball
Zondagmiddag, iets na tweeën. De trein waar ik in zit nadert Breda. En ineens realiseer ik me dat ik iets geks voel. Iets wat tussen zenuwen en doodsangst in zit. De reis voert me vandaag naar Dordrecht. Naar poppodium Bibelot om precies te zijn. Daar speelt vandaag de Amerikaanse hardcore-band Madball. En als journalist van dienst heb ik de schone taak om deze heren te interviewen voor het sympathieke blad Up Magazine. En voor File Under natuurlijk.

Wat een prachtig werk is dat toch ook, dat schrijven over plaatjes. Okay, je moet je soms door wat meuk heen vreten, maar zo nu en dan moet ik babbelen over pareltjes, die ik hoogstwaarschijnlijk nooit gehoord had als ze niet door Storm in mijn schoot geworpen werden. Het snoepje van de week is Sci Fi Illustrated van Mother and the Addicts. Dit vooral omdat deze plaat eigenlijk driekwart van mijn platenkast overbodig maakt. Sci Fi Illustrated, uitkomend op het illustere Chemikal Underground label van o.a. Mogwai, Aerogramme en Arab Strap had namelijk zowel in 1977, 1986, 1995 en 2004 uitgebracht kunnen worden. Glaswegian Sam "Mother" Smith stuitert namelijk dwars door 30 jaar muziekgeschiedenis en bestrijkt daarmee zo'n beetje mijn hele carrière als muziekluisteraar. Talking Heads gitaartjes, gecombineerd met Human League toetsenpartijen en Pulprefreinen . Een laagje Franz Ferdinand, met een toefje Gary Numan, een snufje A Flock of Seagulls, een beetje Blondie, wat Art of Noise voor de smaak, een beetje Fall voor de bite en een dikke klodder Glasgow als dressing. Maar dit alles bijzonder modern bereid en zeer dansbaar opgediend. Smith kent zijn klassiekers maar gaat zich niet te buiten aan epigonisme want om het plaatje compleet te maken klinkt het gewoon als Mother And The Addicts. Één keer horen is voldoende om twee weken niet meer stil te staan en twee keer horen is meezingen. Geweldige plaat dit. Deze jongens moesten maar eens snel naar Nederland komen want ik heb wel weer eens zin om ouderwets te swingen, zoals ik dat in 1978, 1986 en 1995 en 2004 deed. Tot nader order, plaat van het jaar!

Laat je niet misleiden door opener "Life Not Lost" dat begint met een opgefokte stonerriff; nergens wordt het verder nog zo heavy of energiek als hier. Priestbird, het trio formerly known as Tarantula A.D., haalt wel degelijk invloeden uit de stonerwereld, maar houdt het liever subtieler, melancholieker en meer psychedelisch en proggy. Is dat een slecht ding? Nee hoor. De band is bepaald niet origineel, maar doet compleet waar ze zin in hebben en benaderen hiermee toch dan zoiets als een authentieke sound. En dat terwijl er van alles voorbij komt fietsen: Black Sabbath, Motorpsycho, Pink Floyd, The Tea Party, en vooral heel veel Led Zeppelin. Niet de minste voorbeelden, maar Priestbird komt er goed mee weg. En het moet gezegd, de bandleden weten hun instrumenten te bespelen, want gitaar, drums, strijkers, piano en nog een hele rits minder voor de hand liggende dingen: ze klinken allemaal even goed. Komt nog eens bij dat ze ook nog heel mooie liedjes schrijven. Helaas blijft het vaak bij mooi en sfeervol, en hoop je dat de band af en toe nog even wat powerchords ertussen speelt en loos gaat. Waar bovengenoemde bands vaak een mooie balans weten / wisten te vinden tussen hard en zacht, melancholie en agressie, blijft Priestbird naarmate het album vordert steeds vaker hanger in meditatief, sfeervol en kabbelend. En hoewel hun stemmen best mooi zijn, zijn ze ook weer niet zo bijzonder dat ze de aandacht er onverdeeld bij kunnen houden. Goede band dus met heel veel potentieel, maar In Your Time laat niet uit Priestbird komen wat er duidelijk wel in zit.

Raar is dat. Krijg ik zo'n verzamel-cd'tje met Nederlandse bands erop in de brievenbus, ga ik gelijk zitten turven hoeveel van de bandjes die er op staan aandacht gehad hebben op File Under. Ik vind het namelijk nog steeds erg belangrijk dat wij aandacht besteden aan de Nederlandse bandjes. En dan zeker niet alleen de Kanes, Mokes, Ilse deLanges en Within Temptations van dit kikkerlandje, maar vooral ook de undergroundbandjes. En juist die staan verzameld op Subbacultcha! Presents The New Sound Of The Dutch Underground. Vandaar dus dat ik als een nijver werkbijtje begon te turven. En ik ben best tevreden met het resultaat van deze boekhouderklus. Acht van de twaalf acts die op deze verzamelaar staan hebben hier al eens een lichtje op zich gericht gehad. Da's een score die mij aanstaat. De compilatie wordt overigens uitgebracht door Subbacultcha! (weet je niet wat dat is? Ga in de hoek staan je schamen en wel nu!) in samenwerking met Musicxport.nl. Maar goed het zal, had je altijd al zin om naar aanleiding van onze stukjes (en foto's) te luisteren naar The Suicidal Birds, Adept, Aux Raus, The Stilettos, Scram C. Baby, About, The Moi Non Plus en Hospital Bombers, maar altijd weer een kutexcuus om niet de daad bij het woord te voegen om onze veelal lovende woorden over deze bandjes van Vaderlandse makelij te verifiëren dan is dit je kans. De verzamelaar is in zijn geheel te downloaden via de Subbacultcha-site, maar er zijn ook echte cd's van gemaakt. En omdat wij Subbacultcha! een warm hart toedragen, geven we samen met hen een handvol cd's weg. Het enige wat je daarvoor moet doen is een flodderig formuliertje invullen. En daarnaast moet je sowieso gaan kijken bij de The New Sound of the Dutch Underground-avonden in Paradiso (5/9) en Vera (7/9). Want Subbacultcha! is een meer dan koel initiatief dat we moeten koesteren...

Zoals ik al zei: omdat wij Subbacultcha! een warm hart toedragen, gaven we samen met hen een handvol cd's weg. Het enige wat je daarvoor moest doen was een flodderig formuliertje invullen. Daarvoor ben je nu te laat, sorry!

Het is inmiddels een begrip in het land van Flipje, het ieder jaar terugkerende Appelpop. Dit jaar wordt de 16e editie gehouden en ook deze keer heeft de organisatie de sterkste line-up van uitsluitend Nederlandse acts neergezet. En met 2 dagen (vrijdag 8 en zaterdag 9 september) is Appelpop meteen het grootste tweedaagse overdekte festival van het land. Drie podia bieden twee dagen lang het beste van Nederlandse bodem en aan mij dus de opgave om hier een keuze tussen te maken.

Op de vrijdag zal ik eerst de tsjille en relaxte klanken van Luie Hond gaan aanhoren om vervolgens te kiezen tussen Johan of een regionaal talent. Daarop wordt de vraag beantwoord of The Scene nog steeds de magie van vroeger bezit of dat het inmiddels vergane glorie is. Ik vrees voor de uitkomst. Op het tweede podium zal Postman de reggae klanken voortzetten, met de stille hoop dat hij zijn eega thuislaat (hoewel het publiek hier anders over zal denken). De vrijdag wordt afgesloten door Zeeuwen van weleer, Racoon, die waarschijnlijk de aanstekers in actie laten komen tijdens hun hit "Love you more".

Bij het derde album van The Foo Fighters ben ik destijds afgehaakt, maar zit ik er ver naast als ik stel dat ze tegenwoordig nog steeds hetzelfde klinken? Nou luister ik naar het derde album van het schotse Biffy Clyro en denk meteen: Foo Fighters! Die gitaren, die refreinen, die stem. Jazeker, ik hoor een Dave Grohl, maar dan veel beter bij stem. The Foo Fighters, maar dan fijner, gevarieerder en complexer. Toch gek, bij de twee voorgaande albums van Biffy Clyro had ik nooit deze associatie. Wellicht komt het door de strakke productie of de mix door niemand minder dan Andy Wallace. En omdat er nu meer radiovriendelijke rockliedjes op staan. Er is nog steeds genoeg ruimte voor bijzondere indie-ingrediënten, maar deze zijn zorgvuldiger in het recept verwerkt. Openingstrack "Living Is A Problem Because Everything Dies" is in ieder geval een meesterlijke mix van klassiek met rock. Favoriet is "Now I'm Everyone" door de fantastische opbouw en het briljante gitaarwerk a la Motorpsycho. Dit zou ook op het repertoire van Oceansize niet misstaan. Dat hypnotiserende gitaarstuk had van mij nog zo een half uur door mogen gaan! Met "Semi-Mental 4/15ths" wordt er duidelijk een Queens Of The Stone Age-weg ingeslagen, waarbij een subtiel The Mars Volta-drempeltje de boel zelfs nog meer op scherp zet. En toch blijft het allemaal typisch Biffy Clyro en heel catchy. Hoe vaker ik er naar luister, hoe meer ik val voor de ballad "As Dust Dances". Soms is het mij wat te braaf, zoals bij het naar emopop met een hoog MySpace-gehalte neigende "Love Has A Diameter". Ach wat zeur ik: een prachtplaat!

TheLeonKing

Het is alweer bijna een jaar geleden dat Delain met hun debuut CD Lucidity op de proppen kwam. Een half jaar na hun eerste single Frozen, komt Delain nu met haar tweede single: See Me In Shadow. De 'special edition' bevat de single edit van het breekbare "See Me In Shadow", alsmede 3 akoestische tracks: "Frozen", "Silhouette Of A Dancer" en "See Me In Shadow". Als bonus is de videoclip van de single toegevoegd aan deze mini CD. Kon Delain mij tijdens de semi-akoestische sessie in de Essent Awards tent op Lowlands tijdens de Silent Sessies wel boeien, op deze single lukt dat maar ten dele. De titelsong is een stuk rustiger dan het originele duet dat Charlotte Wessels zong met Liv Kristine, het ruigere eind ontbreekt en dat vind ik jammer. Het is bijna alsof de single edit zelf al akoestisch is. "Frozen" en "Silhouette Of A Dancer" zijn leuke tracks geworden in uitgeklede vorm, maar bij de akoestische versie van de titelsong krijg ik helaas een akelig gevoel. Wat een vreemde uitvoering is dat... Het lijkt wel of de band hier de trein moeten halen. De band speelt gehaast en Charlotte lijkt het tempo bij deze uitvoering maar amper te kunnen bijhouden. En synchroon klinkt het daardoor niet echt en dat is jammer. Want an sich leent het lied zich erg goed voor een akoestische versie.

Raar is dat, hoe het af en toe gaat. Dat een band an sich niet veel aan haar geluid verandert, maar toch een veel betere cd af kan leveren dan haar vorige. Het gebeurt Saybia met hun nieuwe cd Eyes On The Highway. In alles is deze cd vier, vijf slagen beter dan zijn voorganger These Are The Days. Zoals George toentertijd al opmerkte, het beste nummer was de titelloze hidden track. En als je zo'n conclusie moet trekken nadat je verliefd geworden bent op een band na een fantastisch debuut is dat een behoorlijke tegenvaller. These Are The Days moest er volgens mij gewoon te snel komen, omdat The Second You Sleep zo'n onverwacht groot succes was. En dan zie je heel vaak dat een band na een teleurstellende tweede een ijzersterke derde aflevert. Dat gebeurt Saybia nu dus ook. Op Eyes On The Highway klopt het allemaal weer precies. De uithalen in de zanglijnen van Søren Huss, die op de vorige cd bijna allemaal net te langslepend leken, zijn net als op het debuut, weer precies goed in balans. Mooi voorbeeld hiervan is de ballade en huidige single "Angel", wat overigens een liedje is dat wel moet groeien. Ook in de uptempo-nummers, zoals het toch wel bijna tegen symfo aanleunende en daardoor enigszins verrassende "Godspeed Into The Future", klopt het weer helemaal. De grap is dat doordat de zanglijnen van Huss beter zijn, dit als een soort van domino-effect ook de rest van de band weer beter lijkt te maken. Vooral lead-gitarist Sebastian Sandstrøm lijkt hierdoor ook beter zijn ei kwijt te vinden in de nieuwe nummers. Hierdoor klinkt Saybia op Eyes On The Highway af en toe wat steviger dan op zijn twee voorgangers, maar zoals gezegd, de verschillen in het geluid zijn klein. De crux zit 'em vooral in de liedjes die veel beter zijn en dat is een goede zaak.

Omdat we blij zijn dat Saybia de neuzen weer de goede kant op heeft staan gaven we vijf cd's weg van deze Denen. Daarvoor ben je nu helaas te laat.

Je zou haast denken dat meneer Devon Graves een vaste lezer is van File Under en heel goed heeft geluisterd naar de kritieken van Storm bij het laatste werkje van zijn Deadsoul Tribe, The Dead Word. Want hij heeft voor z'n nieuwe werkje, A Lullaby For The Devil, meer tijd genomen dan hij hiervoor de gewoonte had. Wel heeft hij weer alle instrumenten, op de drums na, zelf ingespeeld. Het drumwerk komt wederom van Adel Moustafa. En ik zal maar gelijk verklappen dat die extra tijd zeer nuttig besteed is, want dit schijfje is er een geworden die er weer wezen mag. Hij klinkt mij duidelijk aangenamer in de oren dan zijn voorganger. De bekende spanning en opbouw in de liedjes zijn helemaal terug, al waren die natuurlijk nooit helemaal weg. Ook het kenmerkende tribalachtige drumwerk ontbreekt niet. Hoewel het tribalgehalte op dit album wel iets lager is, drukt de ritmesectie nog steeds een grote stempel op de algehele sound. Het geheel is een stuk agressiever dan z'n voorgangers, met meer uptempo tracks. Wat eveneens is gebleven is het mysterieuze, de stevigheid en de eigenzinnigheid in de nummers. Daarbij wordt ook een instrument als de dwarsfluit niet geschuwd, zoals op het prachtig uitgevoerde instrumentale 'gevecht' "The Gossamer Strand" te horen is. Als Devon deze trend weet vast te houden, mag hij voor zijn volgende release wederom ruim de tijd nemen.

Achthonderdtweeënzeventig. Dat is het onmenselijke aantal beats dat Tim Yeung vorig jaar uit de dubbele bass wist te persen op de World Fastest Drummer-contest. In één minuut welteverstaan. Precies de drummer die Dino Cazares nodig had voor zijn nieuwe band. Na zijn split met Fear Factory en wat geflirt met Brujeria en Asesino begon het weer te kriebelen om iets nieuws te doen en tezamen met bovengenoemde en de relatief onbekende zanger Tommy Vext werd Divine Heresy in het leven geroepen. Bleed The Fifth is hun eerste resultaat en daar ben ik bijzonder tevreden mee. Stijltechnisch ligt het gebodene niet ver van de mechanische deathmetal waar Fear Factory ooit bekend mee is geworden. Ook nu worden de snellere passages afgewisseld met melodieuze stukken en cleane zang. Toch zijn er wel degelijk wat verschillen te noemen. Zo klinkt het geheel wat rauwer, is het tempo zo mogelijk nog straffer, worden er zelfs wat solo's uit de hoge hoed getoverd en zingt nieuwkomer Vext niet vals. Bovendien is Cazares nog steeds een zeer getalenteerde gitarist en komt hij met de ene na de andere killer-riff op de proppen. Het lijkt wel of hij al jaren met Yeung speelt, want samen vormen zij een meedogenloze tandem die een sound neerzet waar menigen alleen van kunnen dromen. Mister Cazares heeft het weer eens helemaal voor elkaar en slaat met Divine Herery de spijker op zijn kop. Of in mijn kop eigenlijk.