Apocalyptica - Worlds Collide

Even had ik stille hoop. Dat de Finnen van Apocalyptica inderdaad terug waren gegaan naar hun basis. Die ligt namelijk bij het maken van geheel instrumentale heavy metal. Slechts gebruik makend van een cello. Of beter gezegd vier cello's. Alhoewel een beetje brak geproduceerd, het debuut Apocalyptica Plays Metallica By Four Cellos is nog steeds overdonderend en Inquisition Symphony, het ook nog geheel instrumentale album dat er op volgde enorm krachtig. Van mij hadden de drums en zang die ze op de volgende albums toevoegden gerust weg mogen blijven. Zelf denkt Apocalyptica daar nog steeds anders over, want na één minuut van het titelnummer vallen de drums al in. Ik heb er vrede mee ondertussen. Het eerste nummer en het volgende ("Grace") zijn twee van de zeven instrumentale nummers van Worlds Collide. Na die twee volgt "I'm Not Jesus" met Stone Sour's Corey Taylor. Ik vind het een grote misstap, want het klinkt als Stone Sour met cello's in plaats van als Apocalyptica met Corey Taylor als hulpje. Jammer en overbodig. Teveel op maat gemaakt voor de radio ook, voor mijn gevoel. Dan is de samenwerking met Rammstein's Till Lindemann in een Duitstalige versie van "Heroes" een stuk amusanter. En ook de combinatie met Cristina Scabbia in "SOS (Anything But Love)" is beter in balans. Maar het meest geniet ik stiekem toch van de geheel instrumentale tracks op World Collide. Als de moddervette cello's heavier klinken dan een elektrische distorted gitaar of af en toe vederlicht dartelen. Er kan zoveel gedaan worden met alleen drie cello's - nou vooruit de drums mogen blijven - daar heb je verder wat mij betreft geen zangers bij nodig.

Zeg er het uwe van...